Yaz çoktan bitti. Güz bütün saltanatıyla geldi. Beğenin beğenmeyin, kış kapımızda…
Yaşlı adam İstanbul’daki evinin penceresinden bakacak, bakacak…
Gazeteler gelecek, TV’lerden haberler. Dışımızda sandığımız olaylar, yaşantılar, acılar içimizde fırtınalar yaratacak. Görmesek de yaşayacağız acıları, belki o acıları yakından duyanlar kadar, belki daha fazla…
Duyarlı olmaktır bu. Sizle ilgisi olmasa da canınızın yanması, içinizin titremesi, bir çeşit ölüm acısını duymak…
Gün geçmiyor ülkemizin bir köşesinde cinayetler, toplu ölümler, dehşet verici sahneler! Türkiye bir facia, dram yaşar gibi! Yalnız sahnede değil bu dram, hepimizin içinde, kanında…
***
Hepimizin mi? Hayır kimimizin, senin, benim… Ama onların böyle duyarlıkları yok! Kim onlar? Seçimle ya da seçim denen bir oyunla işbaşına gelmiş, bir ulusun, bir halkın yönetimini ele geçirmiş olanların… Senin benim duyduklarımı onlar duymazlar mı? Gözleri mi bozuk görmezler, kulakları mı sağır duymazlar, kalpleri, beyinleri mi yok… İnsanoğlu değiller mi politikacı olmakla!..
Bir iktidar var on yıldır tepemizde. Sallanan kılıçlar hep bizlere, halka, yoksula, fakir fukaraya, bir bakıma da uyutulmuşlarımıza, özel çıkar peşinde olanlarımıza…
***
Unutmak diye bir duygu vardır. Bilmezler, anlamazlar, “nedir o” diye sorarlar mı yoksa? Politikacı denen yaratıklar yurttaş değil midir, senin benim gibi ekmek peşinde koşanlardan değil midir? Değildir, bir kez milletvekili seçilmişsin, ama bir daha seçilmezsen yerin hazır, bir bakanın yardımcısı ol gitsin, ayda on bin lira gelir, bir de emeklilik var… Ama iktidardaysan, iktidardakilere yakınsan…
***
Ben seksen yılda neler gördüm. Siz ellisinde, altmışındasınız, neler gördünüz. Yirimisinde, otuzunda olanlar da neler görmekteler?
Görmek, bilmek, anlamak bir başkaldırı yaratmazsa insanlıktan kopmuşsunuz demektir. Başkaldırı en doğal eylemidir insan olmanın, insan sayılmanın! Yoksa kapat perdeyi karanlık iyice bastırsın, sen uyuklamanı sürdür, sürdür…
Oktay Akbal/Cumhuriyet
Yorum Gönder