Haber Güncel

Adaşlarım yüzünden üçüncü kez öldüm.

 Önce birinci ölümümle ilgili ve bu sitede daha önce de yayınlanan bir yazımdan buraya alıntı yapmak istedim.

 Benden altı yaş büyük köylüm akrabam ve çok sevdiğim değerli bir insan adaşım Cevat Kulaksız’ı Almanya’da 1997 yılında kaybettik. Kendisi uzun yıllar Almanya’da işçi olarak çalıştı.

Adaşıma gelen mektup

 Adaşım Cevat Kulaksız ile o gerek Almanya’da çalışırken gerek Almanya’dan dönüp ölümünden sonra, onunla ilgili ilginç anılarımız oldu. 1970 li yıllarda kendi köyümüz olan Kaman İlçemizin Yelek köyünde öğretmen olarak çalışıyordum. O sıralarda adaşım Cevat Kulaksız Almanya'dan izinli geldi, izin bitince köyden ayrıldı, Ankara’da tanıdık ve yakınların evlerinde de birkaç gün kalırken, benim adıma daha doğrusu zarfın üzerinde “Yelek Köyünde Cevat Kulaksız” yazılı olan bir mektup geldi. Almanya’dan adaşım Cevat Kulaksız’a gelen bu mektubu bana geliyor sanarak aldım merak ve heyecanla mektubu açıp okudum.

Rahmetli adaşım, köyünde kendisini bekleyen eşi ve çocukları varken Almanya’da Beyhan (1) adında bir Türk kadınla dost hayatı yaşarmış. Adaşım Almanya’dan Türkiye’ye izine gelirken bu kadınla tartışıyorlar, kadın, “Almanya’ya gelirken sakın karını falan getirme” diye adaşıma söylüyor.  Rahmetli adaşım öteki hemşerilerine “herhalde dönüşte hanımı getirmek istiyorum” falan laf ediyor ve bu söz, adaşım Türkiye’de izinde iken dostu olan bu Beyhan’ın kulağına ulaşıyor.

Almanya’dan adaşıma Beyhan’dan gelen mektubu bana geliyor sanarak yanlışlıkla alıp okudum. Mektupta, dost hayatı yaşadığı Beyhan öylesine sinirli yazmış ki, “ulan oruspu çocuğu Cevat, beni kandırarak aylarca kullandın gönül eğlendirdin, şimdi de duyuşuma göre karını Almanya’ya getirecekmişsin, sana yapmayacağım yok” gibi tehdit içerikli, küfürlü ifadeler kullanıyor, böyle yazılar yazıyordu. Mektubu böylece okuyunca şok oldum, şaşırdım, utandım adaşım ailesi adına çok üzüldüm.

Adaşıma gönderdiğim mektup dostu Beyhan’ın eline geçiyor.

Adaşıma gelen bu mektubu görünce adaşım adına çok üzüldüm. Hemen izinden köyden ayrılan adaşıma bir mektup yazarak, anımsadığım kadarı ile sevdiğim saydığım adaşıma kardeşçe şöyle ifadelerle bir mektup yazdım: Mektubumda kısaca şunları dedim, sevgili amcaoğlu, köyde seni bekleyen, sana bağlı eşin ve çocukların var. Bak bu kadın sana böyle küfürlü mektup yazıyor, vaz geç bu oruspudan.
Adaşım ve Beyhan birbiri ile dost hayatı yaşadıkları için, birine gelen mektubu o, ona gelen mektubu da adaşım alırmış. İşte böylece istemeden ben de bu işe karışmış oldum. Almanya’da benim yazdığım mektubu alan Beyhan tabi bana kızıyor. Oysa ne ben onu tanırım ne o beni tanır, şimdi bile. Mektubumun Beyhan’ın eline geçeceğini bilemezdim.

Almanya’dan bir gün Beyhan’dan bir mektup geldi, mektupta, “Cavat Efendi, benim oruspu olduğumu neren biliyorsun, tanımadığın kişiye nasıl böyle suçlama yaparsın” diye soruyor ala küfürlü bana da esip yağıyordu yazdıklarında “al başına belayı” derler ya. Aman Tanrım, tanımadığım bir kadından böyle mektup alıyordum. Olayı öteki yakın akrabalarıma anlattım, onlar da “hakketmişsin, sen ne karışıyorsun elin özeline” diyorlardı. Oysa benim amacım akrabama kardeşçe sevdiğim adaşıma yardımcı olmaktı. Vay be kendi kendime şaşırdım kaldım, bu olayla “fazla merhamet maraz doğurur” atasözü ile adeta doğrulanıyordu.  Aradan 50 yıl geçmesine karşın, bu olay hafızamda yerleşti kaldı ve hiç unutamadım.

Aradan bir yıl mı ne geçti, adaşım yine izine geldi, bu mektup düellosunu anlattım, rahmetli adaşım, “istemeden bu işe girmişsin, özür dilerim senin tırnağın olmaz o” falan diyerek olayı kapattık, ama bu bende hüzün veren bir anı olarak kaldı.
Adaşım Cevat’ın bir kızı iki oğlu vardı. Kızı Meryem öğretmen oldu, iki oğlu Kâmil ve Musa şimdilerde Almanya’da yaşıyorlar. Adaşımın eşi Türkan Hanım, yıllarca adaşımı çocuklarını özlemle bekledi, sonra da Ankara’ya (Cebeci’ye) taşındılar. Sonraki yıllarda adaşımın eşi Türkan Hanım da rahmete kavuştu, şimdilerde mezarlıkta yan yana yatmaktalar.
Aradan yıllar geçti, 1996 da emekli oldum, adaşımla irtibatım kesildi. Tam o sıra Antalya Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesinde okuyan büyük oğlum C.C.  sınıfta kalıyor biraz sıkıntılı okuyordu. Ankara’da mor sümbüllü bağlarım mı kalıyor, diyerek Ankara’daki evimi kiraya verdim, Antalya’ya oğlumun yanına taşındık.

Adaşım ölünce benim öldüğümü sanmışlar

Antalya’ya taşındığımızdan bir yıl sonra adaşım Cevat Kulaksız’ın 7.6.1997 de rahmete kavuşunca hem köyümüzde hem akrabaların olduğu Kaman ilçesinde camilerde salalar veriliyor, “Yelek’li Cevat Kulaksız’ın vefat etti” şeklinde cami minarelerinden duyuruyorlar. Adaşımın vefat haberini duyanlar benim öldüğümü sanıyorlar telefonla eşime başsağlığı dileklerini iletiyorlardı. Telefona çıkan eşim, “Gülhan, Cevat Bey’in vefatını duyduk, çok üzüldük başın sağ olsun, Allah rahmet eylesin” diyorlar. Eşim Gülhan bunları duyunca kıkır kıkır gülmeye başlıyor. Telefonun karşısındaki de  eşim için “vah vah kocasının ölümüne çok üzülüp Gülhan kafayı bozmuş” diye söyleniyorlar. Telefonun yanında ben olduğum zaman da “vay garip başım” diye söyleniyor kendi kendime gülüyordum.
             Kaman’da oturan eşim Gülhan’ın kardeşleri, akrabaları, “Cevat enişte ölmüş, bir araba tutalım cenazeyi kaldıralım” diyorlar, kendi aralarında toplanıyorlarmış. Gülhan uzun süre telefon edenlere, eşinin “ölmediğini aynı köyden aynı akrabadan adaşı Cevat Kulaksız öldü” günü söylüyor, ortalığı yatıştırıyor. Bu olay bizi epey zaman meşgul etmişti.

Telekom adaşımın telefon parasını bana ödetiyor

Ev telefon faturalarımızı İzmir’de doktor olan oğlum Celil Cüneyt banka talimatı ile ödüyordu. Sanırım 2016 yılı idi.  Oğlum C. Cüneyt ile telefonla konuşurken, “yav sizin telefon paralarınızın benimkinden neden çok fazla geliyor, ne yapıyorsunuz, yurt dışı ile mi konuşuyorsunuz” diyordu. Böyle olmaması gerekir, bir yanlışlık olmalı diye düşündüm T. Telekom’dan araştırmaya başladım.

Adaşım Cevat Kulaksız ölünce, iki oğulları Almanya’da çalışıyorlar, kızı Meryem öğretmen olarak başka yerde çalışmakta, evde rahmetli adaşımın eşi Türkan Hanım tek başına kalıyor.  Uzaklarda Almanya’daki çocukları ile konuştuğu için, yerli telefona göre daha fazla fatura geliyor olmalı. Adaşıma kayıtlı olan telefon her nasılsa faturası birkaç ay ödenemiyor. T. Telekom bilemediğim bir nedenle adaşımın telefon faturasını bana ödetilmeye başlıyor. Oysa rahmetli adaşım Cebeci’de oturuyor, ben de Batıkent’te oturuyorum, bağlı oldukları merkezler farklı. Bakıyorlar ki iki Cevat Kulaksız ikisi de Kamanlı hem de aynı köylü; adaşımın faturaları ödenmeyince benim adıma yönlendiriliyor. Oraya dilekçe buraya dilekçe zorlukla düzelttim. Sanırım banka talimatlı faturalarımızı Oğlum C. Cüneyt birkaç ay ödemiş oluyor.

İkinci ölümüm

2022 yılının Nisan ayı idi. Bir sosyal paylaşım sitesinde rahmetli adaşım Cevat Kulaksız’ın mezar taşı adı yazılı olarak yayınlandı; hemen yanı başında eşi Rahmetli Türkan Hanımın mezar taşı da vardı. Yalnız eşinin mezar taşında sadece -an- kısmı görülüyordu (Türk-an ve Gülh-an şeklinde). Adaşımın çocuklarından biri tarafından mezar taşlarının fotoğrafı çekilip sosyal paylaşım sitesine konulmuştu. Sosyal paylaşım sitesinde benim adımı gören tanıdıklar öldüğümü sanarak başsağlığı için evimizi arar oldular.
Şimdilerde emekli öğretmen olarak Ankara Batıkent’te yaşamını sürdüren meslektaşım ve adaşımın kızı Meryem Şahin, aynı paylaşım sitesinde aşağıdaki buruk ifadeleri ile duygularını yansıtıyordu:

“Yıllar geçse de özlemleri hep sürüyor, Allah rahmet eylesin güzel, fedakâr annem yıllarca gurbet yolu bekledi durdu. Bizlerin peşinde hem anne hem baba oldu. Babam yıllarca ayrıydı bir Almancı klasiği. Uzakta olsa varlığını bilmek yetiyor insana. Almanya deyince hep içim burkulur, ayrılıklar gelir aklıma. Ailelerin birbirlerinden ayrılıkları gelir. Kimi gidenler parasal açıdan kazandılar, kimi eh işte. Ama yine de hep kaybettik gibi gelir bana, gurbette sevdiklerimizden uzak yıllar, bayramlar, paylaşılamayan sevinçler, üzüntüler. Kendilerini nereye koyacaklarını bilemeyen bizde Almancılar, orda işçi Türker. Söyleyecek çok şey var, yüreğimizde acılarımız, özlemlerimiz... Şimdi toprağın kucağında hasret bitti yan yana yatıyorlar. Nur içinde uyusunlar, mekanları cennet olsun”.

1965-67 lerde Ağrı-Diyadin Sürmelikoç köyünde öğrencim, daha sonra meslektaşım olan M. Sıddık Kaya da sosyal paylaşım sitesinde adım yazılı mezar taşını görünce, “ben de sizi zannettim, ama tarihleri uymuyor” diye mesaj atıyordu.
Kısaca rahmetli adaşım yüzünden, hem de iki kez, böylesine öldüğüm sanıldı. Yaşam yokuşumuzda böyle anıları da yaşamış olduk.

Üçüncü kez ölüşüm

Türkiye’de aynı adı taşıyan milyonlarca kişi var. Benimle aynı adı, hem de aynı mesleği taşın Cevat Kulaksız olarak adaşlarımdan dolayı başıma ilginç olaylar geldi.

Ankara Batıkent’te üçüncü ölüşüm de adaşım hem de meslektaşım başka bir Cevat Kulaksız yüzünden oldu. Cep telefonumdan bir konuyu araştırırken bir sitede benim adımın yazılı olduğu ve benim öldüğümü belirten bir yazıyı okuyunca şaşırdım. “Allah Allah nasıl öldüm ki diye şaşırıp söylenmeye başladım. İnternetten okuduğum ve benim için yazılanlar şöyle idi:

“Haber Güncel ve dunya 48 gibi İnternet gazetelerinde köşe yazarlığı yapan araştırmacı yazar ve emekli öğretmen Cevat Kulaksız 16 Ağustos 2026 tarihinde vefat etmiştir.

Konya Kadınhanı 1959 doğumlu olan ve Ankara’da yaşayan Kulaksız’ın ilgili öne çıkan detaylar: 16 Ağustos 2026 Pazar günü hayatını kaybeden ve Konya Yazır köyünde toprağa verildi”.

Yukarıda anlatılanlar benim yaşantımla ilgili olup benim öldüğüm açıkça anlatılınca çok şaşırdım, kendi kendime kendimi bir yokladım, öldüm mü sağ mıyım diye şüphelendim.

Sonradan anladım ki ölen gerçek Cevat Kulaksız Konya’lı adaşım emekli Öğretmen Cevat Kulaksız imiş. Ben ise, Kırşehir İli Kaman İlçesi Yelek köyünden ve emekli Öğretmen Cevat Kulaksız idim. Yukarıdaki anlatılan bendim, “Haber Güncel ve dunya 48 gibi İnternet gazetelerinde köşe yazarlığı yapan araştırmacı yazar ve emekli öğretmen” nitelemesi bana aitti. Kendi kendime tövbe tövbe diyerek kendi kendime sevindim.

Bilmiyorum böylesine üç kez ölen başka biri var mı ki diye kendi kendime söylenir dururum.

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Son notlar

(1) Rahatsız ederim endişesi ile gerçek adını vermiyorum, Beyhan uydurma bir ad

Yargının butlan kararıyla tedbiren CHP'nin başına dönen KK, bir söyleşide, kendisine sorulan bir soruya verdiği cevapla; ”İMAMOĞLU siyasi tutuklu değildir, siyasi görüşü dolasıyla içeri alınmış bir insan değil, bir kişi cumhurbaşkanı adayı oldu  buna siyasi dava diyemeyiz, cumhurbaşkanlığı adaylığı ayrıdır bu dava ayrıdır” diyerek harikalar yaratmaya ve kendisini rezil etmeye devam etmiştir.

Bir kişinin ve de İMAMOĞLU'nun; siyasi tutuklu sayılması ve tutuklanmasına neden olan hakkında açılan davanın siyasi bir dava sayılması için, İMAMOĞLU'nun siyasi görüşünün, siyasi ideolojisinin hiçbir önemi yoktur.

Evet, bir davanın ve tutuklanmanın;  savunulan siyasi görüş, fikir ve ideolojiden kaynaklı olarak siyasi sayılabileceği gibi, kişiyi tutuklatan ve hakkında davalar açtıran siyasi güç ile temelde aynı dünya görüşünü, aynı fikir ve ideolojiyi taşıyan siyasetle uğraşan  bir kişi de,  siyaset yapma tarzı, siyasetten beklentileri, siyaset yaparken güttüğü amaç itibariyle ters düştüğü, seçimlerde kendisine seçim kaybettirecek olduğu iktidardaki siyasi gücün hışmına uğrayarak siyaseten itibarsızlaştırılmak, siyaset dışına itilmek, rakip olmaktan men edilmek için, haksız ve hukuksuz bir şekilde, siyaseten tutuklanabilir ve hakkında davalar açılabilir.

Burada önemli olan, hakkında davalar açılan tutuklatılan kişinin bir siyasetçi olması ve siyasi faaliyetinden, seçim kazanarak İBB Başkanı ve Cumhurbaşkanı adayı olmasından kaynaklı olarak ve siyasi geleceğinin sonlandırılmak istenmesi amacıyla tutuklanmasıdır.

İMAMOĞLU'nun durumunda olduğu gibi, bu durumdaki bir kişi, sapına kadar siyasi tutukludur.

İMAMOĞLU; iktidara seçim kaybettirecek, seçildiğinde iktidar tarafından savunulan tek adama dayalı mevcut Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemini değiştirerek yeniden parlamenter sisteme geçişi sağlama konusunda halka söz veren, mevcut iktidarla siyaset yapma metodu ve tarzı farklılık gösteren, yerel yönetimleri savunan, yetki kullanırken hesap vermeyi de önceleyen, özgülüklerden yana, şeffaf bir siyasetçi ve CHP'nin başına gelenlerden sonra CHP Cumhurbaşkanı adaylığı sona ermişse de, Yeni Partinin ve Türkiye'nin potansiyel bir Cumhurbaşkanı aday adayıdır.

İMAMOĞLU'nun siyasetteki ve Cumhurbaşkanlığı adaylığının önünün kesilmesi amacıyla, diplomasının iptal edilmesiyle başlayan ve onun tutuklatılarak içeri atılıp görevinin sonlandırılması ve hakkında açılan davalarla devam ettirilen tüm bu süreci, KK nasıl oluyor da siyasi bulmuyor? Anlamak gerçekten çok zor.

Burada yazılması gereken, KK'ya ilişkin olarak anlamanın çok zor olduğu daha çok şeyler var ama, tekrar etmeye değmez, aklı başında seçmen bunların hepsini biliyor.

Ben dahil, eski CHP ve YENİ Partili seçmenlerin hala bilemedikleri ve çözemedikleri, çözümü de imkansız bir şey var. O da şu;

Bizler; tüm seçim başarısızlıklarına rağmen, gol atamayan şampiyon olamayan bir takımı ısrarla tutmaya devam eden fanatik taraftarlar, bal yapamayan Arı’yı hala başının üzerinde tutan insanlar gibi, KK denilen bu adamın sözlerine ve vaatlerine kanarak, inanarak, bu adama geçtiğimiz Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde nasıl oy verdik?

09/09/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Bugün (02/09/2026) benim için bir ilk.

Zira, bugüne kadar hiçbir siyasi partiye üye olmamıştım.

Bu kuralımı bozarak, hayatımda ilk kez bugün, Yeni Parti'ye üye oldum. Şu an itibariyle Yeni Parti'nin (54202631) nolu üyesiyim.

Bu yazımı sorumlu bir Yeni Parti üyesi olarak yazıyorum.

Bugün, Sayın Genel Başkanımız, yeni açılan genel merkez binasında il başkanlarına hitaben bir konuşma yaptı ve Yeni Parti'nin niçin kurulduğunu ve neler yapmayı planladığını nazari olarak izah etti.

Bir yazının boyutlarını aşacağı için, beni ve tüm halkımızı bir vatandaş olarak çok yakından ilgilendiren vergi adaleti üzerinde duracağım.

Genel Başkanımız iktidara geldiğimizde vergi adaletini sağlayacağız hayata geçireceğiz sözünü verdi. Halkımızın, yapacağız edeceğiz gibi vaat içeren ancak çözüm için somut bir öneri getirmeyen geleceğe dönük sözlere pek kulak asmadığını, herkes gibi sayın genel başkan da mutlaka biliyordur. Eminiz ki; önümüzdeki günlerde vergi adaletini sağlayacak olan somut çözüm yolları da halkımızla paylaşılacaktır.

Biz somut çözüm yollarının paylaşılmasını beklemeden, vergi adaleti açısından bazı sorular soracağız ve bu soruların cevapları, sanırım somut çözüm önerileri içinde yer alacaktır.

Bize göre bu ülkenin en önemli sorunu, diğer sorunların da sebebi olan, vergi adaleti sorunudur.

Devlet halkına hizmet götürür, bunun için vardır. Kamu hizmetlerinin yapılabilmesi için de çok doğaldır ki; gelire, paraya ihtiyaç vardır, kamu hizmetlerine(giderlerine) harcanacak olan kamu gelirlerinin en önemli unsuru, halktan vergi almaktır.

Ama, alınacak olan bu vergilerin adil, makul ve herkesin kazancına ve gelirine göre olması da bir anayasa kuralıdır.

AKP ve hatta daha önceki iktidar dönemlerinde verginin adil bir şekilde alındığına, vergide adaletin sağlandığına tanık olmadım ben.

Vergide adaleti sağlamanın ilk şartı; kazançlarına bakılmaksızın, mal ve hizmet alımlarından dolayı her vatandaştan eşit olarak alınan vasıtalı vergilerin cins ve oranlarının azaltılarak veya bazı temel mal ve hizmet alım satımlarından tamamen kaldırılarak toplam vergi içindeki oranının asgari düzeye indirilmesidir.

Örneğin; soframızdan atamayacağımız, bir zamanlar aç kalırsam peynir, zeytin ekmek yerim doyarım dediğimiz, çok temel gıda maddeleri olan ülkemizde üretilen bildik yerli beyaz peynir, çökelek. lor ve Zeytin’den alınan KDV'yi tamamen kaldıracak veya çok sembolik bir düzeye indirecek misiniz?

Marka, motor hacmi ve beygir gücü itibariyle ülkemizin yol durumları ve hız tahditleri nedeniyle gerçek anlamda lüks ve özel olan otomobiller hariç, bugün artık lüks olmaktan çıkan, sayıları,  ülkelerin medeniyet ve gelişmişlik ölçüsü olarak değerlendirilen belli motor hacimlerini ve beygir güçlerini aşmayan, örneğin;  elektrikli ve akaryakıtla çalışan 1100-1600 cc motor hacmini ve azami 150 beygir gücünü aşmayan otomobillerden alınan Özel Tüketim Vergilerini(ÖTV) tamamen kaldırarak sıfıra indirecek misiniz?

2025 senesine kadar alım satımlarından sıfır ÖTV alınan, bugün ise yanılmıyorsam %8 oranında ÖTV alınan gerçekten çok özel amaç taşıyan çok dar ve servet sahibi kişileri ilgilendiren yat, tekne, kotra ve gezinti gemilerinden gerçek anlamda ve büyük oranlarda ÖTV alacak mısınız?

Zaruri harcama olmayan lüks ve keyfe keder, çok özel Pırlanta elmas inci gibi lüks ve değerli ziynet eşyalarından alınan KDV oranını artıracak ve hiç alınmayan sıfır  ÖTV vergisini, hem de yüksek oranlarda almaya başlayacak mısınız?

Bugün için her medeni insanın özel araçlarında, ticari araçlarda, nakliye araçlarında ve çiftçinin traktöründe kullandığı ve artık lüks ve özel bir tüketim olmayan benzin ve motorinden alınmakta olan Özel Tüketim Vergisini (ÖTV), bazı koşullarda gemilere verilen akaryakıtlarda olduğu gibi, sıfır yaparak kaldıracak mısınız?

Vergiyi gerçek usulde tabana yayan, hizmet ve mal alım satımlarından ziyade, gerçek kazançları vergilendiren, vasıtalı vergileri çok aza indiren, vergi denetimlerini çok iyi yapan bir yeni vergi düzeni kuracak mısınız?

Vasıtalı vergilerin adaletsizliği ortadadır. Yapılması gereken, kazanan yüksek gelir sahibi olan kişi ve kurumları kayıt altına alarak gerçek usulde vergi mükellef tabanının büyütülmesidir. Bunu sağlayacak mısınız?

Lüks olmayan otomobil alım satımından, avukatlık ve sağlık hizmeti gibi zaruri ve temel hizmet alımları nedeniyle ödenen KDV'yi çok asgari düzeye indirecek veya tamamen kaldıracak mısınız?

Yani, hizmeti alanı KDV ile boğarak, hizmeti satıp kazanç elde edenlerin kazancını denetlemeden onların vergi kaçırmalarına göz yumacak mısınız?

Kısacası, bugüne kadar yapıldığı gibi, kaçırılması imkânsız olan akaryakıt pompalarına, yazar kasalara ve post cihazlarına yansıyan KDV ve ÖTV gibi kolay ve zahmetsiz yollarla vergi toplama düzenine son verecek misiniz?

KDV ve ÖTV, trafik cezaları gibi denetlenmesi ve tahsili çok kolay olan vasıtalı ve garantili yollarla, hiç sıkıntıya girmeden vergi toplayarak, halkının sırtına binerek, halkına gün yüzü göstermeyen, adeta dilenci yapan yoksullaştıran, yoksulluğu oya çeviren,  yoksulluğu azaltacak yerde yoksulluğu yöneten, üretmeden bütçe sağlamak suretiyle ülkeyi yönetmek yerine,  üreterek, ileri teknoloji ve katma değer yaratarak, ihracat ve ithalat dengesini kuran,  cari açık vermeden ve haksız vergilerle fakir halkın sırtına binmeden ülkeyi yönetmeyi başaracak mısınız?

Ülkenin ekonomisinin sırtında kambur olan, kar garantili olarak ve yap işlet devret modeliyle yapılan,  köprü, tünel, yol ve şehir hastanelerini, her türlü riski göze alarak devletleştirecek ve ülkemizi soyan bu haksız uygulamaya son verebilecek misiniz?

Bütçemizin kanayan yarası devlet israfına, itibardan tasarruf olmaz anlayışına, en başta kamudaki lüks araba saltanatına son verebilecek misiniz, çok vip makamlar dışında, kamudaki araba sayısını gerçek ihtiyaç seviyesine indirerek, marka ve model olarak yerli ve standart seviyelere indirecek misiniz?

Kamudaki yurt dışı gezilerini, zaruri olanlarla sınırlayarak asgari düzeye indirecek misiniz?

Şimdilik aklımıza gelenler bunlar. Aklımda olduğu halde burada yazmakta partim adına şimdilik sakıncalı bulduğum çok önemli bir öneri ve sorumu şimdilik saklı tutuyorum.

Evet, ben bu soruları bir Yeni Parti üyesi olarak yöneticilerime soruyor ve cevaplarını kamuoyu önünde bekliyorum.

02/09/2026

Güner YİĞİTBAŞI

Hukukçu

Birinci Dünya Savaşı (1914-1918) yıllarında Osmanlı Ordusunda Türk askerine komutanlık yapmış Alman Komutanlarından Emekli Tümgeneral Hans Gubr adlı subayın yazdığı bu günlerde okuduğum “Türklerle Omuz Omuza” adlı kitabını okurken o yıllara ait ilginç hazin olayları okuyunca (bazılarını ilk kez duymuştum) sizinle paylaşmak istedim.[i]

O savaşta Almanlarla Türkler aynı ittifak içinde savaştıkları için, bu Alman komutan, savaş sırasında Doğu Anadolu, Güneydoğu Anadolu, Mezopotamya ve Filistin’de dolaşarak Türk ordu birliklilerine tümen komutanı olarak görev yapar. Osmanlının yıkılış yılları olan Birinci Dünya Savaşı’nda Türk askerleri ile komutanlığı sırasında tanık olduğu insanı hüzünlendiren ilginç açlık olaylarını kitabında anlatır. Komutanlığı sırasında başından geçen ve de tanık olduğu pek çok olaylar varsa da biz tespit ettiğimiz çok ilginç olayları almaya çalıştık.

Doğu Cephesinde Ruslarla savaşırken Rusların, Arap Çöllerinde İngilizlerle çarpışırken İngilizlerin, gerek silah, teçhizat ve yiyecek yönünden çok üstün olduklarını, Türk askerinin de her şeyden oldukça mahrum ve zayıf olduğu apaçık bellidir. Her birlikte her cephede açlık ileri safhadadır. Alman Paşa kitabının 86 sayfasında Türk birliklerinin Kafkas cephesinde nasıl açlık çektiğini şöyle anlatıyor:

“Birçok kere yol üstünde eşek ve at dışkılarının başına çöken ve azap verici açlıklarını dindirmek için sindirilmemiş tahıl tanelerini ayıklayıp kavuran askerler gördük. Yemek için hayvan leşlerinden et kesilmesini yasaklamak zorunda kaldım. Yüzbaşı Rauch merhamet dolu bir ürpermeyle, hiç yiyecek kalmadığı için ölmüş bir atın derisini kemiren nöbetçiler gördüğünden bahsetti”.

“…Çanakçı-Simsor üzerinden 10 Ocak’ta Garib’e vardık. Yolda askeri yürüyüş kollarından birinde ayakları, kulakları ve elleri donmuş olan ve iskeleti çıkacak ölçüde zayıflamış bulunan insanlar tokatlarının son gücüyle sürünürcesine ilerliyorlardı. Birçoğu bir daha kalkmamak üzere yığılıp kalıyordu”.

Kafkas Cephesinde Türk ordusunda görev yapan Alman tümen komutanı komutan Tümgeneral Hans Gubr gördüklerini böyle anlatıyordu. Onun anıları bizi o yıllara ait başka anılara götürdü.

Küçüklüğümde köyümde köy odasında dinlediğim anılardan bazılarını “Yaşam Yokuşum” adlı kitabıma da almıştım. O köy odalarında ne güzel doyumsuz anılar anlatırlardı. Alman komutanımız kitabında Kafkas Cephelerindeki anılarını anlatırken, Kafkas Cephesinde geçen bu anıyı denk düştüğü için buraya da almak istedim:

Köyümde “Halloların Bekdeş” diye anılan Bektaş Güzel’in (halamın da kocası idi ikisi de rahmete kavuştu) anlattıklarından aklımda kalanı (kitabıma da almıştım) eklemek istedim.

“…Gafgasya Cephesindeydik, asker aç, perişan; sırtımızda bit hiç eksik olmazdı. Bir gün askerin biri ölü şehit arkadaşının çarığını almış, ıslattı, ertesi günü çarıh yumuşayınca ateşte kızartıp deriyi et niyetine yidi…”  “Bekteş” enişte o zamanları asker arasında söylenen bu anıyı anlatırken bir destan da anlatmıştı. Hafızamda kalan kısa bükle şöyle:

“Tiflis’in etrafı dağdır meşedir,

İçinde oturan beydir paşadır…”

“Elden ele gider Tiflis ürünü.”  Gerisinin anımsayamıyorum.

Alman komutan Şeyh Sait’le

Türk ordusunda tümen komutanı olmuş Alman Tümgeneral Hans Gubr’un kitabından öğrendiğimize göre, Atatürk Cumhuriyeti ve devrimlerine de kafa tutmuş Şeyh Sait’le de yolu karşılaşır.

“…Yörenin en güçlü Kürt aşiret reisi olan Şeyh Sait beni burada yeniden selamladı; daha önce Noel zamanı Elkrak’ta ziyaret etmişti. Bana yeniden saygısını sundu ve emrine vermek için bir milis kuvveti teşkil etmeye hazır olduğuna dair teminat verdi. Alman General’in gözü Şeyh Said’i hiç tutmaz, ondan hoşlanmaz (sf. 92).

“Hastanede yaralı askerler açlıktan birbirine saldırıyordu”

Hiçbir kitapta rastlamadığım duymadığım, Alman Tümgenerali Türk birliklerindeki bu açlık olayını kitabında yazdıklarını okuyunca dehşete kapıldım. Kitabının 92. Sayfasında Türk birliklerine tümen komutanlığı yapan Alman General şunları anlatıyordu:

“Diyarbük’e (Diyarbakır) yaklaşırken çok daha uzaktan, tarifi mümkün olmayan bir gürültü işittik. Gürültü Harput’a nakledilmek üzere olan buradaki bir hastaneden geliyordu. İçeri girdiğimiz zaman korkunç bir manzarayla karşılaştık. Tamamen bakımsız olan hastalar açlıktan çıldırmış vaziyette birbirlerine saldırıyorlardı. Bir kısmı diğerlerinin kollarından ve sırtlarından ısırıp et parçaları koparıyorlardı, diğer bir kısmı ise “ekmek” diye haykırıyor, tepiniyor ve her şeyi parçalıyorlardı”. Bir sıhhiye subayı düzeni sağlamaya çalışıyordu, ama nafile açlık hasta askerleri perişan etmişti …”

Doğu Cephelerinde de Arap Çöllerinde de Türk askeri açlıktan, soğuktan dayanılmaz kış ayazından perişan haldedir.  Tümen komutanı Alman General Osmanlı Ordusu altında görev yapmaya devam ederken tanık olduğu hazin olayları kitabında anlatmaya devam ediyor. “Yolda giderken bir gün 16 deve leşi ve aralarında 8 deveci cesedi bulduk. Beyaz ölüme bir kaya kovuğunda yakalanmış 9 donmuş asker gördük. Tümende şubat soğuğunda kayıplarımız fazla olmaya başladı 124 kişi barınaklarda öldü. Bu açlık ve kış soğuğundan asker ister istemez yerli Kürt halkı ile yakın temas zorunlu idi. Bu temasla birçok subay ve asker Kürt kadınlarıyla evlenmişti. Bu evlilik sadece köy muhtarının olur vermesiyle oluyordu. Erkek oradan ayrılırken kadını ve çocukları için gülünç bir miktar para bırakıyor, artık onlarla ilgilenmiyorlardı. (Sf. 96)

“Kürt Şeyh Sait sözünü tutmuştu 400 kişilik bir milis kuvvetinin teşkilinin tamamlandığını bildirdi. Bunlar eski silahlarla donanmış 12- ila15 arası delikanlılar idi; bunlar taşıyıcı güvenlik görevlisi olarak kullanıldı. Şeyh Sait bana çok güvenilmez gözüktüğü için onları hiçbir zaman düşmana karşı savaşa sürmedim.  Sait tümenin durumu ve mevzileriyle çok ilgilendiği için casusu olmasından şüpheleniyordum”.

 

Osmanlı Padişahlarının çoğunluğu saraylarında umarsız yaşarlardı

600 yıl saltanat süren Osmanlının yıkılışını tamamlayan 1914-1918 Birinci Dünya Savaşı yıllarında, Balkanlardan Arap Çöllerine kadar birbirinden binlerce km uzakta nice cephelerde asker açlık yoksulluk içinde savaşırken, Osmanlının Halife Padişahı İstanbul’da saltanatını lüks hayat içinde sürdürüyordu; üstelik cephelerden feryat gibi yardım isteyen çığlıkları yükselirken, bu yazımızda gördüğünüz gibi ordumuz askerimiz böylesine sıkıntıda açlık çekiyordu. Böylece duyarsız umarsız padişahlar nedense Türk halkını “Etrak-ı bi idrak” “idraksiz Türkler” diye aşağılıyorlar ve de eşlerini karılarını başta Hıristiyanlar olmak üzere hep yabancı kadınları tercih ediyorlardı. Osmanlı Padişahlarının (36 tanesinden neredeyse 35'inin) eşleri ve anneleri yabancı veya gayrimüslim kökenli cariyelerden oluşuyordu. (Son Osmanlı Padişahı VI Mahmet Vahdeddin vatan elden giderken beşinci karısı ile nikahlanıyordu) [ii]

(bilmiyorum ama Türkler olarak Osmanlı hanedanlarını “ata” diye düşünebilir miyiz, çünkü peş peşe analarımız yabancı!) Düşünün, yönettiği halkını aşağılayan bir yönetici olur mu?  Hemen aklımıza, “keşke Yunanlılar kazansaydı” diyen sözde tarihçi yanında, Atatürk ve İsmet Paşa gibi ulusal kahramanlarımızı “iki ayyaş” diyerek aşağılayan yöneticilerimiz geliverdi. Ne ki günümüzde “ben Türklükten ayrıldım” diyen siyasetçiler görüldü.

**

[iii] Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi, Siyaset geçmişi de olan (Osmanlı döneminde milletvekilliği, nazırlık ve Şeyhülislamlık yapmış) ve Cumhuriyet'in ilanından sonra 150'likler listesine alınarak sürgün edilen Mustafa Sabri Efendi, 1927 yılında Yunanistan'da çıkardığı “Yarın” gazetesinde bir şiir yayımlamış ve "Türklükten istifa ettiğini" ilan etmiştir.

Dedem Duran Çavuş’un Savaş Anılarından

Müttefik olmamız nedeni ile Osmanlı Ordusuna komutanlık yapan Alman Generali Hans Guhr’un “Türklerle Omuz Omuza” adlı kitabında Arap çöllerindeki yazdıkları bana Dedem Duran Çavuş’un o bölgelerdeki anılarını anımsattı.

    Alman generalin anlattığı Arap Cephelerindeki olaylar, beni daha önce dedemin anlattığı anılarına götürdü. Dedem (anamın babası), 105 yaşında vefat eden Duran Çavuş (Satılmış ki o köyüm Yelek’te torunun torununu gören insandı. Rahmetli dedem şöyle anlatmıştı:

“-Gutulamarede İngilizlere garşı İslâm torpağını gorumak için çarpışıyoh. Asker aç, askere su yok, bit, hastalık askeri gırıyo geçiriyo.  Ayağımızda yırtık çarıh, sırtımızda bit, pire; alayımızın çoğu, tüm zabitler, erlerin yarısı şehit oldu. Alay gumandarı yaralı çadırda yatıyo. Beni çağırdı.-Oğlum Duran Çavuş, alay perişan zabit erat takviyesi olana gadar alayımız sana emanet”didi”.

Sonra çölün bazı bölgelerinden çekilirken, yaralı erlerimizi köylerden geçerken çadır kurup yaralıyı oraya bırakıp gitmek zorunda kalmıştık. Din gardaşlarımıza rica ettik, Arap köylüleri güya Allah rızası için bakın diye. Biz ayrıldıktan sonra, Arap eşkıyası çadırlarda yaralı yatan askerimizi hançerlemişler, belki Osmanlı altını yuttu ise alalım, diye cembiye dedikleri eğri hançerle yaralı eratımızın karınlarını deşmişler. Bu Arabın ne dostluğuna güvenilir ne din gardaşlığına güvenilir”. İstiklal Madalyalı Dedem Duran Çavuş, değişik cephelerde aldığı kurşun yaralarını gösterip ağlayarak gözyaşları içinde, hafızamda kalan bunları anlatmıştı.

         Düşünebiliyor musunuz, Duran Çavuş, askerde çavuş olmuş, okuma yazma bilmez. Okuma yazma bilmeyen bir er çavuş alay komutan vekili oluyor…  Böyle çaresiz cephelerde çarpışmış Osmanlı. Ne ki, Osmanlı da okuma yazma bilmeden paşa olanlar vardı (Yedi sekiz Hasan Paşa gibi; demek ki Osmanlıyı yıkan eğitimsizlik) O Duran Çavuş ki, tam 8 sene cepheden cepheye savaşmış İstiklal Savaşı Gazisi bir eski askerdi.

Arap Çöllerinde bir katliam

Dedem Duran Çavuş’un anlattıkları ile örtüşen, yine o cephe hatlarında yaşanmış bir olayı (sanırım Yüzbaşı Selahattin’in Romanı idi) kitaptan okumuştum. Arap Çöllerinde İngilizlere karşı çarpışan Türk birlikleri çekilirken ağır yaralılarını, başlarında subay ve doktorları olduğu halde, hastane haline getirdikleri çadırlarda Irak topraklarında (kardeş Müslüman diye) bazı köylerde bırakırlar.

Bekir Sami’nin tümeni böyle bir hastanenin bulunduğu Kazımiye Mahallesinden geçerken kasabadan canhıraş feryatlar duyarlar, görürüler ki çadır hastanelere hücum eden Arap eşkıyası, kolu bacağı kırık yaralıları yataktaki hastalara birer ip takarak sokakta sürüyorlar, hastaneleri yağma ediyorlar, hastaları soyuyorlar. Halkın, “Türk ordusu gitti” diye çekingenliği kalmamış. Bekir Sami Bey, bu dehşetli durumu görünce Kazımiye halkını bir meydanda toplamaya emir veriyor. Bekir Sami birlikleri bu vahşeti görmüş kadın, erkek, çocuk, ihtiyar halkı zorla topluyorlar, kasabadan çıkarıyorlar. Orada 400’den fazla olan Kazımiye halkını kurşuna diziyor. Bekir Sami bunu yaparken de şöyle mırıldanıyor:

“400 yıllık Osmanlı tarihinin hesabını görüyorum”.  O topraklar 400 yıl Osmanlı yönetiminde kaldığı için söylemiş olmalı.       

         Küçüklüğümde, bir yakını uzak diyarlarda şehit olmuş köylümüz çok yaşlı bir kadın şöyle bir ağıt söylerdi: (Defterimin kenarına not etmişim):

“Yemen elleri Yemen elleri,

Ölürken ne didi Celal’ın dilleri,

Sılada mahzun godun dulları,

Ne zalım mıssın Yemen Elleri”.

          Osmanlı Ordusunda Alman Komutan Hans Guhr kitabında, ilginç saptamalarda da bulunur. Birliğinin bulunduğu bir Kürt köyü yakınlarında 4 Temmuz’u 5 Temmuz’a bağlayan gece her taraftan müthiş bir silah sesleri gelir. Aniden ortaya çıkan bir düşman karşısında telaşa düşen birliklerden herkes alarma geçer. Meğer o gece bir tam ay tutulması olmuştur. Yüzyıllardan beri yöre halkı ay ve güneş tutulmasında ayı ve güneşi kurtaralım diye gök yüzüne doğru silah atarlarmış. Bu Ay, Güneş   tutulmasında “ayı, güneşi kurtaralım” diye silah atma batıl inancı Anadolu ve Ortadoğu İslam aleminde yakın zamana kadar süregelmiştir.

“Ermeni meselesinde nasıl tavır alınırsa alınsın, İttihat ve Terakki hükümetinin bulduğu çözüm her halükârda yanlıştı. Ermenilerin tehciri, ülkenin adını kötüye çıkardı ve kendinse çok zarar verdi. Çünkü Ermenilerin yaşadığı birçok yer tek edildi, mevcut olan az sayıdaki tarla ıssızlaştı ve Anadolu’da zanaatkar kalmadı.

Ayaklanmalarda Türklerin acımasız fanatik zalimler, buna mukabil Ermenilerin takibata uğrayan zavallı bahtsız Hıristiyanlar olduklarına dair Batı dünyasında çok yaygın olan kanaat her halükârda yanlış olduğu imajının çok yaygın olduğudur”.  (Aynı kitap sf. 107-108)

Cevat Kulaksız kulcevat599@gmail.com

Son notlar