Makaleler "Ümit Zileli"
Abbas Güçlü Ahmet Tan Alev Coşkun Ali Eralp Ali Sirmen Ali Tartanoğlu Alican Uludağ Altan Öymen Arslan BULUT Ataol Behramoğlu Atilla Kart Aydınlık yazarları Ayşenur Arslan Barış Yarkadaş Bedri Baykam Bekir Coşkun Bilim Teknik Bozkurt Güvenç Burak H. Özdemir Bülent Soylan Can Ataklı Can Dündar Celal Şengör Cengiz Önal Cengiz Özakıncı Cevat Kulaksız Ceyhun Balcı Coşkun Özdemir Cumhuriyet yazarları Cüneyt Arcayürek Deniz Kavukçuoğlu Doğan Kuban Dr. M. Galip Baysan Dünya haberleri Ece Temelkuran Ekonomi Emin Çölaşan Emine Ülker Tarhan Emre Kongar Erdal Atabek Erdal Atıcı Eren Erdem Ergin Yıldızoğlu Erhan Karaesmen Erol Manisalı Ertuğrul Kazancı Eğitim Ferhan Şensoy Fikret Bila Fırat Kozok Gündüz Akgül Güner Yiğitbaşı Güngör Mengi Güray Öz Gürbüz Evren Hakkı Keskin Hasan Pulur Hayrettin Ökçesiz Hikmet Sami Türk Hikmet Çetinkaya Hulki Cevizoğlu Hüner Tuncer Hüseyin Baş Işık Kansu Işıl Özgentürk Kemal Baytaş Kemal Kılıçdaroğlu Kurtul Altuğ Köşe Yazıları Kürşat Başar Levent Bulut Levent Kırca Leyla Yıldız Mehmet Ali Güller Mehmet Faraç Mehmet Haberal Mehmet Halil Arık Mehmet Türker Melih Aşık Merdan Yanardağ Meriç Velidedeoğlu Mine Kırıkkanat Miyase İlknur Mustafa Balbay Mustafa Mutlu Mustafa Sönmez Mümtaz Soysal Müyesser Yıldız Necati Doğru Necla Arat Nihat Genç Nilgün Cerrahoğlu Nuray Mert Nusret Ertürk Oktay Akbal Oktay Ekinci Oray Eğin Orhan Birgit Orhan Bursalı Orhan Erinç Rifat Serdaroğlu Ruhat Mengi Rıza Zelyut Sabahattin Önkibar Saygı Öztürk Sağlık Selcan Taşçı Serpil Özkaynak Sevgi Özel Sinan Meydan Siyaset Soner Yalçın Spor Sözcü yazarları Süheyl Batum Tarih Tarım Tayfun Talipoğlu Tekin Özertem Tülay Hergünlü Tülay Özüerman Tünay Süer Türey köse Türkiye Türkkaya Ataöv Utku Çakırözer Uğur Dündar Uğur Mumcu Vatan Yazarları Video Yakup Kepenek Yazı Dizileri Yaşar Nuri Öztürk Yaşar Öztürk Yener Güneş Yeniçağ yazarları Yurt Yazarları Yüksel Pazarkaya Yılmaz Özdemir Yılmaz Özdil Zeki Tekiner Zeynep Göğüş Zeynep Oral Zulal Kalkandelen chp genel lozan muharrem ince Çiğdem Toker Ömer Yıldız Özdemir İnce Özgen Acar Özgür Mumcu Öztin Akgüç Ümit Zileli İlhan Cihaner İlhan Selçuk İlhan Taşçı İnci Aral İrfan O. Hatipoğlu İsmet İnönü Şükran Soner

Evet, birbirlerine girdiler...
Öyle ki; aradaki üçüncü, beşinci adamların ortalığı yumuşatma çabaları, "hoca efendi aslında demek istiyor ki..." ya da "sayın başbakan en kalbi duygularla..." gibisinden kargaları bile güldürecek açıklamalar artık kılıfından çıkan minareyi saklamaya yetmiyor...
-Firavun ile "Şeyhülislam namzedi" çektikleri kılıçları kana buladılar bile!..
Üstelik, "Firavun" nitelemesi bizzat Fethullah Gülen'e ait!. Bu sözcük o kesimde öylesine ağır bir içerik taşıyor ki, hani "köprüler atıldı" tanımlaması bile hafif kalıyor denebilir. Hoca, öylesine öfkelenmiş, öylesine içerlemiş vaziyette ki, kendi müritlerine "Firavun" la ilgili şu mesajı bile vermekten çekinmiyor:
-Cennetin kapılarını bile bunlar kapatmak isteyebilirler!..
İktidarı paylaşmak istemiyor
Dikkat ederseniz, savaş topyekun sürüyor...
Cemaatin gazeteleri, televizyonları ve de kalemşorları ile Tayyip Bey'in bendeleri en ağır manşetlerle, en acıtıcı sözcüklerle karşı tarafın zayıf noktalarına saldırıyor... Pekii, nedir bu şiddet, bu celal?.. Gayet açık:
-Rant ve güç kavgası!..
Tayyip Bey, yıllar yılı kullandıktan sonra, çöp sepetine gönderdiği liberal tayfadan sonra, taa en başından beri iktidarı paylaştığı Fethullahçılardan da kurtulmak istiyor, iktidarı kimseciklerle paylaşmak istemiyor, bu kadar basit!..
Geçen yazılarımda da etraflıca anlatmıştım; efendiler içindeki ağırlıklı kanat, artık Tayyip Erdoğan ve kurmaylarının "son kullanma tarihinin" geldiğini, hatta geçtiğini düşünüyor. Türkiye'ye biçtikleri yeni gömlek, "Gül'ler ittifakı", yani Abdullah Gül-Fethullah Gülen ortaklığı... Türkiye açısından baktığımızda ise şöyle tanımlanabilir:
-40 katır dönemi kapanacak, 40 satır dönemi açılacak!..
Abromowitz, Gülen'in arkasında
Pekii, ben bu sonuca nereden varıyorum?..
İşaret çok, hem de pek çok!.. Ancak eskilere gitmeye hiç gerek yok... Batı'nın etkin gazete ve dergilerinde Tayyip Bey ve AKP ile ilgili yenilip yutulması zor yazılar ve yorumları aktarmak bile anlamsız... Yalnızca bir açıklamaya ve o açıklamayı yapan isme bakın yeter:
-Morton Abromowitz!..
Musevi asıllı Abromowitz, Tayyip Bey daha Beyoğlu ilçe başkanıyken ABD'nin Ankara Büyükelçisiydi. 1996'da, Tayyip Bey Belediye Başkanıyken onu "geleceğin Başbakanı" olarak lanse eden de oydu... Fazilet Partisi'nin karpuz gibi ikiye ayrılmasının, "Yenilikçi kanat" adı altında Tayyip-Gül-Arınç-Şener dörtlüsünün AKP'yi kurmasının ardında Abromowitz'in engin destek ve çalışmaları vardı...
Ancak bir başka Abromowitz daha var!.. Fethullah Gülen Amerika'da "Yeşil Kart" alamadığında, Amerikan Yüksek Mahkemesi'ne, "Bu kişi ABD çıkarları açısından yaşamsal öneme sahiptir" başvurusunun altındaki ilk imza ona aitti!.. Richard Perle, Graham Fuller gibi CIA istasyon şeflerinin imzaları da onun hemen altında yer alıyordu!..
Yani?.. Yani, Eğer Fethullah Gülen hazretleri, İktidarın başına bu kadar açık, bu denli ağır saldırabiliyorsa, sırtını mutlaka bir yerlere sıkıca dayamalı değil mi?.. İşte Abromowitz, tam da kılıçlar kana bulanmışken Amerika'nın Sesi Radyosu'na konuk oldu ve gayet açık, tane tane konuştu:
-Erdoğan başarısız!..
İki soruyla bitirelim: Adana'da, Suriye'deki El Kaide militanlarına roket başlığı götüren Tır, "uyuşturucu ihbarı yapılarak" yakalanmıştı!.. Bu ihbarı emniyete acaba kim yaptı?.. niçin "silah" değil de "uyuşturucu" denildi?..
-Acaba birilerini "savaş suçlusu" konumuna düşürecek yollar mı döşeniyor?!..

Gezi'de de her şey böyle başlamıştı... İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin "Gezi Parkı'nı yeniden düzenlemek" adı altında giriştiği ağaç katliamı tepkiyle karşılanmış, gençler, sanatçılar bu barbarlığa karşı parkın içinde çadır kurup, nöbet tutmaya başlamışlardı...
Bir sabaha karşı ellerinde sopalarla, arkalarında "destan yazan" çevik kuvvetle parka baskın yapan zabıta sıfatlı zorbalar, çadırları hallaç pamuğu gibi attı, insanları vahşice, öldüresiye dövdü, sürükleyerek dışarı attı...
-Park ele geçirilmişti!..
Ama hiç hesap etmedikleri bir şey oldu; muhterem medyanın ezici bölümü, bu vahşeti görmezden gelip "penguen belgeseli" yayınlarken, Ulusal Kanal, Halk TV ve o dönem Uğur Dündar ve ekibinin çalıştığı +1 kanalı olayları kesintisiz yayınlamaya başlayınca halk ayağa kalktı. Ne gaz bombası, ne biber gazı, ne kimyasal karıştırılmış tazyikli su, ne de plastik mermi; çocuklarına, sevdiklerine destek olmak için Taksim'e akan milyonları durdurabildi...
Yalnız İstanbul değildi ayağa kalkan; ülkenin bir çok yeri, İzmir, Ankara, Antalya, Eskişehir, Hatay, aklınıza neresi geliyorsa ayaktaydı... Milyonlarca kişi, iktidarı öfkeye boğan "tencere-tava" eylemlerine başlamıştı. İstanbul'daki Gezi eylemcilerine yurdun dört bir yanından destek yağıyordu... Ankara'da ise Gezi'ye tam destek veren bir üniversite vardı:
-ODTÜ!..
Neden hedefte?
Ortadoğu Teknik Üniversitesi...
Dünyanın en başarılı, en saygın 200 üniversitesi arasında 183'üncü sırada yer alıyor... Bilim üretiyor, teknoloji üretiyor... ODTÜ mezunu olmak bir ayrıcalık olarak biliniyor... Tüm bunların yanında çok yaşamsal bir özelliği daha var:
-ODTÜ özgürlükçü, ilerici üniversite markasını da gururla taşıyor!..
ODTÜ, tarihi boyunca, bu markayı titizlikle korudu. Zorbalığa, baskıya, eşkıyalığa hiç ödün vermedi. Hep başı dik, hep mazlumun, haklının yanında oldu...
Eh, durum böyle olunca, bir de "Gezi"ye var gücüyle destek çıkınca, "İleri faşizmin" hedefine oturması kaçınılmazdı!.. Bu üniversiteye şööle okkalı bir ceza kesilmeliydi... Kesilmeliydi ki, herkes "el mi yaman, bey mi yaman" görmeliydi!..
Pekiii, cezayı hangi el kesecekti? O da kolaydı; Ankara'da bu türden "işleri" en iyi, en güzel kim kotarıyorsa o tabii... Bahane de bulundu:
-Yol yapımı!
Önce tartışmalar başla(tıl)dı... Yandaş medyada bi güzel pişirildi... Uzman sıfatlı bir takım kişilere, "aman da ne güzel yol yapılacak" teraneleri ekranlarda dizi film halinde oynattırıldı. Ağaçlandırma Yönetmeliği'nde şipşak bir değişiklikle, ormanlara devlet müdahalesinin de önü açıldı... Ne cinlik ama değil mi?!.
Sonra sıra geldi "huruç harekatına!" Yine bir gece yarısı, yine elleri sopalı, arkaları destekli "belediye görevlileri" testerelerle, greyderlerle, kamyonlarla geldiler. Birkaç saat içinde binlerce ağacı haklayıp gittiler!..
Ertesi sabah, öğrenciler aynı yere binlerce fidan diktiler... Bu kez gaz bombaları, biber gazları, kimyasal suları ve plastik mermileriyle döndüler, o fidanları da parçalayıp attılar. Öğrencileri de bi güzel benzettiler tabii!..
-ODTÜ'nün bi güzel canına okumuş, savaşı kazanmışlardı!..
Aynı vahim hata
Kazanmışlar mıydı acaba?..
Bir gece yarısı, tıpkı Gezi'de olduğu gibi, düşman topraklarına saldırır gibi, önüne çıkanı gaza, tazyikli suya, plastik mermiye boğanlar galip mi olmuşlardı acaba?.. Hiç sanmıyorum!.. Yurdun dört bir yanında ODTÜ için tek yürek olan milyonlarca aydınlık, yurtsever insan hiç de öyle düşünmüyor...
Zorbalık, barbarlık, faşizm eğer sonuna dek başarılı olsaydı, tarihin çöplüğüne atılan tüm diktatörlerin sonu "mutlu sonla" biterdi! Tarihten ders almayanlar yine aynı vahim hatayı yapıyorlar, halkı küçümsüyor, TOMA'larına, akreplerine güveniyorlar... Ama çok yanılıyorlar.. Dün slogan "Diren Gezi" idi...
-Bugünün sloganı "Diren ODTÜ" dür...

"Cumhuriyetin fedaisi" tanımını en çok hak edenlerden biri de hiç kuşkusuz, Mahmut Esat Bozkurt'tur...
Ve çok doğal olarak en ağır, en haksız ve en alçakça saldırıya uğrayanların da başında gelir. Çünkü laik hukuk devletinin temel yasalarını o hazırlamış, şeriata dayalı tüm yasaları o kaldırmış, savcı sıfatının başına "Cumhuriyet" sözcüğünü o eklemiştir. Su katılmamış bir devrimci, aydınlanma savaşının önde gelen neferlerinden biridir. Şu sözler onun kimliğini, hiç silinmemecesine tarihe kazımıştır:
-Saati çalınca ölümü bir dost kucaklar gibi kucaklamak, büyük davaların ardı sıra koşan ihtilalciler için kaçınılmaz bir zorunluluktur... Ölümden korkmamak, ihtilale başarı sağlayan büyük hasletlerden biridir. Bununla beraber, asıl olan ölmek değil, gerekirse hayatı hiçe sayıp ölümün üstüne güle güle yürümektir...
Bu müthiş devrimci, 1943 yılında, henüz 51 yaşında, hiç korkmadığı, üzerine yürüdüğü ölümle dostça kucaklaştı...
Medeni Kanun'un yaratıcısı
İzmir, Kuşadası doğumlu Mahmut Esat, 1908'de, tam da 2. Meşrutiyet'in ilan edildiği yılda İstanbul Hukuk Mektebi'ne girdi. 1912'de mezun olmasının ardından İsviçre'de Fribourg Üniversitesi'nde yeniden hukuk eğitimi gördü ve verdiği tezle Hukuk Doktoru unvanını aldı. Tezinin adı, ilerde gerçekleşmesi için verilecek bağımsızlık savaşının işareti gibiydi:
-Osmanlı Kapitülasyonları Rejimi Üzerine!..
İzmir'in Yunan işgaline uğradığını öğrendiği gün, Kurtuluş Savaşı'na katılmak üzere yurda döndü ve Kuşadası'nda Kuvayı Milliye'yi kurdu. 1920'de kurulan TBMM'nin ilk döneminde İzmir'den milletvekili seçilerek Ankara'ya gitti. 1922'de İktisat Vekilliğine seçildi ve yoğun bir çalışma sonucu, Mustafa Kemal'in onayı ile İzmir'de "Milli İktisat Kongresi" toplanmasına öncülük etti.
1924'te kabul edilen yeni anayasanın hazırlayıcılarından biriydi. Aynı yıl, Fethi Okyar hükümetinde Adliye Vekili (Adalet Bakanı) olarak görev aldı. 1930 yılında istifasına kadar bu görevde kaldı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin hukuksal altyapısını oluşturdu. Medeni Kanun en büyük zaferlerinden biridir. Yüzlerce yıl ezilen Türk kadınına çağdaş tüm hakları kazandıran yasaydı bu. Ve tabii bugün kullanılan, laik cumhuriyeti vücuda getiren tüm yasalarda da onun imzası vardı.
-Cumhuriyet düşmanlarının ona da düşman olmasının ana nedeni de budur!..
Fransa'yı dize getirdi
Mahmut Esat Bey'e büyük ün kazandıran olay ise 1927 yılında Uluslararası Adalet Divanı'nda Türkiye'yi temsil ettiği Bozkurt-Lotus davasıydı. Bozkurt adlı Türk gemisiyle Lotus adlı Fransız gemisi Ege'de çarpışmış, kazada 8 Türk denizcinin ölmesi üzerine Fransız kaptan tutuklanmıştı. Fransa buna şiddetli tepki göstermiş, unun üzerine Mahmut Esat Bey, Mustafa Kemal'i ikna ederek davayı uluslararası mahkemeye götürdü ve savunmayı bizzat kendisi yaptı. 7 Eylül 1927'de dava Türkiye lehine sonuçlandı ve bu durum Avrupa'da büyük yankı yaptı. Daha dün kurulan bir ülkenin, emperyal bir devleti, hem de onların arenasında dize getirmesi başlı başına bir zaferdi...
-Atatürk1934'te Soyadı Kanunu çıktığında ona Bozkurt soyadını verdi...
Cumhuriyetin fedaisi
Bakanlıktan istifa ettikten sonra, Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde Anayasa, Ankara Hukuk Fakültesi'nde de Devletler Hukuku Profesörü olarak uzun yıllar ders verdi.
Mahmut Esat Bozkurt, bir savaşçı, bir devrimci olarak yaşadı ve öldü. Büyük eseri "Atatürk İhtilali"nden cımbızla çekilen iki cümle ile "ırkçı-faşist" ilan edilen bu büyük adamın, o cümlelerin önünde ve ardında yazdıkları ise özenle saklandı!.. Türklerin yüzyıllarca kendi topraklarında nasıl köle gibi, parya gibi yaşatıldıklarına, vergi ve askerlik dışında nasıl insandan bile sayılmadıklarına dair satırları hiç konu edilmedi!.. Türk köylü ve işçilerinin haklarını savunduğu kitabı görmezden gelindi. Başına "cumhuriyet" sıfatını eklediği savcılara hitaben yaptığı şu konuşma, "kimdir?" sorusuna en çarpıcı yanıttır:
-Cumhuriyet savcıları; Meriç kıyısında çalışan köylülerin kaybolan sabanından tutunuz da, bu yurtta yaşayanların uğrayacakları en ufak bir haksızlıktan, hatta Bingöl dağlarının ıssız kuytularında nafakalarını bekleyen öksüzlerin gözyaşlarından siz sorumlusunuz...
Cumhuriyet yıkıcıları işte bu soylu fedailere düşmandır!..

Geçen yazımda sizlere Dr. Reşit Galip'i anlatmıştım... Hani, gericilerin, iktidar yanaşmalarının, "yetmez ama evet" çilerin, eski solcu döneklerin koro halinde saldırdığı, "Atatürk'ün fikir fedaisi" kahramandan... Cumhuriyeti yıkmak, yakın tarihi unutturmak isteyenler, çok doğal olarak, Atatürk'ten ve onun çizdiği "Aydınlanma Devrimi" yoluna baş koyan devrimcilerden hiç hazzetmiyorlar... Henüz büyük devrimciye açıkça saldırmaya cesaret edemediklerinden, en yakın çalışma arkadaşlarını, Cumhuriyetin temeline harç koyan kahramanları hedef alıp, en ipe sapa gelmez yalanlarla, en ağır hakaretlerle gözden düşürmeye çalışıyorlar...
Aslında farkına varmadan, pek de güzel yapıyorlar!.. Bu saldırılarla, hafızası son 60 yılda adım adım "iğfal" edilmiş, değerleri unutturulmuş toplumun cumhuriyetçi, aktif unsurlarının, geçmişte aslında neler olduğunu öğrenmesinin yolunu açıyorlar...
O zaman devam edelim; Cumhuriyeti, Osmanlı'nın küllerinden yeniden var eden, bir ümmetten bir ulus yaratan Mustafa Kemal'in ne yazık ki sisler arasında kalmış, gözü pek, yiğit devrimcilerini elverdiğince anlatmaya çalışalım...
-Örneğin Mustafa Necati'yi...
***
Öldüğünde henüz 35 yaşındaydı...
Ama kısacık ömrüne akıl almaz işler, büyük başarılar sığdırdı. Cumhuriyetin temeline en büyük harcı koyanların en ön sıralarında yer alan bir devrimciydi...
Mustafa Necati'yi, daha 25 yaşındayken, İzmir ve Balıkesir yöresinde Yunan işgaline ve Padişah Vahdettin'in görevlendirdiği hain Anzavur kuvvetlerine karşı Kuvayı Milliye saflarında savaşırken görüyoruz. O yörede önde gelen bir yurtsever olarak sivrilen Mustafa Necati, 1920'de kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne Saruhan Milletvekili olarak girdiğinde 26 yaşındaydı..
Savaş yıllarında önce Sivas İstiklal Mahkemesi üyeliği, ardından da Kastamonu İstiklal Mahkemesi Başkanlığı görevlerinde bulundu. Mustafa Necati 1925 yılında da Şeyh Sait isyanı esnasında Diyarbakır İstiklal Mahkemesi Savcısı olarak görev yapacaktı.
1924 yılında yapılan seçimlerde tekrar seçilerek geldiği İkinci Meclis'te önce kısa bir süre İmar ve Adliye Bakanlıkları yaptı. Ama asıl büyük ününü 1925-29 arasında yaptığı Maarif Vekilliği (Milli Eğitim Bakanlığı) sırasında kazandı...
-Öğretim birliğinin sağlanması ve Harf Devrimi onun zamanında gerçekleşti...
***
Bu genç adam bir öğretmendi aslında. Dahası eğitimin başına geçtiğinde Türk Muallimler Birliği Genel Başkanıydı (Türk Öğretmenler Örgütü).
Milli Eğitim Bakanlığı'na hırsla, iştahla ve büyük bir sevinçle sarıldı. İlk işi "Maarif Teşkilatı Kanunu"nu çıkartmak oldu. Eğitimi valilerin elinden alıp tamamen bakanlığın kontrolüne geçirdi. O kanuna şu cümleyi sokan da odur:
-Eğitim hizmetinde asıl olan öğretmenliktir!..
İşte bu cümle, öğretmenliği, en gözde, en itibarlı meslek konumuna yükseltti... Ortaöğretimi parasız hale getirdi. Yabancı okulları denetim altına aldı... Köylere eğitim götürebilmek için, "Köy Öğretmen Okulları" modelini yarattı. Bu, "Köy Enstitüleri"nin de ilk nüvesiydi aslında..
Harf Devrimi'nin en ateşli taraftarı, en önde gelen neferi de o oldu... Milletin yeni harfleri bir an önce öğrenebilmesi için "Millet Mektepleri" projesini oluşturdu... Kendisini büyük bir gurur ve heyecanla seven, izleyen öğretmenlere verdiği mesajında şöyle diyordu:
-Türk'ün hâkimiyetinden doğan cumhuriyeti, yeni neslin kalbine işleyeceksin, bu elmas ışıldadıkça Türk milleti mesut olacaktır...
Bu müthiş genç adam, ilk Millet Mektebi'nin açıldığı 1 Ocak 1929 günü bir dizi hatanın yol açtığı apandisit patlaması sonucunda hayata veda etti. Kısacık yaşamına ülkesi ve halkı için olağanüstü hizmetleri sığdırdı ve gitti!...
Uzun lafın kısası, bu yazının başlangıcında teker teker saydığım Cumhuriyet düşmanı güruhun, doğal olarak nefret ettiği kahramanlardan biridir Mustafa Necati!.. Unutulması, karalanması, hafızalardan tamamen silinmesi için gerekirse ruhlarını şeytana bile satarlar!..
Mustafa Necati'yi asıl incitecek olan ise, bu güruhun yedikleri herzeler değil, kendisini cumhuriyetçi, Atatürkçü, ilerici olarak tanımlayanların hafızasından, gönlünden silinip gitmesidir kanımca...
-Çünkü Cumhuriyet, kahramanlarını yitirdikçe yıkılmaya mahkûm hale gelir!..

Geceydi...
Art arda çakan şimşeklerin masmavi ışığı, elektriği kesilmiş, eğreti odun sobasının belli belirsiz aydınlattığı çadırın sarımtırak ışığına karışıyordu... Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur ve o yağmura eşlik eden fırtına, adeta yıllardır Silivri’ye biriken pislikleri, kalıntıları, zulümleri temizlemek için var gücüyle savaşıyordu...- Ve o insanlar...
O güzelim, o aydınlık yüzlü, o sırılsıklam giysileri içinde gözleri ışıl ışıl parlayan yurtseverler... Büyük şairin, Nâzım’ın deyişiyle onlar, “Bursa’da havlucu Recep, Karabük fabrikasında tesviyeci Hasan, fakir köylü Hatçe kadın, ırgat Süleyman”dılar. Kocaman yürekleri, devasa cesaretleri ve sıkılı yumruklarından başka hiçbir şeyi olmayan, bu vatanın, bu halkın evlatları...
Gece buz gibi, gece ölümüne karanlık, gece bir o kadar da şenlikliydi... Dondurucu soğuktan çadıra giriş yapan herkes, marşlarla, şarkılarla, türkülerle karşılandı... Sazlar çalındı, polis, jandarma marifetiyle otobüslerinden indirilip yağmur altında kilometrelerce yürütülen insanlar sıcacık ezgiler ve çaylarla, kahvelerle buyur edildi. TGB’li aslan yürekli kızlar, erkekler sabaha kadar hiç durmamacasına yurdun dört bir yanından, yurtdışından gelen misafirleri ağırladı... Aynı gençler ertesi gün, aynı çadırda gaz bombasından, biber gazından fenalaşan insanları tedavi edeceklerdi...
- Ömrümün en unutulmayacak gecelerinden biriydi...


***
Sabahtı...
Tan yeri usul usul aydınlanıyordu... On binler, yağmur altında kağnı arabası itercesine yürüye yürüye Silivri mapushanesine akıyordu... Kadınlar, hep olduğu gibi, sırılsıklam, başları dik, ellerinde bayrakları en öndeydiler... Gençler, yaşlılar, çok yaşlılar el ele, omuz omuza balçığa dönmüş çamurun içinde yürüyorlardı, bir bayram coşkusuyla...- 8 Nisan 2013 Pazartesi günü Silivri’nin içi de dışı da birdi...
Kilometrelerce uzanan ikili, üçlü barikatların ardında toplanan çelik yürekli insanlar, gençlerle omuz omuza hep bir ağızdan haykırıyorlardı:- O duvar, duvarınız, vız gelir bize vız...
Aynı dakikalarda jandarma bölgesine getirilmiş özel polis kuvvetleri, gaz maskeleri, robokop giysileri, gaz bombaları, biber gazları ve ilaçlı su sıkan TOMA araçlarıyla hummalı bir çalışma içindeydiler...
Mapushane içinde kurulu mahkeme salonunda ise duruşma bir türlü başlamıyordu. Gazeteciler, milletvekilleri salona alınmıyor, içeri girmek isteyen avukatlardan adeta alay eder gibi vekâletname isteniyordu... İçeri girebilen gazeteciler ve vekillere ise her zaman oturdukları bölüm kapatılmış, dinleyici sıralarına sıkışmış kalmışlardı. Mahkeme heyeti duruşmayı başlatmak için, İstanbul Baro Başkanı Ümit Kocasakal ve üyelerin avukatlar bölümünü boşaltmasını istiyordu. Başkan ve üyeler, hukuk tarihine geçecek bu istemi reddettiler... Sonunda duruşma başladı ama salon kısa bir süre sonra nefes alınamaz hale geldi. Önce sıkışıklıktan, ardından da dışarda insanların üzerine sıkılan biber gazının içeriye doluşmasından... - Görünen oydu ki, bu duruşma yapılmak istenmiyordu!..
Yapılmadı da... Önce ara verildi, sonra da 11 Nisan Perşembe gününe ertelendi.. Dışarıda ise Amerikan malı gaz bombaları, biber gazları İstiklal Marşı söyleyen insanların üzerine büyük bir cömertlikle boşaltılıyordu. Sivil giysili provokatörler, taş atarak, barikatlara abanarak ortamı hazırlıyor, jandarma geri çekiliyor, “özel polis” kuvveti öne geçip gaz bombalarını fırlatıyordu... Fenalaşan, yaralanan insanların tedavi için götürüldüğü çadır, yaşlı ve kadınların sığındığı cami bile hedefti...
O insanlar, o gençler milim geri adım atmadılar... İçerdeki kahramanların adını haykırarak adaletsizliği, hukuksuzluğu, düşmana bile reva görülemeyecek saldırıyı lanetleyerek Silivri toprağına o barikatlardan bile daha sıkı çakıldılar adeta...
Ben, tüm olanları sonuna kadar izledim, tarih önünde tanığım... O gün, orada, Anadolu halkının “zulmün artsın” deyişinin ne anlama geldiğini bir kez daha anladım... - 8 Nisan 2013, hiç unutamayacağım, hep anımsayacağım bir gün olarak tarihe kazındı...

Usta zorda!..
Ne yandaşlardan oluşturduğu “Akil Adamlar” topluluğu, ne de Özal’ın ölümünü “abra kadabra” usulü Ergenekon’a bağlama çabaları yetmiyor, yetmeyecek... Barış süreci mıh gibi çakıldı, milim ilerlemiyor!..
Kandil’in bir numarası Murat Karayılan’dan sonra, ikinci adam Cemil Bayık da aynı şeyi söyledi:- TBMM kararı olmadan bir tek geri adım atmayız...
Tayyip Bey, her Allah’ın günü, “Meclis kararına gerek yok, silahlarını gömüp gitsinler” diyor ama hem BDP hem terörist cenahından aynı uyumlu koro ısrarla “Meclis kararı” diye bastırıyor!..-E, n’olcek şimdi?..


***

Barış süreci kilitlendi kaldı mı yani?!..
Halkı uyutmak kolaydı ama düşman uyumuyor işte! Bize anlatılmayan, perde arkasında kotarılmış pazarlıkların kokusu bir bir çıkıyor, çıkacak... Cüneyt Ülsever, Yurt gazetesindeki köşesinde, benim günlerdir kafa yorduğum “Öcalan-PKK ne istiyor” sorusunu gayet etkileyici biçimde yanıtladı. Hatta altına da şu cümleyi ekledi:- Lütfen bu yazıyı saklayın. Bir kısmı için 2014 Ağustosu’nda, tamamı için 2015 Haziranı’nda benden hesap sorun!
Ben de sevgili Ülsever’in yazısının altına imzamı atıyor, hesaba ortak oluyor ve izniyle o bölümü sizlerle paylaşmak istiyorum:“Gelin bugün PKK’nin elde etmeden silah bırakmayacağı şartları (kırmızı çizgilerini) tartışalım:1- Adı nasıl konulursa konulsun, yerel yönetimlere (Güneydoğu’ya) özerklik verilecek. Bu minvalde:
a) Valilikler ve belediye başkanlıkları bir kişide toplanacak ve bu yönetici halk tarafından seçilecek. PKK’nin seçimleri kazanacağı 8-16 ilin üzerine bir de ‘süper vali’ seçilecek.b) Söz konusu bütün şehirler ve onlara bağlı ilçe, belde, mahalle ve köylere Kürtçe isim verilecek.
c) Söz konusu illerde mahkemeler başta olmak üzere tüm kamu kuruluşlarında remi dil iki adet olacak. Tüm yazışmalar iki dilde yapılacak.d) Bu illerin yerel ihtiyaçlarını yerel yönetimler belirleyecek. Bütçeden buna göre pay ayrılacak.
e) Özerk bölgelerin güvenliğinden yine TSK sorumlu olmaya devam edecek.f) TC’ye bağlı ‘Kürdistan Özerk Bölgesi’ gereğinde Irak, Suriye, İran Kürtlerini himayesi altına alabilecek. Garantör TSK olacak..
2- Anayasadan ‘Türk’ kelimesi çıkacak.3- Yeni anayasa ile birlikte ‘genel af’ geçici madde olarak halk tarafından oylanacak. Türkiye Cumhuriyeti’nin vatandaşları Silivri-Hasdal’dakileri, KCK’lileri, her türlü mahkûmu ve tabii ki PKK’yi kendi ‘hür iradesi’ ile affedecek.
4- Ülkeye demokrasi geldikten sonra Apo da rica minnet üzere özgürlüğüne kavuşacak.5- Apo da BDP’ye, ‘RTE bana bir adet 12 kanallı TV kutusu, her gün 1 saat jimnastik hakkı verdi, biz de altında kalmayalım, TBMM’de anayasa oylanırken kendisine ‘Türk usulü partili başkanlık sistemi’ için destek verin’ diyecek!..”
Nasıl buldunuz, muhteşem değil mi? Bunları alıp da silah bırakmayacak bir tek “geri zekâlı” terör örgütü bulunmaz herhalde...- Neyse, sizlere de afiyet olsun, yerseniz tabii!..

Siz kahramanlar...
Karanlık tecrit hücrelerinde, milyonlarca tonluk beton ve çelik kuşatmasında bu ülkenin geleceğini omuzlayanlar...
Bu vahşi süreçte, bir milim bile eğilmeden, şehitler vererek, onulmaz hastalıklara göğüs gererek ve her daim insan olmanın erdemini, yurtsever olmanın değerini, adeta ders verircesine anlatarak sırat köprüsünden geçenler...
Yüzlerine karşı, üç özel savcının 5 saatte okuduğu “müebbetlik mütalaa” karşısında zerre kadar kılı kıpırdamayan, en gür sesleriyle “Bu mütalaa yırtılacak, Silivri yıkılacak” diye haykıran yurtseverler...
- Sizler, bağımsız Türkiye’nin mimarları, aydınlık Türkiye’nin önderlerisiniz...


***

Aslında, çok iyi biliyorsunuz; size reva görülenler ilk değil...
Geçen yüzyılın başında, İngilizler ve onların yerli işbirlikçileri tarafından önce Bekirağa zindanına kapatılıp, ardından Malta’ya sürülen kahramanlar, atalarınızdı... Düzmece belgelerle sözde Ermeni katliamı üzerlerine yıkılmaya kalkışılmış, Londra’daki hâkimler bile yardıma çağrılmıştı. Ancak tüm Osmanlı arşivi ellerinde olmasına, Damat Ferit Hükümeti’nin, yurtseverleri mahkûm etmek için kurulan Nemrut Mustafa Divanı’nın büyük bir hevesle yardımcı olmasına karşın tek bir belge bile bulamadılar. Londra’daki hâkimler, “ortada suç yoktur” kararını işgalci İngiliz yönetimine bildirdiler. Ama Malta’daki yurtseverler, Kurtuluş Savaşı sürecindeki “Büyük Takasa” kadar bekleyecek, sonra da savaşa katılmak üzere Ankara’ya koşacaklardı...
Sonra sahneye Çanakkale kahramanı, gencecik bir general çıktı. Henüz 38 yaşındaydı. Yıldırım Orduları Komutanlığı görevinden istifa edip, Adana’daki şerefli Türk askerlerine, “Silahlarınızı iyi saklayın, çok lazım olacak” dedikten sonra, trenle 1918’in bir kasım günü İstanbul Haydarpaşa’ya gelip, Boğaz’daki işgal zırhlılarını gördüğünde yaverine dönüp şu tarihi sözleri söylemişti:
- Geldikleri gibi giderler!..
Mustafa Kemal’di adı ve dediğini yaptı. Akıllara durgunluk veren bir savaş sonrasında emperyalist efendiler, arkalarına baka baka defolup gittiler, gitmek zorunda kaldılar... O Kurtuluş Savaşı ki; düşmanla olduğu kadar içerdeki işbirlikçilerle de neredeyse aynı ölçüde uğraşıldı. Padişah sıfatlı soysuz, Kuvayı Milliyecilere karşı Ege’yi işgal eden Yunan ordusunu “Hilafet Ordusu” olarak ilan etti, Şeyhülislam sıfatlı hain fetva verdi ve İngiliz uçakları bu fetvaları Batı Anadolu’nun her yanına havadan dağıttı. Aynı işlem Mustafa Kemal ve arkadaşları hakkında verilen idam kararlarında da uygulandı. Padişah emretti, Şeyhülislam fetvayı verdi, İngiliz uçakları da dağıttı... Ama yapılan hiçbir alçaklık, Cumhuriyete giden yolu kapatamadı. İsyanlar, Türk ordusunu arkadan vurmak için “Kuvayı İnzibatiye”yi kuran Anzavur Ahmet, İşgalcilere destek olmak üzere İslam Teali Cemiyeti’ni kuran Mustafa Sabri, başta padişah olmak üzere Damat Ferit’lerin, Ali Kemal’lerin güle oynaya üye olduğu İngiliz Muhipleri Derneği ve daha nice alçaklıklar, dünya tarihinin emperyalizme karşı ilk büyük zaferini önlemeye yetmedi. Nâzım’ın o müthiş, Homeros’un “İlyada”sına rakip “Kuvayı Milliye Destanı” işte bu müthiş serüveni anlatır...
- Ama onlar hiç vazgeçmediler!..


***

Bir yüzyıl sonra, yine aynı cendereden geçiyor, geçiriliyoruz...
Ne demişti İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon, Lozan’da İsmet Paşa’ya?..
- Bu antlaşmadan hiç memnun değiliz. Hiçbir dediğimizi yaptıramadık. Reddettiklerinizin hepsini cebimize atıyoruz. Ülkenizi kalkındırmak için mutlaka paraya ihtiyacınız var. Ve bize gelecek, önümüzde diz çökeceksiniz. Cebime attıklarımın hepsini çıkaracağım size, hepsini vereceğim size...
Curzon’un cebindekilerden yalnızca ikisini söyleyelim: Ermeni meselesi ve Kapitülasyonlar!.. İsmet Paşa, “Gelirsek verirsiniz” yanıtını verdi. Cumhuriyeti kuranlar, 1950’ye kadar Lord Curzon’ların ayağına hiç gitmedi!..
İşte bugün, Lord Curzon’un sözlerinin gerçeklik kazandığı süreçten geçiyoruz. Ve bir yüzyıl sonra sizin de sıfatlarınız açıktır:
- Siz yeni “Bekirağa Zindanı mahkûmları” yeni “İdamlık Kuvvacılarsınız...”
Böyle biline...
__________________________________
Not: Geçen hafta yazdığım “Başörtülü Penguen” kitabı için Timaş Yayınları “İngilizce orijinalinden aynen çevrilmiştir” açıklaması yaptı. Paylaşıyorum.

Dünyaca ünlü İsviçre masal kahramanı Heidi’nin babaannesini tesettüre soktuklarında söylemiştim:
- Bu daha başlangıç, daha neler göreceğiz, neler!..
Gördük! Şeytanın bile aklına gelmeyecek cinliği Çankaya Timur İlköğretim Okulu’nda din ve ahlak kültürü dersi için hazırlanan sınav kâğıdına sokuşturuverdiler:
- Dünya çocuklarının sevgilisi Spiderman, yani “Örümcek Adam”a namaz kıldırdılar!..
Seccadenin üzerinde namaza duran Örümcek Adam’ın hemen üzerine de o yazıyı özenle yerleştirdiler:
- Namaz öğreniyorum...
Aslında maksat namaz, din eğitimi filan değil tabii, çok önceleri söylemişlerdi, “ağaç yaşken eğilir” diye... Minnacık çocukların beynini sevdikleri kahramanlar üzerinden ele geçirecek, robotlaştıracak böylesine “dâhiyane(!)” bir yöntemi tasarlayanlar, daha ne gibi müthiş “projelere” imza atar diye düşünüyordum ki onu da gördüm:- Dişi penguenlere başörtüsü taktılar, iyi mi?!..
İlkokul birinci sınıflar için hazırlanan “Paytak Penguenler ile Tanışalım” isimli hikâye kitabındaki tüm dişi penguenler tesettüre sokuldu... Maltepe Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Ayla Oktay’ın açıklamasına bakalım:
- Küçük yaşta her şey bilinçaltına yerleşir. Bu görseller de çocukların aklında kalacak. Böylece ilerde tesettüre daha yatkın olacak...
Dâhiyane değil mi?!..

***

Dört bir koldan bastırıyorlar...
Afyonkarahisar Valisi sıfatlı muhterem, bir süre önce kentte içkiyi yasaklamıştı, gerekçe gayet masumaneydi: gençleri kötülüklerden korumak!.. Eh, belediye başkanı muhterem geri kalır mı, o da kadınları kötülüklerden ırak tutmak için tuttu “kadınlara özel” hem de ücretsiz otobüs uygulaması başlattı, tabii ki erkeklere yasak... Gerekçe: Araçlardaki aşırı yoğunluk nedeniyle yaşanan hırsızlık ve ahlak dışı olayların artması...
- Şahane değil mi?!..
Bir diğer muhterem, Mardin Valisi de Dünya Kadınlar Günü’nde, aldı kadınları karşısına öğüt verdi:- Bayana şiddet gösterenler oluyor. Baştan siz de evleneceğiniz erkeği iyi seçin, psikolojisini iyi ölçün. Böyle içkici, kumarcı vesaire manyaklarla evlenirseniz, böyle olur...
Gençlik ve Diyanet, pardon Spor Bakanı Suat Kılıç’ın başında bulunduğu bakanlıksa maşallah spor dışı her türlü işlemi başarıyla yerine getiriyor!.. Gençlik kamplarını ve “Gençlik Treni” projesini kız ve erkek öğrenciler için ayrı ayrı düzenleyerek çocukları olası bir “ahlak faciasına” sürüklenmekten kurtaran bakanlık, şimdi de Diyanet İşleri Başkanlığı ile birlikte “yurtlara Kuran kursu” projesini başlattı...
- Muhteşem değil mi?!..
Ha, unutmadan; Türkiye’de 2010 yılında 8696 Kuran kursunda 297 bin öğrenci eğitim görüyordu... Bu rakam yalnızca iki yıl içinde 1 milyon 125 bin öğrenciye ulaştı. Ne Diyanet ne de Milli Eğitim yıllardır istatistikleri açıklamıyor, ama bu durumda Kuran kursu sayısının 30 bin civarına yükseldiği tahmin ediliyor... Bu bir şey değil, hele “yasaya aykırı eğitim kurumu açmayı suç olmaktan çıkaran” madde ortadan kaldırılsın siz görün merdiven altı Kuran kurslarının, kreşlerin, dershanelerin sayısını...
Artık Polyanna ile hatim indirip Batman ya da Süpermen, olmazsa Örümcek Adam’la namaz kılarlar mı bu minikler bilmiyorum...- Ama “Örümcek Kafa”nın o tertemiz beyinlere ne enjekte edeceğini gayet iyi görebiliyorum!..

5 Mart 2009 Perşembe...
Sabah saat 07.45 dolayları... Radyo Tatlıses’teki stüdyomda “Sesli Gazete” programımın son hazırlıklarını yapıyor, gazetelere göz gezdiriyordum... Stüdyo telefonu çaldı, “Mustafa Balbay arıyor” dedi görevli... Gözüm saate kaydı, “Allah Allah” diye mırıldandım... Sonra “eyvah, galiba Balbay programa katılamayacağını söyleyecek” diye düşünerek bekledim.. Balbay, neredeyse 15 yıl, kurduğum ya da çalıştığım tüm radyolarda, “Sesli Gazete”nin ayrılmaz parçası olmuştu... Onunla hafta içi her gün yaklaşık yarım saat süreyle yaptığımız sohbetler bilgi, mizah ve kahkahanın harmanlandığı tadına doyum olmayan dakikalardı... Hemen her gün, gittiğim her yerde, dinleyicilerin, bizim sohbetleri adeta ezberden anlatmaları, esprileri neredeyse aynı sözcüklerle tekrarlayıp kahkahayı patlatmaları sıradan olaylardan biri haline gelmişti!..
İşte tam da bu yüzden, canım sıkkın bir şekilde “Alo” dedim. Balbay’ın o sakin, sıcak sesi duyuldu ahizenin diğer ucundan, “Ümit günaydın... Ben bugün programa katılamayacağım...” Ben tam, “anlamıştım zaten...” girişiyle şakadan bir kızgınlık göstermeye hazırlanırken o devam etti:- Polis arkadaşlar var yanımda... Beni İstanbul’a götürmeye gelmişler. O nedenle bugün yokum, kusura bakma...
Donup kalmıştım.. “tamam kardeşim, merak etme” gibisinden abuk subuk bir şeyler geveledim... Telefonu kapattıktan sonra anladım, Sevgili Balbay ikinci kez gözaltına alınıyordu...
- Bu kısacık konuşma onunla demir parmaklıkların dışında yaptığım son konuşmaydı...


***
Aradan dört koca yıl geçti...
İlk günler, ilk aylar, ilk yıl içimde hep umutla koştum, koştuk Silivri’ye... Her duruşmada, her açık ya da kapalı görüşte hep o umuda sarıldık; hep tahliye bekledik... Yalnız o mu, Tuncay’ın da, Fatih Hoca’nın da, Yalçın Hoca’nın da, Doğu’nun da, diğerlerinin de salıverileceğini düşündük... - Adaleti bekledik...
Godot’yu bekler gibi!.. O umutla köşemde bir de bölüm açtım, “Bir Yurtsevere Mektuplar...” Tam 120 mektup yazdım Balbay’a ve diğer kahramanlara içeriği giderek acılaşan... Silivri’yle ilgili başka yazılarımı da sayarsam neredeyse 3 yıla yakın bir süre... Balbay milletvekili seçildiği gün sonlandırdım mektupları... Artık söylenecek bir şey kalmadı diye düşünmüştüm. Ama o, onlar ısrarla aynı şeyi söylediler:- Biz burada rehin alındık. Kafalarındaki planı sonuçlandırmadan bırakmazlar bizi!..
Hep haklı çıktılar!.. Bırakın salıverilmelerini, yeni arkadaşlar getirdiler yanlarına.. Yeni davalar, yeni dosyalar, yeni tutuklular... Bırakın tahliyeyi, siroz, karaciğer kanseri, kalp yetmezliği bile sebep teşkil etmedi hürriyeti görmelerine... Bırakın özgürlüğü, tecrit hücrelerine tıkıldılar... Ne de güzel bir yerde yatırıldıklarını, ne de güzel beslendiklerini ispatlamak için yandaş kalemleri, Adalet Bakanı’nın peşine takıp Silivri gezisi bile düzenlediler, tek bir tutukluyla bile görüştürmeden, iyi mi!.. Sonunda anladık ki bu operasyonun bir tek hedefi var:
- Ruhlarını esir almak!..
İşte bunu başaramadılar!.. 4 yıl, 5 yıl, 6 yıl cendereden geçirilen, her türlü zulmü tadan yurtseverler dimdik durdular... İzlediğim onlarca duruşmada, hapishane ziyaretlerimde karşımda hep, bize moral veren, parmakları elle yazmaktan nasır bağlamış, gözlerinin içi gülen devrimcileri buldum... Ve o beton yığınından her defasında yüreğim kanayarak aklımda Nâzım’ın dizeleriyle çıktım:- Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani o derecede, öylesine ki, mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut kocaman gözlüklerin beyaz gömleğinle bir laboratuvarda, insanlar için ölebileceksin, hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için, hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken, hem de en güzel, en gerçek şeyin yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Silivri’deki, Hasdal’daki, Maltepe’deki tüm yurtseverlerin, tüm kahramanların önünde saygı ve sevgiyle eğiliyorum…

Mehmet Perinçek bir akademisyen...
Henüz 35 yaşında bile değil. Neredeyse 15 yıldır Rus devlet arşivlerinde “Ermeni meselesi” üzerine çalışmalar yapıyor... Mükemmel derecede Rusça, Almanca ve İngilizce biliyor. Ve çalıştığı konular üzerine tam altı kitabı var... Dört kitabı ise Rusça, Almanca, Farsça ve Azeri Türkçesinde yayımlandı...
Mehmet Perinçek’in son kitabı, “Rus Devlet Arşivlerinden 150 Belgede Ermeni Meselesi”ni okuyorum. Elimdeki kitap, Ermeni milliyetçileri arasında büyük tepki ve öfke yarattı. Perinçek’le konferanslarda, sempozyumlarda karşı karşıya geldiler ve her defasında bırakın yayımladığı belgeleri çürütmeyi, doğruluğunu ve değerini arttırdılar... Öyle ki, 2011 yılı 24 Nisan sözde soykırımı anma toplantısında kürsüye çıkıp, “Mehmet Perinçek’in bulduğu belgelerden daha fazlasını bulacağız, söz veriyoruz” diye ateşli konuşmalar bile yaptılar!..
Çünkü kitaptaki belgeler, daha “1915 Ermeni Tehciri”nin çok öncesinden başlayarak Anadolu’daki Müslüman ahaliye karşı nasıl bilinçli ve toplu kıyımların yapıldığını, bir zamanlar “Millet-i Sadıka” olarak adlandırılan Osmanlı Ermenilerinin akın akın nasıl Rus ordusuna katıldığını tek tek anlatıyordu!.. Mehmet Perinçek, kitabın 6. baskısına yazdığı önsözde bir büyük müjde daha veriyordu:- Birinci Dünya Savaşı sırasında Çarlık Askeri Mahkemelerinin Ermeni çetelerinin Müslüman nüfusa yönelik katliam ve yağma politikasını ortaya koyan tutanaklarını da yayına hazırlıyoruz. İki cilt olarak basılacak bu tutanaklar, 800’e yakın arşiv belgesinden meydana geliyor.
Müthiş değil mi?.. Her türlü tehlikeyi göze alarak, dünyanın dört bir yanında dişe diş mücadele eden ve hep kazanan bu genç adamın kitaplarının yayımlandığı ülkelerde “Ermeni meselesi”ne dair ezberler darmadağın olmuş durumda... Hele yeni belgeler yayımlanınca sözde soykırımın 100. yılı olan 2015’e hazırlanan Ermeni Diyasporası’nın tezgâhının büyük darbe yemesi hiç de sürpriz değil... di!..- Ama dostu olmaktan büyük onur duyduğum sevgili kardeşim Mehmet Perinçek tam 18 aydır tutuklu olarak Silivri’de ikamet ediyor!..


***

Pekii, Mehmet niçin tutuklu?..
Yukarıda anlattıklarım yüzünden, iyi mi?!.. Savcı, iddianamesinde suçlamasını aynen şu sözcüklerle yapıyor:- Milli bir meseleyi sahiplenme görüntüsü altında insanların milli duygularını istismar ettikleri, bu sayede toplumun çok farklı kesimlerine hitap edebildikleri, güvenlerini kazandıkları bu topluluğu Ergenekon Silahlı Terör Örgütü’nün amaçları doğrultusunda yönlendirmeyi amaçladıkları anlaşılmıştır...
Suçlama bu... İstenen ceza ise 15 yıl... Bir başka deyişle Rus arşivlerinde geçen her yıla karşılık 1 yıl ceza!.. Ancak şöyle bir çarpık ve de komik bir durum var; Mehmet bu araştırmalarını Dışişleri Bakanlığı’nın görevlendirmesi, Rus hükümetinin Türk Milli Eğitim Bakanlığı emrine verdiği bursu hak kazanarak yapmış, iyi mi?!.. Haa unutmadan, Dışişleri Bakanlığı tarafından görevlendirildiği dönem Abdullah Gül’ün bakan olduğu dönem... - Bu kurumların iddianamede adı bile yok!..
Üstelik Mehmet Perinçek hakkında da bilimsel çalışmalarının, yayımlanan kitap ve makalelerinin dışında tek bir delil veya tanık da yok!.. Daha da acısı; PKK’nin iki numarası Şemdin Sakık’tan kız kardeşini pazarlayanlara, katillere, oto hırsızlarına kadar geniş bir tanık yelpazesini dinleyen Silivri Mahkemesi heyeti, Mehmet’in çalışmalarından doğrudan bilgi sahibi olan dönemin Dışişleri müsteşarını, dönemin ve bugünün Moskova büyükelçilerini, şu an Cumhurbaşkanlığı’na bağlı olan Türk Dili Konuşan Ülkeler Konseyi Genel Sekreteri’ni tüm taleplere karşın dinlemeye lüzum görmedi!..
Ermeni Diyasporası’nın yalanlarını paçavraya çeviren yürekli bir yurtseverin hazin hikâyesidir bu... Hem de 100. yıl saldırısına ramak kalmışken...
- Ahh be kardeşim Mehmet, sen niçin Sevgili Doğu Perinçek’in oğlusun?!..

Bu cehalet falan değil...
Söyleneni yanlış anlamak, yanlış değerlendirmek hiç değil!.. Bu düpedüz, bilinçli, kötü niyetli, kapkara bir kampanya...- Ulusalcılığı gömme, giderek ulus devleti yok etme organizasyonu!..
Aslında hiç de şaşırtıcı değil; işaret fişeğini, geçen yıl Ahmet Davutoğlu çakmıştı. Ne dediğini anımsayalım:- Ulusalcılıkla mücadele zamanı gelmiştir!..
Tabii, okyanus ötesindeki muhteremin yıllar önce, tam da Ergenekon süreci öncesi buyurduğu “ulusalcı dalgayı aşmalıyız” talimatını da yabana atmayın!.. Yıllar içinde Silivri, Hasdal, Maltepe cezaevlerine doldurulan yurtseverler, yaratılan “korku imparatorluğu” ve “Kürt açılımı” da “organizasyonun” kilometre taşları...
Şimdi, büyük efendinin talimatıyla yaratılmaya çalışılan “Türk-Kürt Federasyonu”, Suriye ve ardından İran fetihleri(!) için olmazsa olmaz bir son darbeye ihtiyaç var; zaten Tayyip Bey de daha geçen hafta medyadaki “kurşun askerlere” emrini hem de kamuoyu önünde aççık ve seççik iletmişti:- Ulusalcılar önümüzü kesemez!..


***

Bu kez İzmir Milletvekili Birgül Ayman Güler’in üzerinden hedef tahtasına oturttular ulusalcılığı... Ne demişti Güler TBMM’deki konuşmasında:
-Türk ulusuyla Kürt milliyetini eşit gördüremezsiniz...
Yandaş ve bağımlı medyada akıl almaz bir “ırkçı-faşist” saldırı başlatıldı. Hiç kuşkusuz Prof. Güler olmasaydı kesinlikle bir başka konuya ya da kişiye “çengel” atılarak aynı yaygara kopartılacaktı!.. Tıpkı daha önce Onur Öymen’e, Süheyl Batum’a yaptıkları “linç kampanyası” gibi!..
Öncelikle şunu söyleyelim; Birgül Ayman Güler’in sözleri sonuna kadar doğrudur, bilimseldir ve ırkçılıkla uzaktan yakından ilgisi de yoktur... Tabii ki Türk ulusu bir etnik kimlik değil, bir milletin adıdır. İçinde Türk milliyetini (etnik yapısını)) barındırdığı gibi Kürt, Boşnak, Arap, Abhaz, Çerkez vb.. birçok milliyeti barındırmaktadır... Ve bu milliyetlerin tamamı bir ortak iradeyle, bir kurtuluş savaşı vererek, kaderlerini birleştirerek bir ulus devletin kuruluşuna iştirak etmişler ve milletin parçası olmuşlardır. Bu devletin adı Türkiye Cumhuriyeti, bu milletin adı da Türk milletidir... Kürt milliyeti de bu milletin ayrılmaz bir parçasıdır. - Bu, tarihten kazınması olanaksız gerçek, efendilerin talimatıyla ve de birtakım ulus düşmanı muhteremin kampanyasıyla örtülemez!..
CHP içindeki muhteremlere gelinceee... Zilleri takıp “aman da ulusalcıları tasfiye ediyoruz” diye gerdan bükmeden önce, bir aynaya, iki CHP’nin tabanına baksınlar ve en önemlisi üçüncü olarak da “CHP Parti Programı”nın milliyetçilik (ulusalcılık) maddesini okusunlar, ezberlesinler:
- Orada CHP’nin, tarihten gelen, büyük devrimciden gelen sorumluluk ve iradesi mıh gibi çakılı duruyor!..
Yel kayadan ne alır?..
Önce Edirne, sonra Bodrum, ardından İzmir...
Akıl ötesi bir saldırıyla CHP’li belediyeler ablukaya alınıyor!.. Aylarca süren zulüm, yandaş mevkutelerde sıçratılmaya çalışılan mide bulandırıcı ve de komik(!) kalem pislikleri!.. Bir türlü ele geçiremedikleri kaleleri, arkadan dolanarak çökertme çabaları...
Şimdi de Eskişehir’e bulaştılar... Daha doğrusu bir abideye!.. Eskişehir’i Anadolu bozkırının ortasında bir “vaha”ya dönüştüren Yılmaz Büyükerşen’e!.. Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na seçildikten sonra Eskişehir’in üstüne adeta bir sihirli değnek dokundu... Bugün diğer kentlerden otobüslerle adeta insan seli akıyor bu kente; 10 yılda inanılmaz değişimi görmek, tatmak için... Soruşturma haberini duyunca aradım, “iki kez bizzat İçişleri bakanı emriyle soruşturulup, temize çıkmış bir konunun bu kez yargı yoluyla pişirilmeye çalışıldığını” anlattı Büyükerşen, hem de üç başka ilden getirilen özel ekiplerle!.. Üzülmüş, kırılmış ve öfkelenmişti. “Boşver sevgili başkan” dedim:- Yel kayadan ne alır?..
NOT: Yazıyı bitirdim, bu kez Antalya’da saldırıya geçtiklerini öğrendim. Mustafa Akaydın Hoca’nın ifadesini almışlar. Doğal, düşünsenize Antalya’nın rantını elden kaçırdılar, kahroldular tabii!..

Önce “Sayın Öcalan” dediler... 
Tutmadı, çok itici geldi!.. Binlerce kişinin infaz emrini vermiş, 40 bini aşkın insanın ölümünden sorumlu bir ağırlaştırılmış müebbet mahkumûna “sayın” diye hitap edilmesi halkın vicdanını yaralıyordu... Bu sözcüğü süratle eski solcu, yeni “liberal” takımı ile BDP’lilere terk edip yeni bir sözcük yarattılar:- İmralı!..
Hem gizem içeriyordu, hem ulaşılmazlık!.. Artık tüm görüşmeler İmralı ile yapılıyor, seyir defteri İmralı ile birlikte yazılıyor, misafirlerini İmralı ağırlıyor, LCD televizyon İmralı’nın odasına konuyor, direktifler İmralı’dan muhataplara iletiliyordu... Artık isim yoktu; yeni “algılatma metodu” başarıya ulaşmış, bir mahkûma tahsis edilmiş olan ada, önemli karar merkezlerinden biri olup çıkmıştı...
- Devlet artık Öcalan’la değil, İmralı ile müzakere yapıyordu!..

***

Peki, yeterli miydi?..
Tabii ki hayır!.. Yeni adımlar atılması, yeni “algılama metotları” yaratılması gerekiyordu. O adımlar da bir bir atılmaya başlandı... Öncelikle Öcalan’ın gençliğinde nasıl da namazında, niyazında biri olduğu, “kaderin sillesini yediği” masalları anlatılmaya başlandı. Lisede beraber okuduğu yakın arkadaşının nasıl Merkez Bankası Başkanlığı’na dek yükseldiği, o karanlık yıllarda çevresine kanmasa onun da bugün bu tür bir makamda oturuyor olabileceği pompalandı gayet profesyonelce...
Diğer yandan “özel tarihçi” takım, harıl harıl 90 yıllık Cumhuriyet tarihini linç etmeyi sürdürüyordu... Bize öğretilen tarih baştan aşağı yalandı, Şeyh Sait heykeli dikilmesi gereken bir kahramandı mesela... Dersim isyanı mı? Hiç öyle bir şey olmamıştı, devlet orada keyfi bir soykırım uygulamıştı... Cumhuriyetin kurucuları koskoca Osmanlı İmparatorluğu’nu(!) yıkmış, Lozan’da milyonlarca metrekare toprağı hediye etmişlerdi. Zaten Kurtuluş Savaşı diye bir şey de olmamıştı ki, Türkler Yunan ordusuyla savaşmıştı, o kadar!.. İngilizler, Fransızlar, İtalyanlar Anadolu’yu işgal etmişti etmesine ama o Birinci Dünya Savaşı’nın sonucuydu, zaten paşa paşa gideceklerdi ama ahh o Mustafa Kemal yok muydu, o güzelim Sevr Antlaşması’nı yırtıp bir de Düvel-i Muazzama’ya kafa tutunca her şey berbat olmuş, zavallı Vahdettin’in harika barış planı suya düşmüştü!..
Özel tarih zırvaları katlanarak sürerken bir CHP milletvekili, bu mide bulandırıcı “haysiyet cellatlığının” üzerine tüy dikiverdi; Yunanistan’da pek makbul olan Dido Soturiyu’nun 50 yıllık “Benden Selam Söyle Anadolu’ya” romanını yeni okumuş, “Kurtuluş Savaşı’nın aslında Ege’de Rumlara etnik temizlik” olduğunu kavramıştı, iyi mi?... Sevgili Yılmaz Özdil dünkü nefis yazısında şöyle diyordu:
- Pasaport’tan karaya çıkan Yunan askerlerinin çizmelerini öpüp “Ne kadar Türk kanı içerseniz o kadar sevaba girersiniz” diye takdis eden Hrisostomos, Türk-Yunan Dostluk Derneği başkanıydı demek ki!
- Hiç kuşkunuz olmasın, “özel tarihçi güruh” bunu da yalanlayacaktır!...

***

Cumhuriyet tarihi böylesine katledilirken “Abdullah Öcalan tarihi” özenle yeniden kaleme alınıyordu!..
-1980 ve 90’larda, Türk kitleler şiddet taraflısı devletin, yani askerin propagandasına maruz kalmıştı. Başta Abdullah Öcalan olmak üzere Kürt siyasetçiler, medya üzerinden şeytanlaştırılmıştı!.. Apo’nun şeytan olduğuna inandırılanlar şimdi, “Öcalan barış yapılacak makul bir politikacıdır” fikrini kabul edemiyorlardı. Elbette Apo “zeki ve serinkanlı bir politikacıydı”. Ulus devletçi, merkeziyetçi, nasyonalist bir kafaya sahip olanlar, burnunun dibini göremiyordu... PKK bir terör örgütü değildi... Halktan destek alan, 30 bin ölüme rağmen varlığını sürdüren bir örgüte terör örgütü demek kendini kandırmaktı... Dolayısıyla, Öcalan’a terörist demek, denize göl demek gibi bir şeydi... Bir Kürt ulusalcısı olarak, siyasi amacına ulaşmak için şiddeti kullanan bir politikacıydı Apo... (Emre Aköz, Sabah 16.01.2013)
Bekleyin, sıra “Beyefendi” ye de gelecek!..

Sonunda anladım ki anlaşma gayet basit.. Yalnızca iki maddeden ibaret:- Öcalan’a ve tabii dolayısıyla PKK’ye istediğini ver...
- BDP’nin oylarıyla anayasayı ve başkanlık sistemini al!..
Gerisi teferruat, daha doğrusu İmralı’dakinin “yol haritası”!.. Baksanıza okyanus ötesindeki muhterem de “gerekirse el etek öpülür” fetvasını verdi bile!.. Nereden bu sonuca vardım peki?.. Medyadaki “işaret fişeği” görevini yürüten “cambaz” kalemlerden tabii!.. Nal gibi gözümüze sokulan işaretlere göre süreç nasıl işleyecek sorusuna gelince...
- PKK önce ateşkes yapacak, sonra terörist kardeşler sınır dışına çıkacak, sonra da silah bırakacak...
Veee, tüm bunlar kamuoyunun beklentisinden çok daha hızlı olacak... Merak bu ya, insan sormadan edemiyor, “zamanlamanın bu yüksek hızı neye bağlı olacak?..” İşte tam bu noktada “plan” olanca sırıtkanlığıyla ortaya dökülüveriyor:- Anayasa çalışmalarına paralel olacak!..

***
Ne kadar açık değil mi?..
Demek ki İmralı ile mutabakatın temeli böyle atılmış, aynen yazımın başında anlattığım iki maddelik anlaşmaya gayet uygun!.. Ancaak, neredeyse panik derecesinde bir korku da var:
- Ya Kandil pişmiş aşa soğuk su katarsa...
Bu korkunun somut kanıtı da Tayyip Bey’in danışmanı Yalçın Akdoğan’ın önceki gün Star gazetesindeki yazısında apaçık sırıtıyordu. Akdoğan, “Kandil Öcalan’ı Boşa Düşürmemeli” başlıklı yazısında bakın ne diyordu:
- Öcalan’a açıktan tavır takınmak ne BDP ne de Kandil için mümkündür. Öcalan’a rağmen Öcalancılık yapmanın da bir sınırı vardır. İmralı görüşmeleri bu anlayışın duvara çarpmasına sebep olabilecek bir mahiyet taşımaktadır. Böyle bir yarılma Kandil’in siyasi ve toplumsal desteğini tamamen ortadan kaldırır, silahlı kanadın da çatırdamasına neden olur..
Off ki off!. Anlaşıldığı kadarıyla PKK’nin bölünmesinden fena halde ödleri patlıyor. Birden fazla PKK, yeni terör örgütleri korkusu açıkça görülüyor... Gerçekten de bu yazıdan yalnızca saatler sonra 110 terörist Hakkâri’deki Karataş karakoluna saldırdı, bir askerimiz şehit oldu.. Yani?..
- Yani, tokmak efendilerin elinde oldukça, elinizdeki davul bir işe yaramıyor!..
Yol haritasını asıl çizen ABD oldukça “çözüm” masalını anlatan da bu efendinin kulları oldukça, eninde sonunda her yol “Büyük Ortadoğu Haritası”na (BOP) çıkar. Bunun adı ise her yerde ve her dilde aynıdır:- Parçalanma!..
Yalancının mumu!..
Gerçekten bravo Balyoz mahkemesine!.. Harıl harıl hazırlanan bir darbeden, bir komutanın kalp ameliyatı nedeniyle vazgeçilmesi sanırım dünya “darbeler tarihinde” özel bir yere sahip olacaktır, Türk doktorlarına müteşekkiriz!..
Davanın en önemli dayanağı 1435 sayfalık savunma, pardon gerekçeli kararda şöyle açıklanıyor:- Dava konusu delillerin asılları bulunmakta ve Genelkurmay Başkanlığı’nca mahkemeye gönderilmiştir...
Genelkurmay, bunu anında yalanladı, “Ne Balyoz harekât planı, ne Oraj, ne de Suga eylemleriyle ilgili belge bulunmadığı 2010 yılında bildirilmiştir” dedi iyi mi!.. Böylece 1435 sayfalık gerekçenin neredeyse tek dayanağı da sizlere ömür!.. 26 bilirkişi raporunun hiçe sayılması, “2003 Microsoft programında yazılmış bir belgenin, 2007 Microsoft programında açılması halinde, 2007 ürünü gibi görüleceği” türünden uzmanları kahkahalara boğan gerekçeler de cabası!..
Zaman yazarı Hüseyin Gülerce, “gerekçeli karara göre Özkök, Yalman ve Büyükanıt’ın darbeden haberdar oldukları anlaşılmaktadır” diyor. Bu isimlerden biri dahi, sanıkların onlarca kez talep etmesine karşın dinlenmedi. Dinlenseler, anlatsalar böylece “darbeciler” gönül rahatlığıyla mahkûm edilselerdi ya!.. Gülerce, “birileri utanacak” buyurmuş.. Öncelikle Yenişafak’ta “kalemdaşı” Ali Bayramoğlu’nun “Balyoz’da zan altı” yazısını okusun, belki biraz olsun sıkılır!.. - Ayrıca, hiç kuşkusu olmasın, birileri, çok uzak olmayan bir tarihte boyunlarını büküp utanç içinde ve de sessizce kaybolacaklar; bu konuda çok haklı!..

2012’yi umutla, yüreğimizin bir yarısı kan ağlasa da gülümseyerek uğurladık...Eski yıl, giderayak bizlere, bu ülkenin yurtsever, aydınlık insanlarına Soner Yalçın’ı armağan etti ve ömrünü tamamladı. Bu yazıyı gazeteye  yetiştirebilmek için soluk soluğa yazıyorum; Soner’in bugün “dışardaki” ilk haftasıydı ve mahkeme kararıyla karakolda imza vermesi gerekiyordu. Biz de gazeteciler, sanatçılar, siyasetçiler, yurttaşlar, kısacası dostları olarak oradaydık...Soner, karakolda imzasını attıktan sonra, hemen yanındaki parkta kitaplarını imzaladı! Fırsat bulmuşken kütüphanemde eksik olan “Teşkilatın İki Silahşörü” kitabını kızım adına imzalattım.. Soner, şöyle yazdı:- Sevgili Ümit Su’ya, yiğit bir babaya sahip olduğun için ne mutlu sana... Ve bil ki bir de Soner Yalçın adında bir ağabeyin var...
***
Dedim ya, yüreğimizin bir yarısı kanıyor...Karakolun önünde beklerken CHP Eskişehir Milletvekili Prof. Süheyl Batum, son derece üzgün ve öfkeli bir şekilde Prof. Fatih Hilmioğlu’nun adım adım ölüme götürülüşünü anlattı... Kısa bir süre önce Avcılar Devlet Hastanesi’ne kaldırılan Hilmioğlu adeta hapishane tecriti koşullarında tutuluyor, kimseyle görüştürülmüyor... Yıllardır aldığı böbrek ilacı yeni bir kararla değiştirilmiş. Karaciğer kanseri teşhisi konulan Fatih Hoca, bugün, bu yazının yazıldığı saatlerde, Bakırköy Sadi Konuk Hastanesi’ne nakledilerek “böbrek emar’ı” çekilecek ve tekrar Avcılar’a götürülecek... Demek, koca İstanbul’da her türlü teşhis ve tedaviyi bir arada yapabilecek tam teşekküllü bir hastane mevcut değil!.. Neredeyse hep bir ağızdan aynı korkuyu dile getirdik:- Yeni bir Kuddusi Okkır ölümü mü isteniyor?..Daha da vahim olanı ise böylesine bir hastalıkla boğuşan bir insanın, her an hapishaneye sevk edilme tehdidi ile karşı karşıya bulunması... Daha üç ay önce 21 yaşındaki oğlunu, Emir’i toprağa veren, yıllardır suçunun ne olduğunu bile anlayamadan zindanda tutulan, karaciğer kanseri teşhisi konulmuş bir bilim adamına reva görülen budur, hiç olmazsa tarihe bir dipnot olsun...- Nerde adalet, nerde vicdan, yazıklar olsun...
***
Hangi birini anlatsak bilemiyorum...En iyisi, 28 Şubat soruşturması çerçevesinde tutuklanan eski Kara Kuvvetleri Komutanı Hilmi Köksal’ın oğlu Namık Kemal Köksal’ın mektubunu sizlerle paylaşmak:- 28 Şubat tutuklusu eski Kara Kuvvetleri Komutanı Hikmet Köksal paşanın oğluyum, bugün itibarı ile tutukluluğun 7 ayını doldurduk. Her pazartesi orada bulunan 90 civarındaki tutukluların aileleri çoğunluğu İstanbul’dan olmak üzere 1 saat görebilmek için Ankara’ya geliyoruz. Onlar için değil Ankara, Van da olsalar gideriz. Üst düzey komutanların çocukları olarak bizler belli seviyelere gelmiş, maddi olanakları olan insanlarız, ancak geri kalanların ailelerinin imkânlarını çok zorladıklarını ve bu durumun o insanları iyice umutsuzluğa ve çaresizliğe ittiğini görmekteyim. 7 ay geçmiş olmasına rağmen, hâlâ iddianamenin hazırlanmamış olması, davanın bir hukuk davası olmadığını, önce suçu yaratmak sonra da suçlu bulmak üzerine kurgulanmış bir siyasi dava olduğu artık herkesçe bilinen bu davanın neredeyse unutturulmak istendiği, tutuksuz yargılama taleplerinin ısrarla klişe gerekçelerle ret edildiği, sözde kaldırıldığı söylenen ÖYM’nin devamı niteliğindeki bu mahkemenin alacağı kararı şimdiden görür gibiyim. Bizleri rahatsız eden açılmış olan dava değildir, tutuklu olarak yargılamanın bizlere verdiği o tarif edilemez acıdır. Siz ve sizin gibi gerçek demokrasi savunucularının varlığı ile biraz olsun nefes alsak da, medyada devam eden yargısız infazlara cevap hakkımızın olmaması, yaramızı daha da kanatmakta.Acılarla yoğrulmuş Anadolu’da yüzyıllardır söylenegelen ve olanları çok iyi anlatan bir deyiş vardır; “Zulmün artsın” derler...- Artsın ki zalime karşı direncimiz katlansın...

İşte bir yıl daha geçti gitti ömrümüzden...
Lanetli bir yıldı... Tıpkı önceki, ondan önceki, daha da öncekiler gibi... O yılları her düşündüğümde, aynı sözcüklere saplanıp kalırım:
- Hayatımızdan çalınan yıllar!..
Koparılıp alınan, zehredilen yıllar olarak da okuyabilirsiniz... Bir şen kahkahaya hasret kalınan, insanların giderek yalnızlaştığı, giderek düşmanlaştığı, ölümüne yabancılaştığı yıllar olarak da...
Geriliğin, yılışıklığın, geçmişi inkârın, yanaşmalığın, yalancılığın, boyun eğmenin, adam satmanın, dönekliğin erdem sayılarak baş köşelerde ağırlandığı, dik durmanın, gerçekleri haykırmanın, gururun, onurun, haysiyetin beş para etmediği, en ağır şekilde cezalandırıldığı bir karanlık kâbus dönemi olarak da adlandırabilirsiniz...
“Acaba hak ettik mi?” diye sorabilirsiniz de!..
***
Hak ettik mi gerçekten?..
Bu güzelim ve kahredici ve dibine dek mutsuz ve iflah olmaz kamplara bölünmüş ülkenin insanları olarak bizler, hangi günahlara savrulduk, hangi tiranlara tapındık da böylesine bir “haysiyetsizlik cehenneminde” kavruluyoruz?..
Halkının esenliği, yurdunun bağımsızlığı için ölümlere gidenlerin ardından sessiz kaldık... Tıpkı gerçekleri bağıra bağıra anlatan, gözlerimize çekilmiş “mili” parçalayıp atmak için ölümüne savaş veren kahramanlar toplama kamplarına tıkılırken, korkuyla gözlerimizi daha da sımsıkı kapattığımız gibi...
Onlar, içeride rehin tutulanlar, 2012 sonu itibarıyla o zindanlarda üçüncü, dördüncü, beşinci yıllarını tamamladılar, ama asla teslim olmadılar. Aksine her geçen gün bir öncesinden daha dik, daha soylu, daha yiğit durdular...
Ya dışarıda rehin tutulanlar, üzerine ölü toprağı serpilmiş bizler ne yaptık?.. Korktuk, sindik, saklandık... Telefonda bile konuşmaktan ürker olduk... Etraf iyice duysun, bilsin diye artık haberleri bile izlemediğini yüksek sesle ilan edenlerimiz de oldu maalesef... Ezildik, büküldük, aşağılandık, hakaretlere uğradık ve sustuk ne yazık ki...
- Müstahak mıydık?..
***
Ama yine de çok şanslıydık!..
Çünkü bu ülkede “teslim olmamakta bütün mesele” şiarını haykıran, direnen, haklarını sonuna kadar savunan, içerideki gerçek aydınların, kahramanların niçin içeride olduğunu anlayan, suskunların, teslim olmuşların bile hakkını arayan, büyük şair Nâzım’ın dediği gibi “bir büyük insanlık” da vardı!..
- Bu ülkenin aydınlık, yurtsever, yiğit insanları...
Ve onlar 2012’nin 11 Mayıs’ında, 29 Ekim’inde, 10 Kasım’ında alanlara çıktılar... Ne biber gazı, ne polis copu, ne barikatlar durduramadı onları... 13 Aralık’ta Silivri zindanının önünde yine onlar vardı, tıpkı bugün de olacakları gibi...
Gençler vardı; TGB’li, CHP’li, ODTÜ’lü gençler, asla teslim olmayan, olmayacak gençler... Tam 2 bin 700 küsuru hapishanelere doldurulan ama demokratik haklarını kullanmaktan milim geri adım atmayan o “büyük gençlik” vardı...
İşte sırf bu nedenle, yalnızca onların varlığı sayesinde bizler de, sizler de “haysiyetsizlik cehennemimizden” arınıyoruz!.. Onlar bu lanetli yılı bir umut yılına çevirmeyi, gelmekte olan 2013’ü “güneşli günler göreceğiz çocuklar” dizelerine çevirmeyi başardılar... 23 Aralık’ta, bu ülkenin yüz akı sanatçılarıyla, “büyük buluşmayı” da onlar müthiş bir şölene çevirdi... Bölünmenin değil, birleşmenin ve güçlenmenin önünü de biliyorum onların gücü ve özverisi açacak... İşte bu yüzden;
- Yaşadıklarımız kader değil ve müstahak değiliz!..

İşte budur!..
Neymiş, demokrasinin olmazsa olmaz temel koşulu “Kuvvetler Ayrılığı” ilkesiymiş, bu ilkenin en ufak şekilde bile zarar görmesi demek “totaliterlik”, “tiranlık”, “diktatörlük” yolunu açarmış... O pek öykündüğümüz Amerika’da, Almanya’da, İngiltere’de, adam gibi her ülkede kuvvetler ayrılığı ilkesi en güçlü şekilde tesis edilmemiş miymiş?..
- Laf ola, beri gele!..
Biraz dürüst, biraz mert olalım; zaten yıllardır bu ülke, tüm kuvvetlerin tek elde toplandığı bir “ileri demokrasi!” düzeni yaşamıyor mu?.. Hakkını aramaya çalışan her canlı eninde sonunda polis copu, gaz bombası, biber gazı tatmıyor mu?.. Medyanın neredeyse tamamına yakını her Allah’ın günü bir yeni “pembe Rockefeller gazetesi” çıkarmıyor mu?.. Bu ülkenin “banisi” efendimiz, Ergenekon savcılığından “Muhteşem Yüzyıl” dizisine dek ülkede kıpırdayan her “yaprağa” çekidüzen vermek için gece gündüz kendini paralamıyor mu?..
Tayyip Bey yalnızca “yeni düzenin” adını koydu, olması gerekeni tüm “aççık seççikliği” ile ortaya koydu, gayet dürüstçe ne istediğini söyledi...
- Vallahi helal olsun!..
***
Ne dedi Tayyip Bey?..
“Yapmak istediğimiz her işte bürokratik oligarşi, yargı bize engel oluyor” dedi... “Dışardan bakanlar yav işte 326 milletvekiliniz var, hâlâ mı bahane diyorlar” dedi. “Ama işte bu kuvvetler ayrılığı denen olay var ya, o önünüze gelip engel olarak dikiliyor” bile dedi!.. Yetinmedi, ana muhalefet partisinin yasama noktasında çıkardıkları yasaları geciktirdiklerini, vakit kaybettirdiklerini dahi söyledi...
Daha ne desin, “verin artık şu sultanlığı resmen de işimize bakalım” mı desin, insaf yani!.. Aslında adamcağız onu bile dedi.. de biz kavrayamadık kanımca!.. Bakın AKP’nin Anayasa Hazırlık Komisyonu’na getirdiği “başkanlık sistemi” önerisine, orada ne istediği, bir eşeğin bile kolaylıkla anlayacağı şekilde yazılı:
- Dilediğinde Meclis’i feshetme yetkisi istiyor...
- Kararname çıkarma yetkisi istiyor. Üstelik Meclis’in çıkardığı kararname üzerinde denetimi olmayacak, iyi mi?.. O zaman ne olacak? Her kararname “ferman” olacak!..
- Ama Meclis’in çıkardığı kanunları veto yetkisi istiyor. Hem de veto edilen yasanın yeniden kabulünü beşte üç çoğunluk şartına bağlayarak... Ehh bu da zaten geçirilemezle eşanlama geliyor!..
- Sekreterlerini, pardon bakanlarını Meclis dışından seçmek istiyor, bu seçimde Meclis denetimi de istemiyor...
Sultanlık, ay dilim dolaştı, Başkanlık sistemi önerisi böyle. Şimdi elinizi vicdanınıza koyun; saklamış mı, gizlemiş mi, ne istiyorsa açıkça dikte etmemiş mi?.. Gayet mertçe, “tüm davullar ve dahi tokmaklar benim elimde olacak” buyurmamış mı?..
- Bravo vallahi!..
***
Gelelim bizlere...
Günlerdir bekliyorum; hadi bürokrasi “oligarşisi”nden vazgeçtim, 10 yılda taraf olmayan üst ya da orta düzey bir Allah’ın kulu bıraktılar mı onu da bilemiyorum, peki ya yargı?.. Kuvvetler ayrılığının üç tarafından biri olan yargıdan bir tanecik olsun ses çıkmaz mı, Yargıtay’dan, Sayıştay’dan, Danıştay’dan biri olsun çıkıp “bu söylem demokrasiye aykırıdır, yargının bağımsızlığına vurulan ağır bir darbedir” demez mi?.. Bu soruyu çok sevdiğim bir hukukçu arkadaşıma sordum, acı acı güldü ve referandumu hatırlattıktan sonra şöyle dedi:
- Sen ileri demokrasiyi hâlâ çözememişsin!..
Medya ise bildiğiniz gibi; yurtsever gazeteler, televizyonlar ve kalemlerle hayal kırıklığına uğramış bir, iki “yetmez ama evet”çi dışında bırakın tartışmayı, sözünü bile edemediler. Ama hiç kuşkunuz olmasın, direktifi alınca övgüler düzmeye başlarlar... Bana gelince; dönüp dolaşıp aynı şeyi düşünüyorum:
- Bu ülke bu kadar ucuza gitmez, bu ülkenin yurtseverleri var, aydınlık milyonları var, ‘kocca’ bir direniş tarihi var...
Yanılıyor muyum?..

Siz, ülkenin ya da dünyanın herhangi bir yerinde bu yazıyı okurken biz Silivri’de olacağız...
O, geniş bir araziye yayılmış tutsak kampının içine kurulu mahkeme binasında, buraya özel kurulduğu bizzat Başbakan’ın ağzından teyit edilen yargının, acıklı ve utanç verici seyrini izliyor olacağız...
Siz, bu “özel mahkemede” neler yaşandığını, artık insanı şaşkınlığa bile düşürmeyen hukuk skandallarını, daha savunmasını bile yapmamış insanların haykırışlarını ya gün içinde yayın yapan birkaç namuslu ekrandan ya da yarın “medya sirki”nin dışında kalmış, dik durmayı başarmış birkaç gazeteden öğreneceksiniz..
- Burası, Silivri Toplama Kampı... Hukukun, adaletin uğramadığı bozkır...
***
Ergenekon, öylesine akıl almaz, öylesine inanılmaz bir senaryoydu ki tıpkı Hitler’in propaganda Bakanı Goobbels’in o, tarihe kazınmış cümlesinin ölçütlerine tam olarak oturuyordu:
- Öyle büyük bir yalan uydur ki, herkes inansın!..
Nitekim öyle oldu! Düğmeye basıldığı andan itibaren inanılmaz çapta bir karalama, suçlama ve toplama kampanyası başlatıldı... Peki, düğmeye nerede, kim bastı, biliyor musunuz?..
- Ergenekon operasyonunun düğmesine 5 Kasım 2007 günü Oval Ofis’te Başkan Bush bastı.
Nereden biliyorum?.. Abdullah Gül ve Tayyip Bey’e yakınlığı ile bilinen Fehmi Koru’nun 1 Şubat 2008 tarihli Yeni Şafak gazetesindeki köşesinden tabii!.. Üstelik yalnızca yazmadı Fehmi Koru, 28 Ocak 2008’de Kanal 7 ekranında yaptığı konuşmada da söyledi... Ve bu açıklama hiçbir şekilde yalanlanmadı...
Sonrası tam bir cadı avıydı; tek ortak yanları iktidara muhalefet etmek olan aydınlar, siyasetçiler, gazeteciler, bilim insanları, emekli generaller Silivri’de inşa edilen ve adına “kampus” denilen toplama kampına gönderilmeye başlandı...
Her şey o kadar açık, o denli fütursuzca yapılıyordu ki insanlar dehşet içinde izliyordu. Daha kumpasın başında, “Ergenekon operasyonunda yargıyla uyum içinde çalışıyoruz” diyen Başbakan, hemen ardından gayet açık bir şekilde, “Ergenekon davasının savcısıyım” açıklamasını yapabiliyordu... Bitmedi; 2010 yılı başında AKP’nin çıkardığı Tayyip Erdoğan imzalı “Soruları ve Cevaplarıyla Demokratik Açılım Süreci” başlıklı kitapçıkta yer alan “cevap 26”yı birlikte okuyalım:
- Gerekli hallerde farklı mahallerde özel amaçlı sorgulama ve yargılamalar yapılabilir. Şu anda Ergenekon davasının Silivri’de görülmesi bunun en tipik örneklerindendir.
İşte bu kadar açıktı her şey!.. Üstelik bir taşla birkaç kuş birden vuruluyordu; bir yandan Türkiye’yi dönüştürme projesine karşı çıkanlar Silivri’ye tıkılırken diğer yandan bu açıkça yapılarak, yazılarak hem ABD ile birlikte büyük bir güç oldukları kafalara yerleştiriliyor hem de “karşı çıkanın sonu böyle olur” denilerek bir korku imparatorluğu inşa ediliyordu... Baskı, polis copu, biber gazı desteğiyle epey süre işe yaradı da...
- Ama bir yere kadar!..
***
Yalanlarla, kampanyalarla, kara propagandalarla yıllar geçti...
Söylenenlerin, yazılanların, anlatılanların hiç de öyle olmadığı bir bir ortaya çıktı... Yalan ve iftiralar üzerine kurulu senaryolar art arda yıkıldı, darmadağın oldu... Bu ülkenin aydınlık insanları, yurtseverleri üzerlerine zorla serilmiş “korku toprağını” silkeleyip ayağa kalktılar...
- 19 Mayıslar, 29 Ekimler, 10 Kasımlar buna tanıktır...
Bu tarihlere bir de 13 Aralık’ı ekleyin... Balyoz’da, Ergenekon’da, diğer tüm davalarda yapılan hukuksuzlukların, adaletsizliklerin “kırılma noktası” olarak tarihe kazınacaktır...
- Adalet ve hukuk özlemi elbet bitecektir...

Gerçekten etkileyici ve göz yaşartıcıydı...
Tayyip Bey’in salı günü AKP Genel Merkezi’ne taşıdığı grup toplantısında yaptığı konuşmadan söz ediyorum. Üstelik birçok doğruyu da barındırıyordu... Örneğin BDP’nin, PKK’nin iradesini temsil ettiği, gençlere dağı adres gösterdiği, milletin gözü önünde, milletvekili kimliğiyle eli kanlı teröristlerle sarmaş dolaş olacak kadar densizleştikleri tamamen doğruydu.
Dünyanın hiçbir ülkesinde terörü destekleyen bir partinin kabul görmeyeceği, tam tersine bu tür partilerin demokrasi için tehlike olarak görüldüğü tezi de doğruydu Başbakan’ın... Hele “BDP’nin hukuku, yasaları, anayasayı hatta insani değerleri çiğneyen söylemleri ve eylemlerine daha fazla seyirci kalamayız. Sessiz kalırsak halk bizi affetmez. Allah da affetmez” derken, halkın çoğunluğunun duygularına tercüman olduğu da yadsınmaz bir gerçekti...
- Ama ne yazık ki inandırıcı değildi!..
***
Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay’ın pazartesi günü yaptığı açıklamanın henüz mürekkebi bile kurumadı: İktidar, terörist başı Öcalan’la müzakere masasındadır!.. Yani bir diğer deyişle durum şöyledir:
- Terör örgütü PKK’den emir aldığı, militanlarıyla kucaklaştığı, gençlere dağı adres gösterdiği için BDP’lilerin dokunulmazlığını kaldırmaya soyunduğunu ilan eden iktidar, aynı terör örgütünün 40 bin kişinin kanından sorumlu lideriyle masaya oturuyor!..
Dikkat edin, önce, hiçbir şekilde gerçekleşmeyeceğini bile bile ve de uzun uzun idam meselesini gündemde tuttular... Koca koca adamlar ekranlarda ciddi ciddi “Öcalan asılabilir mi?” tartışmaları yaptılar... Bu saçmalığın miadı dolunca “milliyetçilik oyunu”nu üst perdeden sürdürecek bir argüman gerekiyordu; dokunulmazlık meselesini buldular...
Ama yalnızca BDP’li vekillerin dokunulmazlıkları!.. Onların da “teröristlerle kucaklaşan” bölümü!..
- Şimdi bu tablo size ne kadar inandırıcı geliyor?..
Tayyip Bey, MHP’yi kendi potasında eritmek için akıl ve mantık sınırlarını zorlayan seçenekler de dahil her türlü “milliyetçi oy avı”na yarayacak öğeyi kullanmaya kararlı olduğunu ispatladı!.. Bu uğurda her şeyi göze alabilir, 10 BDP’linin dokunulmazlıklarını da kaldırabilir ve dahi şapkasından “yok daha neler” dedirtecek yeni “tavşanlar” çıkarabilir!..
Ancak bunlar, içeride ve dışarıda AKP iktidarını giderek sıkıştıran, yalnızlaştıran ve sonunu hazırlayan sorunları çözmeye yetmez!.. Çok fazla olay saymaya da gerek yok; yalnızca şu son birkaç günde yaşananlar yeter:
- Rusya Devlet Başkanı Putin’in, büyük yazar Çehov’dan alıntıladığı ve Türkiye Başbakanı’nın gözünün içine baka baka söylediği “Duvarda bir tüfek varsa, oyunun sonunda mutlaka patlar” lafını alın, üzerine Irak Başbakanı Maliki’nin hava sahasını kapatarak, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Taner Yıldız’ın Erbil’e inmesine engel oluşunu koyun, tepesine de Deniz Feneri davasının görevden alınan savcılarından Abdülvahap Yaren’in Yargıtay’daki yargılanması sırasında söylediği, “Zekât hırsızlarını koruma altına alan bir güç var. Ben bu güce hırsızların imparatoru diyorum. Bu imparator hem altında yer alan figüranları koruyor, hem de kendisine ulaşılmasını engelliyor” sözlerini tüy niyetine dikin...
Ne denli zavallı durumda olduklarını görebilirsiniz...
13Aralıkta Silivri’de...
Fazla söze gerek yok; bu ülkenin aydınlık, yurtsever insanlarına sesleniyorum, önümüzdeki perşembe günü ben Silivri’deyim, sizleri de bekliyorum, hepinizi!..

Bir büyük felakete, bir kan ve ateş denizine doğru adeta koşar adım gidiyoruz...
- Üstelik hem içerde, hem dışarıda!..
Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanı, özellikle son sıralarda, neredeyse iki sözünden birinde “savaşa hazır olduğumuzu” tekrarlıyor. Sonuna bir “barış için” eklemesi yapmayı da ihmal etmiyor tabii!..
Aynı Başbakan, daha düne kadar, adını bile anmaktan kaçındığı terör liderinin, açlık grevlerinin bitmesinde etkili olduğunu açıklamaktan kaçınmıyor... Kurmaylarının “İmralı ile görüşmeler sürecek” sözlerini de hesaba katarsanız, artık devletin karşısında müzakere adına yalnızca tek bir muhatap kaldığını, bu kişinin de İmralı’daki muhterem olduğunu, bu durumun adeta kanırtılarak yaratıldığını düşünmez misiniz?!..
- Şu büyük oyuna bakın!..
***
Gelin başımıza örülen çoraplara önce içerden bakalım...
Son bir yıldır yaşanan, açlık grevleriyle zirveye ulaşan tüm gerginliğin, aslında ilmek ilmek örülen bir senaryo olduğu, görmesini bilenler açısından tüm çıplaklığı ile ortaya çıktı!.. Ana amaç son derece basitti:
Abdullah Öcalan’ın “akan kanın durması” için “tek ve biricik” muhatap olduğunu özellikle Türk halkının beynine yerleştirme operasyonu!..
İmralı’nın bir yılı aşkın süre tecrit edilmesi, PKK’nin ilk bakışta “intihar” anlamı taşıyan “vur-kal” saldırılarına girişmesi, şehit sayısının giderek artması, art arda gelen KCK tutuklamaları, yapılan sert ağız dalaşları(!) BDP’nin süreç içinde “muhatap” olmaktan giderek uzaklaşması, senaryonun olmazsa olmaz adımlarıydı...
- Ve son sahne açlık grevleriydi!..
Grevler başladı, yayıldı, binlerce kişiyi kapsadığı söylendi... Ardından ölüm orucuna döndüğü belirtildi.. 50’nci günden itibaren her an ölüm olabilir denildi. Hemen herkes devreye girdi, “Anadilde Savunma Hakkı Yasa Tasarısı” komisyona havale edildi... Ama açlık grevleri kesintisiz devam etti...
Taa ki, kardeş Öcalan’ın İmralı ziyaretinde bulunması ve ardından, “Ağabeyim açlık grevlerinin durmasını istiyor” açıklamasını yapana dek...
- Grevler bıçak gibi kesildi!..
Vee, Öcalan tek muhatap olarak yıldızlaşıverdi... Ne güzel senaryo değil mi?!.. Bu, aynı zamanda perde arkasında uzun süredir bir sürü “Oslo görüşmesi” yapıldığı, hatta sonuçların bile kararlaştırıldığının kanıtıydı aslında!.. Hangi sonuçlar mı?.. Yeni “Belediye Yasası”na bakın, Güneydoğu’da “büyükşehir” yapılan illere odaklanın, neyin ne olduğunu kolaylıkla görebilirsiniz:
- Eyaletler sistemine geçiş tabii!..
Şimdi sırada yine İmralı emriyle “akan kanın durması” süreci var... Böylece “akil adam” postuna iyice büründürülecek olan “sayın” kılıklı Abdullah Bey, öce “ev hapsine” ardından da özerkleştirilmiş yuvasına uçacak, göreceksiniz... Nereden mi biliyorum?..
- Tayyip Bey, “asla ev hapsine çıkamaz” demişti ya, oradan!!!
***
İçeriyi tetikleyecek dış felaketlere gelince...
- Irak’ta merkezi yönetim ile Kürt yönetimi arasındaki gerilim neredeyse sıcak çatışmaya dönüşmek üzere. Hatta Tikrit’te çatışmaların başladığı ileri sürülüyor. Musul ve Kerkük petrollerine adeta el koyan Barzani Yönetimi, bunu Irak’la bölüşmeye yanaşmadığı gibi, uzlaşma çabalarına da karşı koyuyor. Ben senaryonun sonu olarak, Türkiye’nin “Kürt bölgesi hamiliğine” soyundurulacağını düşünüyorum, ABD planı bu!
- Suriye’de ise hemen sınırımızın dibinde PKK uzantısı Kürt gruplarla Özgür Suriye Ordusu denilen çapulcular çatışıyor. Nereden baksanız “kırk katır mı, kırk satır mı?” durumu yani!..
İşte böylesine “bıçak sırtı” bir gündemde ülkenin Başbakanı, sözüm ona İsrail’in Gazze saldırısına karşı efeleniyor!.. Aslında yapacağı şey pek basit: İran saldırısına karşı İsrail’i koruma altına alan Malatya Kürecik üssünü kapatmak!.. Ayrıca merak buyurmasın, orada füze bulunmadığını biz de biliyoruz!.. Kürecik’in görevi olası füze saldırılarını anında imha edilmesi için haber vermek!..
- Hadi aslan Başbakan, arkandayız!..

Demek ki doğruymuş!..
Geçen haziran ayı başlarında, The Taraf gazetesinin polislikten ayrılma yazarı Emre Uslu, korkunç bir iddia ortaya atmış, MİT ile PKK’nin açığa çıkan Oslo görüşmelerinde, kamuoyundan saklanan çok önemli bir madde olduğunu yazmıştı. 
- Güneydoğu’da PKK’ye karşı savaşan güvenlik güçleri savaş suçlusu olarak yargılanacak!..
Uslu, bu şartın MİT-PKK mutabakatında yer aldığının altını çizerek Başbakan’a “Mert ol, bu talimatı sen verdiysen açıkla, vermediysen neyi, kimi savunuyorsun” diye çağrı da yapmıştı...
Ben de tüyler ürperten bu iddiayı iki hafta üst üste köşemde yazmış ve üst katlardaki pek muhterem yetkililere “doğru mu” sorusunu yöneltmiştim... Tık çıkmadı, ne bir ses, ne bir nefes!..
- Önceki gün, Silivri mahkemesinde taşlar yerine oturdu!..
***
Ergenekon davası sürecinde birkaç kez “değerli görüşlerine” başvurulan gizli tanık Deniz, kimliğini açıkladı:
- Şemdin Sakık...
Namı diğer “Parmaksız Zeki!..” Tam 18 yıl Doğu ve Güneydoğu’da Türk askerine silah sıkan, pusu kuran, sivil yurttaşlar dahil binlerce insanın kanına giren PKK’li teröristlerin lideri, terör örgütünün Abdullah Öcalan’dan sonra iki numarası olarak gösterilen, 1993’te Bingöl’de 33 silahsız, sivil giysili askerin kurşunlanarak öldürülmesinin baş sorumlusu olan muhterem!..
Parmaksız Zeki, 1998 yılında Kuzey Irak’ta, bordo bereli özel kuvvetler tarafından derdest edilmiş, yargılanmış ve idama mahkûm edilmişti... İdam cezasının kaldırılmasıyla ölümden kurtulmuştu... Anlaşılan şimdi de “hizmetlerinin karşılığı” olarak hücresinden kurtulmak istiyor!..
Demek ki içinde Genelkurmay Başkanı, üst düzey komutanlar, gencecik subaylar, parti başkanları, gazeteciler, profesörler bulunan Ergenekon ve Balyoz davasının savcıları, iddianamelerini, Türkiye Cumhuriyeti’ne yeminli düşman olduğunu defalarca ispat etmiş teröristlerin ifadelerine dayanarak hazırlamış...
Demek ki yıllarını bu vatanın bölünmemesi uğruna harcamış, canını defalarca ortaya koymuş, kanını hiç sakınmadan bu millet için dökmüş kahramanlar, binlerce insanın katili, binlerce şehidin celladı bu alçakların anlattığı masallarla içeriye tıkılmış...
Demek ki bu dava hep ileri sürüldüğü gibi bir “darbe” davası değilmiş... Biz yıllardır, yazdığımız yüzlerce yazıda boşuna “bu bir darbe davası değil, temizleme operasyonu!” diye yazmamışız...
Demek ki İlker Başbuğ’un söylediği, “Silivri’de Türk ordusunun PKK’ye karşı yürüttüğü mücadele yargılanıyor” sözleri gerçekmiş...
- Demek ki “Oslo mutabakatı” doğruymuş!..
Vah bu ülkeye, yazık bu millete...

10 Kasım’da Anıtkabir’de...

29 Ekim bu milletin, bu ülkenin aydınlık insanlarının Cumhuriyet için ayağa kalkışıydı... Tek sözcükle dirilişiydi... 10 Kasım ise bu armağanı bizlere altın tepsi içinde sunan, büyük devrimciye, Mustafa Kemal Atatürk’e minnetimizi, sevgimizi, saygımızı gösterme günüdür...
Siz bakmayın bazı kalemşorların, “sakın yapmayın”, “tadında bırakın” şeklindeki mide bulandırıcı telkinlerine... Alın elinize Türk bayraklarını, Atatürk posterlerini koşun Anıtkabir’e... Sabah saat 09.05’te orada buluşalım...
- Sizleri bekliyorum...

Kemalın Askeri

İletişim Formu

Ad

E-posta *

Mesaj *

Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget