Haber Güncel

Üç Günlük Belediye Tatilim
Ankara Büyükşehir Belediyesi yaz ayları boyunca başarılı öğrencileri, yaşlıları ve engellileri Akçay, Akçakoca Ve Kesikköprü’de bulunan tatil kamplarında ağırlamaya başladı. Belediye ilgililerinden alınan bilgiye göre, 60 yaş üstü vatandaşlar,  engelliler ve başarılı öğrenciler, her hafta bir grup olmak üzere tatil için bu kamplara taşınmaktalar.

Ankara Büyükşehir Belediyesi Yaşlılar Hizmet Merkezi’nin 60 yaş üzeri vatandaşlar için uyguladığı ücretsiz tatil için, Kesikköprü kampına 350 kadar yaşlı vatandaş katıldı.

Ankara Büyükşehir Belediyesinin yaşlılar için düzenlediği tatile, ben de başvurarak 3 Ağustos 2015 Pazartesi günü katıldım.

Tatil bir hafta idi; Yüksek İhtisas Hastanesinde Üroloji-prostat kontrolü için 7 Ağustos günü randevum vardı. Elime bir bedava tatil geçti, lütfen randevumu 10 Ağustos 2015 e erteler misiniz diye ricada bulundum. Memur kabul edince, endişesiz tatile katıldım.


BADİ’Yİ GEZİDE YANIMA ALAMADIK

Evde beslediğimiz, bize çok bağlı Badi isminde bir köpeğimize bakacak kimse olmadığından, tatil yöneticilerine köpeğimi de götürmek için rica ettim, ne yazık ki “yasak” dediler.  Kesikköprü kampının eşim de yerini beğenmediğinden, eşim Badi’ye bakmak için evde kaldı, ben yalnız olarak Kesikköprü tatiline katıldım. Aslında köpeğimizle gitmek istiyorduk, ama kabul etmediler.

Birçok aile, çocuklarının isteğine uyarak evlerine köpek alıyorlar. Çocuklar köpeği bir canlı varlık olarak değil de, adeta bir oyuncak gibi görüyorlar. Hani bir çocuk sevdiği oyuncakla oyna oynar sonunda atar ya, işte onun gibi, çocuklar da köpekle eğlenip zaman içinde sıkılınca, daha doğrusu, köpeğe bakmak çok zahmetli olduğunu gördükleri için, satın aldıkları köpeği, kendilerine iyice alıştığı zamanlarda sokağa atıveriyor. Eve alışmış olan köpek sokaklarda aşçbilaç, dolaşıp duruyor, çok perişan oluyor, işte sokak köpekleri öyle oluşuyor. Onun için aileler köpek alırken kırk defa düşünmesi gerekir. Zaten bizim Badi’yi de, büyük oğlum evine aldıktan altı ay sonra bize güya “geçici olarak” diyerek vermişlerdi. Altı yıldır bizde, onu her gün gezmeğe çıkarırım, korkunç derece bize, özellikle bana çok bağlı.

Aileler, aldıkları köpeğe bakamayıp atıyorlar derken, tanık olduğum ve beni üzen şu olaya değinerek tatile geçmek istiyorum. Bir kış günü, Badi ile evimize yakın olan İstanbul yolu kaldırımında gidiyorduk. Tam durakta, bir otomobil durdu,  pencere açıldı, Badi’ye de benzer bir küçük köpeği açık olan camdan dışarı itiverdi,  muhtemelen sahibi olmalı. Adam gazlayıp gitti. Atılan köpek Badi’nin peşinde oynaya zıplaya peşimize takıldı. Geçtiğimiz sokaklarda kayboldu, gitti. Buna ve köpeğin nereye sığınacağını bilmeyen haliyle oraya buraya dalmasına ve bu olaya çok üzülmüştüm.

Neyse biz asıl konumuza dönelim. Aslında, Ankara Büyükşehir Belediyesinin üç tatil kampı olan deniz kenarından Akçay ve Akçakoca tatil kamplarına katılmak istiyordum; oralar dolduğu için, Kesikköprü tatil kampına katıldım. Kesikköpru Kampı, hemen aynı adı taşıyan Kesikköprü barajının kıyısında bulunuyor.

Daha önce telefonla bildirdikleri Belediye Sarayının yanında bulunan eski oto garajında 3 Ağustos 2015 Pazartesi toplandık. Alanda 60 yaş üstü kadın erkek 300 den fazla kişi vardı. Sabahın saat 9.30 unda anonslarla otobüslere aldılar, kadınlar ayrı, erkekler ayrı otobüslere bindirildik. Tam yedi otobüs dolusu yaşlılar saat 10 da yola koyulduk. Bir buçuk saat kadar sonra Kesikköprü kampına vardık. Kampın etrafı tel örgülerle çevrili, sadece gece gündüz, girişte nöbetçilerin beklediği kapıdan başka giriş çıkış yok. Ayrıca bizim vardığımızda, etraftan tamamen tecrit etmek için, tel örgüler yarı saydam poliüretan levhalarla kaplanıyordu. Ben biraz da bu kampı, giriş çıkış yasağı nedeni ile kendi kendime burası için esir kampı gibi bir yer diyordum.

Bizi görevliler karşıladılar. Görevlilerin çoğunluğu beden eğitimi ve spor bölümünde okuyan öğrencilerdi. Bu öğrenciler, yaz tatillerini bu kamplarda çalışarak değerlendiriliyor, asgari ücretten de para alıyorlarmış. Kamp içinde 100 civarında ikisi bir yanda ikisi bir yanda dört yataklı bungolaw tipi tek katlı evler vardı. Bu evlere yerleşecek yaşlıları genç öğrenci kılavuzlarımız paylaştı, kalacağımız evleri gösterip anahtarları verdiler.  Herkese, üzerinde kedili Ankara amblemli şapkalar ile üzerinde “Ankara Büyükşehir Belediyesi”  yazılı birer de havlu dağıttılar. Eşliler ve bekârlar ayrı ayrı evlere dağıtıldı. Banyo, tuvalet, iki oda, salondan oluşan evlerde tv, elektrikli su sebilleri vardı. Geceleyin yattığınız zaman, öylesine bir horultu sesleri geliyor ki şaşarsınız;  kendi odamdaki horultu zaten çok zaten rahatsız edici, ama hava sıcak, kapılar açık komşu odadan gelen horultu bile insanı rahatsız ediyor.

Ayrıca büyükçe satranç sahası ve dizkapağı geçen satranç taşları vardı.

Vardığımızda öğlen de olduğu için,  yemekhaneye götürdüler. Üç dört kaptan oluşan yemekleri yedik. Yemeklerde yaşlı komşuların bazıları, bu hizmeti verdikleri için hükümete ve Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı İ. Melih Gökçek’e teşekkür ve dua ediyorlardı. Adamın biri de şöyle diyordu: “Bizim Melih bir beş yıl daha hak etti canım”. Başka biri de, “başka eski belediyelerden hangileri bu hizmetleri getirdi” gibi siyasi içerikli sözler söylüyor, iktidarı ve belediye başkanını övüyorlardı.

Yemekte, bazılarının, “eşim de var” diyerek çift tepsi yemek aldığını, yemekleri yiyemediği için, hiç dokunmadığı pilavı yandakilere ikram etmeğe çalıştığını gördüm. Oysa yemekler doyurucu; örneğin 4.8.15 günü akşam yemeğinde verilen yemek-yiyecekler, patlıcan kebap, makarna, kısır, kavun, ayran. Yemekleri yiyenler, kâh Melih Gökçe’ği, kâh iktidarı övüyorlar, “eski hokumetler bunları vermediler” diyorlar.

Yemekten sonra herkes oraya buraya dağılıyor, dinleniyor, “nerelisin, nerden emeklisin”le başlayan sohbetler başlıyordu.

Kampta, pek de derin olmayan bir yüzme havuzu vardı. Havuzun kenarında ne duş alma yeri, ne de mayo değiştirecek kabinler yoktu. Biz bu eksikliği hatırlatınca, havuz çevresindeki tel örgünün bir köşesine çuval mıydı çarşaf mıydı bezlerle mayo değiştirme kabini yaptık.

Havuza kadınlar ayrı, erkekler ayrı giriyorlardı. Havuza girenler ne duş alıyor, ne de başlarına bone bile takmıyorlardı. Yüzerken, gözlüğümle suyun içine baktığım zaman, havuzun suyunun hiç de temiz olmadığını, suyun içinde uçuşan uzun, kısa insan saçı, binlerce mi, milyonlarca mı desem toz zerreciklerinin yüzdüğünü görebiliyordum.  Ama o sıcakta, tozu, hijyeni, hiçbir şeyi düşünmüyor, hemen suya dalıyorduk. Enfeksiyon korkusu ile hızla gidip evlerde duş alıyorduk. Kampın beş altı yüz metre uzağında Kesikköprü baraj gölü vardı, ama giriş çıkış yasak olduğu için göle giremiyorduk. Sabahın 9-12 sinde erkekler, 14-17 de bayanlar, 19-20 de de karışık giriliyordu.

Yerleştikten sonra, eskilerin deyimi ile etrafı şöyle bir tarassut ettim, etrafa bir göz attım; kamp ile baraj gölü arasında, yüz dönüm kadar araziye çam dikmişler, birkaç yıl önce. Çıkan bir yangınla, ne yazık ki, bütün çamlar kurumuş. Buna çok üzüldüm.

Kesikköprü yakınlarındaki tarlalarda büyük alanlara mısır ekilmişti. Mısır genellikle Karadeniz bölgemizde yetişir diye düşünüyordum, çünkü mısır rutubetli yerlerde daha iyi yetişirdi. Fakat bu tarlalar baraj ve Kızılırmak kıyılarında olduğu için çok büyük su kanalları görülüyordu. Demek ki tarlalar iyi sulanıyor, diye düşündüm. Ayrıca, Kesikköprü yakınlarındaki bazı tarlalarda hiç görmediğim bir ekili bitki vardı. Nohut boyunda, fakat genellikle sarıçiçekleri olan bu bitkiyi merak ettim. Hiç bilmediğim ve tanımadığım bu bitkiyi yöre köylüleri denemek için ekiyorlarmış. Bu bitkinin adı, aspir imiş. İnternette araştırınca aspirin çok yararlı bir bitki olduğunu öğrendim. [i] Çiftçimiz artık yeni ürünler, yeni teknikler denemeli.


İNTERNET ODASINDA 25 BİGİSAYAR VAR.

Kamp içinde yüzme havuzu dışında, basketbol, voleybol, futbol sahaları vardı. Bir Sinema salonu, iki odada 25 bilgisayardan oluşan internet bölümü, hemen karşısında mescit vardı. Mescidden çıkan yaşlı insanlar, bilgi sayarlara yabansı yabansı bakıyorlar, “Allah Allah ne anlıyolar bu meretten” diye söylenerek çıkıp gidiyorlar. Bilgisayarların başında pek az insan bulunuyordu, bazı meraklı yaşlılar geliyor bilgisayarın başında oturuyor, bilgisayarlara bakıyorlar, “yav arkadaş bu nasıl açılıyor” diyorlardı. Bilgisayarlar ilk açıldığında mahkeme kararı ile kaldırılan ekrana camili kubbeli görüntü, eski belediye amblemi geliyordu. Bazıları interneti kötülüyor, “arkadaş bu internet toplumun ahlakını bozuyor” diyordu. Ben buna itiraz edip, “çok yararlı bir araç, beğenmediğin siteleri açmazsın, tıpkı TV gibi diyorum. Söyle bakayım neyi merak ediyorsan onu açalım, diyerek söylediği bir şeyi yazıp önüne çıkardığım zaman adam şaşıp kalıyordu. Kendisine, pilav, baklava nasıl yapılırdı dan tut, dünyada bütün şehirler, aklına ne gelirse görebilirsin, dediğim zaman adam şaşırıyor. Google den, baklava nasıl yapılır diye yazıp ekrana çıkardığım zaman, adam şaşırıyor, “hakikaten bu iyi bir malzeme” diyor, şaşkınlığını dile getiriyordu. Heyecanlanan yaşlı adam, “hemşerim şunu bana da bir öğret, nasıl açılır, nasıl kapanır? Elinden tutup bilgisayarı birlikte açıyoruz, mauzla imleci sürüklemesini beceremiyor, “deve düdük çalar mı” her şey zamanında” diye empati de yapıyordu, yaşlı adam.

Bazen oradaki kılavuzluk yapan öğrenciler geliyor bilgisayarın başında sürekli oyun oynuyorlardı. Ayrıca bilgisayarın başında ben kendi diz üstü bilgisayarımla yazı yazıyordum, ama oradaki bilgisayarların hiç birinde ofis yazılım programları olmadığı için yazı yazmak mümkün olmuyordu.

Ben havuza girmemişsem, boş zamanımda kendi laptopumu alıp, sakin olduğu için orada çalışıyorum. Bir gün yemekten sonra bilgisayar odasına girdim, bir yaşlı kadın, bilgisayar koltuğuna oturmuş namaz kılıyormuş, ben farkında değilim. Kadın namazı da bırakarak, “görmüyon mu namaz kılıyom, hem önüme geçiyon, hem na mahrem” falan gibi sözlerle,  söyleniyordu. Ben de görmedim, diyerek başka bir koltuğu önüne çektim, kıl namazını dedim. Bak karşıda mescid var, namazını orda kıl, dedim. Kadın söylene söylene namazını kıldı, peçesini toplayarak gitti. Namaz demişken, yatakhanelerde, sabah namazından önce odadaki lambalar yakılıyor, bazı evlerde, yandaki adam dürtülerek namaza kaldırılıyor.

 Kamp içinde bir şey dikkatimi çekti. Tuvaletlerin lavabo üstünde, tıraş malzemeleri filan koymak için cam raflar vardır, işte o rafların birçoğu kırılmıştı. Bunun nedenini sorduğum zaman, öğrendim ki, bazı haftalarda, yaşlıların tatilleri dışında, öğrenci grupları ve engelli öğrenciler de geliyormuş, bu öğrencilerin bazı yaramazları, kâh kafaları ile kâh elleri ile bu camları kırıyorlarmış. Hele bir kılavuzun anlattığı çok tuhafıma gitti. Bazın öğrencilerden birileri, kuvvet denemesi yapmak için klozeti komple yerinden kaldırıyormuş, şaştım kaldım. Birçok yerde, birçok zamanda devlet, millet, kamu malını korumasını bilmiyoruz, özen göstermiyoruz. Oysa o eşyalar, babalarının, kendimizin ödediğimiz vergilerle alınmakta, öyleyse kendi kendimize zarar veriyoruz.

Bu tatil bir haftalıktı, fakat evde tadilat için işçiler geldiğini hanım telefonla bildirince, üç gün kaldıktan sonra, tatili yarım bırakarak, döndüm. Zaten tel örgülerle çevrili, giriş çıkışın yasak olduğu, adeta esir kampı gibi tatil yerinden 6.8.2015 günü ayrıldım.

Ankara keçili kampiçi

Tetilci kadınlar mutfak arkasında fasulye ayıklıyorlar

Tatilciler salıngaçta

Tatilciler yemekte

Yaşlı tatilciler otobüslere binme sırasında

Çarşaftan soyunma kabini

Cevat Kulaksız
ckulaksizster@gmail.com

DİPNOTLAR
[i]  Aspirin  kullanım alanları:

Renkli çiçekleri (petaller) gıda ve kumaş boyasında kullanılır. Tohumlarında % 30-45 arasında yağ bulunur ve yemeklik yağ olarak kullanılır. Yağı, sabun, boya, vernik, cila olarak kullanıldığı gibi, Linoleik asit içerdiğinden yemeklik yağ kalitesi yüksektir. Ayrıca yağı biyoyakıt olarak kullanılabilir,  küspesi ise hayvan yemi olarak kullanılır (küspesinde ortalama % 25 protein vardır). Güneydoğu Anadolu bölgesinde ise pilavlara tat vermek için kullanılır.
Aspir güvercin yemi olarak da çok değerlidir
https://tr.wikipedia.org/wiki/Aspir

Demokratik parlamenter sistemle yönetilen ülkelerde yapılan seçimlere katılan siyasi partiler, anayasa gereği siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır…
Anayasamızın 68/2 maddesi bunu açıkça belirtmiştir…
Her siyasi parti seçimlere katılırken iktidar olmak ve ülkeyi yönetmek savındadır…
07 Haziran 2015 tarihinde yapılan seçimlere 20 siyasi parti katılmış ve demokrasinin ayıbı %10 seçim barajını 4 parti geçerek Meclise girmiştir…
Bundan sonra yapılacak iş hükümeti kurmaktır…
Ancak hiçbir parti tek başına iktidar olmak için gerekli çoğunluğu sağlamadığından koalisyon hükümeti gündeme gelmiştir…
Bir de ne görelim…
Partilerden biri çıkarak ben oyunda yokum diyor…
Milliyetçi bir parti olarak, 6 milyon yurttaşın oyunu alan parti benim nazarımda yok hükmündedir…
Çünkü ben onu terör örgütünün uzantısı olarak görüyorum…
Onunla koalisyon oyununu oynamam…
O sahaya çıkarsa ben yokum…
Ana muhalefet partisi, o zaman biz seninle oynayalım, o bizi dışardan alkışlasın dediğinde de…
Hayır, ben onun alkışını da kabul etmiyorum…
En çok oy alan parti oyun önerdiğinde de…
Bu oyunda ben yokum…
Ben sahaya çıkmıyorum.  Canım oynamak istemiyor…
Ben kenarda durayım, ikinci en çok oyu alanla oyun oynayın, ben seyirciniz olayım…
Bu oyunda zorda kalırsan, her zaman yaptığım gibi imdadına koşmaya hazırım…
Arkadaş, seçim alanlarında asıp kesen, gürleyen sen değil miydin?
Hesap sormazsam namerdim demedin mi?
Hesap sormak için iktidar olmak gerekmiyor mu?
Anlaşılan sen ülkeyi yönetmekten korkuyorsun…
Çocukluğumuzda oyun oynarken, senin gibi mızıkçılık yapana oyunbozan diyorduk…
Şimdi senin yaptığının bundan ne farkı var?
Oyunbozan!..

09.08.2015
Gündüz AKGÜL
Emekli Cumhuriyet Savcısı

Sevgili ATATÜRK; sizin kurduğunuz ve Türk Gençliğine ve Milletine emanet ettiğiniz Türkiye Cumhuriyetinin, içinde bulunduğu, bugünkü içler acısı manzarasını gördükçe, içimiz kan ağlıyor, kalbimiz sıkışıyor.

Emanetiniz olan ülkemiz ve Türkiye Cumhuriyeti, muhteris, beceriksiz ve beceriksiz olduğu kadar vurdumduymaz, ATATÜRK düşmanı, kendi siyasal ve şahsi çıkarlarını, Türkiye Cumhuriyetinin yüce menfaatlerinin üzerinde gören, ülkemizi, demokratik ve laik hukuk devleti olmaktan çıkaran, milli duygularımızı yok eden, ulus ve millet kavramının yerine, İslam dinine ve Hanefi mezhebine dayalı ümmet kavramını öne çıkaran, ülke insanlarını, dinine,mezhebine,imam hatipte okuyup okumadığına, etnik kökenine göre bölüp ayrıştıran, kamplara bölen, Anayasa, yasa ve hukuk tanımayan, ülkeyi, ben yaptım oldu usulü ile keyfine göre idare etmeye çalışan, yanlış dış politikalar ve icat ettiği Kürt sorunu ve çözüm süreçleriyle ülkeyi adeta iç savaşa sürükleyen, son günlerde hergün birkaç güvenlik görevlimizin şehit edilmelerine neden olan, son yapılan seçimlerde tek başına iktidardan düştüğü halde, alem edip kallem edip, ülkeyi hala tek başına idare etmeye çalışan, seçim sandığına ve buradan çıkan sonuca önem verir gözükmesine rağmen, seçim sonuçlarını bir türlü içine sindiremeyerek, kumarda kaybeden kumarbaz misali, kaybettiği oyları belki geri alırım mantığı ile ülkeyi yeniden gereksiz bir erken seçime sürüklemek isteyen, senin Çankaya Köşkünü beğenmeyerek, daha doğrusu, Çankaya Köşkünde senin rüyalarına gireceğinden ve rahatsız olacağından korkarak, senin Ankara halkına emanetin olan ATATÜRK Orman Çiftliğini talan ederek, buraya, milyarlar harcayıp kaçak saray ve Osmanlı padişahlarına özenerek, külliye inşa ettiren köhne bir zihniyetin işgali altındayız.

Sevgili ATATÜRK, seni çok seven ve özleyen bir Atatürk ve Cumhuriyet çocuğu olarak niyetimiz, asla sizi üzmek değil, içimiz sıkıldı,nasıl sıkılmasın ki, dün (07/08/2015) yine televizyonlarımızdan, Silopi ilçemizde güvenlik güçleri ile bölücü PKK militanları arasında silahlı çatışma çıktığı, PKK militanlarının Türkiye Cumhuriyeti Devletine karşı kalkışma içine girdikleri, üç vatandaşın öldüğü, birisi ağır olmak üzere iki polisimizin yaralandığı, evlerin ve araçların ateşe verildiği haberini almış bulunuyoruz.

Bu koşullarda, bir vatandaş olarak, ne yapabiliriz, sıkıntılarımızı içimizden nasıl atabiliriz diye düşünürken, birden bire aklımıza siz geldiniz sevgili ATAM.Yine sizden medet umarak, sizinle söyleşip içimizi dökmek ve rahatlamak istedik. Sizi üzecek isek, şimdiden özür diliyoruz.

Sevgili ATAM; biz, böyle sıkıntılara ve üzücü olaylara, sizin kadar,  pek alışkın değiliz, sizin dış düşmanlara, emperyalistlere karşı verdiğiniz kurtuluş savaşının bir benzerini, iç düşmanlara karşı vermek durumu ile karşı karşıya olduğumuzu üzülkerek beyan etmek zorundayız.

İşin en acıklı yanı da, ülkenin içinde bulunduğu, ülkeyi bölünmeye ve bir iç savaşa götürecek olan bu tehlikeden, iş başındaki siyasal iktidar haberdar değil. Ülkeyi bu duruma getiren de kendileri olduğu için,siyasal iktidar, ülkenin içinde bulunduğu bölünme ve iç savaş tehlikesini bir türlü kabul etmek istemiyor, daha doğrusu işine gelmiyor.

İş başındaki, seçimle iktidardan düşen, seçimlerden bu yana iki ay geçmesine rağmen koalisyon kurma çabalarını hafiften alarak, adeta işgalci konumuna gelen siyasal iktidar, varsa yoksa, ne yaparım da, tekrar tek başına iktidara gelir ve ülkeyi sömürmeye devam ederimin hesaplarını yapmakla meşgul.

İş başındaki siyasal iktidar, Kürt sorununu çözeceğim savıyla, silahlarını bıraktıramadığı halde, bölücü PKK örgütüyle müzakere masasına oturmuş, seçim kazanmak için, PKK örgütüne taviz üstüne tavizler vermiş, Güneydoğu Anadolu Bölgemizin alan hakimiyetini PKK militanlarına terkederek, sizin Türkiye Cumhuriyetini kendilerine emanet ettiğiniz batı bölgelerimizdeki sizin ilkelerinizi savunan, silahsız ve barışçıl gösteri yapan gençlerin üzerine güvenlik görevlilerini saldırtmasına ve orantısız güç ve şiddet kullanmasına rağmen,  Güneydoğu başta olmak üzre, ülke genelindeki çoğu illerimizde, sikahlı ve molotof kokteylli şiddet eylemi yapan bölücü PKK militanlarına göz yumulmaktadır.

Siyasal iktidarın; 7 Haziran seçimleri öncesinde, Kürt seçmenine şirin gözükerek, şehit cenazelerinin önünü alarak,seçim kazanmaya yönelik bu hoş görü ve aymazlığı, 7 Haziran seçimlerinde tek başına iktidardan düşmeleri üzerine sonlanmış ve taktik değiştiren siyasal iktidar, milliyetçi ve şahin politikalar izlemeye başlayarak, PKK militanlarıyla olan mütareke koşullarına son vererek, çözüm sürecini rafa kaldırmış ve uygulamaya koyduğu bu yeni şahin politikayla gideceği bir erken seçimle, yeniden tek başına iktidar olma arayışına girmiştir.

Sevgili ATAM, sizin anlayacağınız, iktidardan düştüğü halde, bir koalisyon hükumeti kurma bahanesiyle ülkeyi tek başına idare etmeyi sürdüren  siyasal iktidar,sizin kurmuş olduğunuz laik Türkiye Cumhuriyetini adeta ateşe atmış bulunmaktadır. Türkiye Cumhuriyetinin geleceği karanlıktır, ancak, sizin biz Atatürkçü ve yurt severlerin gönlünde ve yüreğinde yakmış bulunduğunuz ve hiç sönmeyecek olan özgürlük ve demokrasi ateşi ile “ne mutlu Türküm diyene” diyerek veciz bir şekilde ifade ve sembolize ettiğiniz millet şuuru, hiç şüpheniz olmasın ki, bu karanlıkları dağıtacak ve Türkiye Cumhuriyetinin üzerindeki kara bulutlar dağılarak, ülkemiz üzerinde yeni bir güneş doğacaktır.

Sevgili ATAM, bencillik yapıp, sıkıntılarımızı dağıtarak moral bulabilmek ve sizden güç ve umut alabilmek için sizinle yapmak zorunda kaldığımız bu söyleşiden, sizin üzülmeyeceğinizi, zira Türk Gençliğine ve Türk Milletine güvendiğinizi, bölünmenin ve bir iç savaşın eşiğine gelen  ülkemizin, bu sıkıntıları da kolaylıkla aşabileceğini bildiğinizi ve ülkemiz adına  herhangi bir endişeye kapılmayacağınızı bilmemiz nedeniyle,ülkemizin kötü yönetiminden kaynaklı bu sıkıntı ve üzüntülerimizi sizinle paylaşmakta bir sakınca görmediğimizi, özellikle ifade etmek istiyoruz.

Sevgili ATATÜRK; iş başındaki siyasal iktidar, Türkiye Cumhuriyetinin bütün kurumlarını bozduğu gibi, yargıyı da vesayeti altına almış ve senin kurduğun Türk Ordusu, siyasal iktidarın kumpaslarıyla mahkemelerde ve zindanlarda süründürülerek güçsüz bırakılmıştır.

Sevgili ATAM; siz ne ileri görüşlüymüşsünüz ki;siyasal iktidarların emri altına girmesinler, kendilerini siyasal iktidarların savcısı olarak görmesinler diye, savcılarımızın ünvanlarının başına Cumhuriyet kelimesini ekletmiş ve savcılarımızın, psikolojik olarak, kendi aidiyetlerinin siyasal iktidarlar değil, Cumhuriyet ve Cumhuriyetin ilkeleri olduğunu anlamalarının yolunu açmışsınız.

Maalesef, ünvanlarının başnda yer alan Cumhuriyet nitelendirmesine rağmen, azınlıkta da olsalar, kendilerini, siyasal iktidara ait alelade bir memur  olarak görerek görev icra eden savcılarımızın açtıkları yasal olmayan usulsüz ve haksız davalarla basınımızın susturulmaya çalışıldığını da bilmenizi istiyoruz.

Sevgili ATAM; ülkemizi bölünmenin eşiğine getiren ve ülkemizde iç şavaş çıkaran bölücü PKK militanlarına karşı, iş işten geçtikten sonra mücadele etmeye başlayan iş başındaki siyasal iktidar, o kadar güçsüz ve itibarsız ki,siyasal iktidarın, ülkemizdeki  İncirlik Üssünü kendilerinin savaş uçaklarının kullanımına açtığı sözüm ona stratejik ortağımız ve müttefikimiz  olan ABD, siyasal iktidarın, kandildeki  PKK kamplarına yönelik göstermelik bombalama girişimlerine müdahale ederek, PKK mevzilerinin bombalanmamasını ima eden açıklamalarda bulunma cüretini gösterebilmiştir.İş başındaki düşük siyasal iktidar, tam bir aymazlık içinde, ülkemize zarar vermeye devam etmekte ve ne yazıktır ki, hiç kimsenin sesi ve soluğu çıkmamaktadır.

Sevgili ATAM gerçekten  siz o kadar dahi ve ileri görüşlüsünüz ki,  seksen doksan sene öncesinden bugün olacakları görmüşsünüz ve o eşsiz Gençliğe Hitabenizde;

“Ey Türk Gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”deme gereğini duymuşsunuz.
Sevgili ATAM; bu günlerde olabilecekleri yıllar öncesinden görebildiğiniz ve Türk Gençliğine ve Milletine yol gösterip güvendiğiniz için, bu söyleşimizden dolayı, ülkemiz ve milletimiz adına bir endişe ve üzüntü duymayacağınızı umuyor ve Türk Milletine güvenmeye devam etmenizi diliyor,sizi rahmetle,minnetle ve özlemle anıyoruz.

08/08/2015
Güner YİĞİTBAŞI
İzmir Barosu Üyesi Avukat

Şarkı söyleyenle onu öldüren yirmi yaşında iki genci birbirlerinin karşısına getiren bir düzen, insanlık adını taşımamalıdır
Yıllardır uygarlık basamaklarında asılı kalan Türk toplumunun kültürünü kendime göre tarihi analizler yapıp, dünya kültürü ile karşılaştırarak anlamağa çalışan biri olarak, hep iyimser bir tavırla bizim insanların eskiden ve şimdi yaptıklarını öğrenmeğe çalıştım. Fakat güncel olayların küçüğü ve büyüğü, 90 yaşına kadar iyimser kalan bir düşünceyi bir yıl içinde devirdi.

Bu kötümserliğe neden olan ve birbirleriyle ilgisiz gibi görünen olaylar, eğer nalına, mıhına girişirseniz, saymakla bitmez.

Para akışının en yoğun olduğu ve neredeyse bütün halkın, şu ya da bu şekilde, ‘Kaçak’ sözcüğü çevresinde, katılmak zorunda kaldığı, bilgi yoksulu, arsız bir gayya kuyusu olan inşaat sektörü başta olmak üzere temelde tümü, uygarlaşamamış bir toplumun, kişi ve grup boyutunda gelişmemiş güncel davranışlarını, bilgisizliğini ve entelektüel hamlığını yansıtıyor.

Kişi boyutunda bu anlattıklarımın karşıtları da kuşkusuz var. Fakat onların varlığı, bu üst üste biriken ve kabaran bilgisizliklerin, kabalıkların toplumu neredeyse boğan etkilerini azaltmağa yetmiyor. Toplum boyutunda, bazen alay konusu olan, fakat komikten çok dramatik boyutlara ulaşan kaygı verici bir bunalım dönemde yaşıyoruz.

İŞTE BAZI GÖZLEMLER:

Bir kadın fırına girdi. ‘Şu krikkrakların tadına bakabilir miyim? Fırıncı, ‘Alacaksan alırsın. Ben aldıklarımın tadına bakmam.’ Kadın ‘Ben bir doktorum’ dedi. ‘Ukalalığından belli!’ yanıtını aldı. İçimde insana saygıya ilişkin bir uygarlık boyutu kırıldı.

Bir dost evimize bahçesinden bir kutu elma göndermişti. Güzel bir jest! Yarısından fazlası çürük çıktı. Jeste anlam kazandıracak dikkat noksandı.

 Gençlerin yaşlı meclislerinden uzak durmaları doğal. Fakat aile güçlü bir birimdi. Köylüler arasında hâlâ önemli. Toplum dayanışmasını sağlayan bir bağ. Bugün çok zayıfladı. Oysa ahlakın ve uygarlığın da geriden gelen kanalları bunların açık olmasına bağlı.

Ticari ürünlerle ilgili haberler ürkütücü. Ünlü firmalardan birinin tarihi eskimemiş süt kutusunu açtık. Bozuk çıktı. Elma kesmek için eve yeni alınmış gösterişli bıçaklardan beş tanesi işe yaramadı.

Bir gazete açtık. Polis silahsız birini vurmuş. PKK iki polis infaz etmiş (?!). Kin sınırsız. Birkaç gün önce Suruç’ta bir canlı bombacı tarafından 32 Türk genci öldürüldü, 100’ü yaralandı. Bir politikacı ölenleri suçladı. Acımak kavramını sözlüğünden silmiş.

Jetler PKK ve IŞİD kamplarını bombalamışlar. Adres belli değil. Bunu Amerika da yapıyor. Onlarda adres belli. Cinayet, maskeli soygun, kaza, intihar, cenaze törenleri. Bunlar günlük kıyamet haberleri gibi. Ama ‘rating’ yapıyorlar. Her gazete onlarla dolu. Sayfalarını açmağa cesaret edemiyorsunuz. Hükümet kurulamıyor. Politik pazarlık, ulusun iradesinin hakkından geliyor. Mecliste muhalefet çoğunlukta imiş? Vadesi geçmiş hükümet savaş kararı alıyor. Özgürlük sözcüsü CHP koalisyon hesabı yapıyormuş.

Metro’yu su basmış. Yapı ve toprak spekülasyonu haber değil Türkiye’de. Çünkü gazete sayfalarına sığmaz. 400.000 lise öğrencisi sınavları kazanıp üniversiteye girememiş. Ama 1.000.000’uncu İmam…. Hatip diyorlar ama, ne Türkçe ne de Arapça bilmedikleri için ben inanmıyorum.

Akdeniz’de 40 kaçak göçmen boğulmuş. Kaçmasalardı. Geçiş ücretini de peşin ödüyorlar. Tam bizim fırıncının istediği müşteri.

Gazeteler ‘zihne küşayiş veren’ haberleri de ihmal etmiyor. Sosyete güzelleri, sakallı dostları, dekolte giysileri ve iç gıcıklayıcı pozlarıyla gazete sayfalarında arzı endam ediyorlar. İngiliz ya da Hollanda futbolcusu, törenle karşılanıyor. Yılda bilmem kaç milyon dolar alacakmış. Türkiye’de 5.000.000 işsiz var.

Avrupa basını “Türkiye politika değiştirdi”, diyormuş. Yani uçaklar başkalarını bombalayacak.

Yanında kara çarşaflı kadınlarla dolaşan sakallı, biçimsiz kılıklı adamlar görürsek İŞİD’li olup olamadıklarını bilemeyeceğiz. Ama içimize bir ateş düşecek! Acaba allame-i kiram ne öneriyorlar?

Gerçi Mercedes’in içinde altın kaçıranları da bilmiyoruz. Bu ülkede her gün işitip, içeriğini öğrenmediğimiz o kadar çok şey var ki !

Doğrusu biz anayasayı, yasaları, tarihimizi, coğrafyamızı ve dilimizi de bilmiyoruz. Onun için bütün bu olanlara ne diyeceğimizi de bilmiyoruz. Nedenleri değişik. Fakat temel cehalet.

GENÇLERİN İDEALLERİ ÇOK SOMUT

Sevgili Okuyucular,
Yaşlandığımız dünyanın sonuna gelmiyoruz. Yeni bir şeylerin başına geliyoruz. O yeni şeyi görüyoruz. Ama ona tam katılamıyoruz. İletişim çağı böyle bir başlangıç. Biz gençlere yetişemiyoruz. Onlar da bizim sorunlarımızı tam anlamıyorlar.

Fakat şimdiye kadar insanların en akıllı olanlarının ulaşmaya çabaladıkları bir düzey var. Çünkü insanoğlu kendi varlığı üzerine kurulu bir özgül değer taşıyor. Bu çağdaş uygarlığın da ulaşamadığı bir düzey. Belki de bir hayal. Belki de insana gerektiğinden çok değer veriyor. Aklı yüceltiyor. Sevgi ve Ahlakı yüceltiyor. İnsan yaşamının önemini vurguluyor. Bazen ölümsüzlük hayalleri kuruyor. Felsefede, sanatta, edebiyatta aklı şaşırtan duygusal zirvelere ulaştığımızı düşünüyoruz. Bunlar genç kuşakları, bundan böyle, bizim gibi etkilemeyebilir. Bilimsel olarak, bunların geçmiş koşullar içinde ulaşılmış halusinasyonlar olduğunu keşfedebilirler.

Fakat geçmiş kuşakların bugüne kadar hâlâ gerçekleşememiş idealleri çok somut. Bu, fiziksel yoksullukları atlatmış, sömürülmeyen ve öldürülmekten korkmayan bir insanlık. Bu basit amaçlar, eski ve yeni kuşaklar için, hâlâ ulaşılmamış bir uygarlık aşaması. Yaşlılarla gençlerin iletişimini hâlâ sağlayan da bu konu. Türk insanı, ne yaratılış olarak, ne zekasıyla başka toplumların insanlarından daha kötü değil. Böyle bir genelleme hiçbir ülke için söylenmemeli. Sorun, bazı olumsuzlukların üst üste geldiği, ya da örtüştüğü ve buluştuğu bir tarih arakesitinde bulunmamız.

TÜRKLERİN TARİH GRAFİĞİ

Türklerin tarih grafiği 1300 ile 1453 arasında bir maksimumda idi. İmparatorluğun çöküşünde bir minimumda, Kurtuluş Savaşı ile 1938 arasında bir maksimumda, 2015’de 65 yıllık bir azalan eğrinin minimumunda bulunuyor.

Bugün ülkenin bünyesi bir yobazlığı, bir PKK’yı, belki de bir IŞİD’i doğuran olumsuzluklar içeriyor. Ve bunun semptomları bu yazının başındaki, irili, ufaklı uygarlık dışı bütün davranışların temel nedenidir. Bir toplumun tarihini matematiksel bir olasılık eğrisine indirgemek fazla abartı olur. Bu sadece bir metafor. Fakat burada söz konusu etmediğim sayısız olumsuz davranışın her gün bir köşede patlak vermesi dikkatimizi, belki normal koşullarda ikinci plana bırakacağımız bazı sorunlar üzerinde yoğunlaşmamızı gerektiriyor.

65 yıldır ilk kez sağcı bir iktidara karşı çıkan bir çoğunluk var, mecliste. Fakat bu olağanüstü sonucun mecliste koalisyon konuşmalarıyla geçmesine neden olan partiler var. IŞİD denen sözde bir dış gücün, Türkiye içinde etkinlikte bulunması, HDP’nin seçim başarısına karşın devam eden PKK terörü. Amerika ve Avrupa karşıtı bir politika sürdüren desteksiz bir hükümetin İncirlik Hava Alanının kullanılmasına izin vermesi gibi garabetler var. Bu sivri olguların ötesinde bunları destekleyen toplumsal hastalıklar, kişilerin kabalığından, güçlü bir ‘desinformation’ dalgasına ve ekonomik çöküntüye düşüş var. Bu yeni bir tarihi minimumdur. Yükselme işareti olabilir mi? Bu gerçekleşmeyebilir. Ama umut hâlâ son seçimin işaret ettiği yöndür. Örgütlü politika bu düzeyden aşağıda olduğu izlenimi vermektedir.

Türkiye’de akıllı odaklar ve insanlar var. Biraz aydınlanmak için Yılmaz Özdil’in 26 Temmuz tarihli Sözcü gazetesindeki makalesini okuyun.

 Doğan Kuban/Bilim Teknoloji/Cumhuriyet

Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılış yıllarından ll. Abdülhamit Devri, hafiyelik, baskı yönetimi olduğu kadar, rüşvetçilik de çok yaygındır. Öylesine yaygındır ki, o devrin Zaptiye Nazırı Hüseyin Nazım Paşa’dan öğrendiğimize göre,  “rüşvetçilik saray kapısından başlıyordu; ne zaman saraya, vezir, yüksek dereceden memurlar veya zenginler işleri icabı geldiklerinde, girerken veya çıkarken kapıcılar, bunların arkasından, “beyefendi bizim bahşişlerimizi unutmayınız”diyerek sırnaşık bir şekilde söylenirlerdi”.

Saraya gelen yabancı misyondan birileri, tüccar vb gibi kimseler, çıkarken şöyle söylenirlermiş:
“-Bu gün saraya gittik; fakat kapıcılar bahşiş isteyerek yolumuzu kestiler. Üzerimizde ne kadar para varsa vermeğe mecbur olduk”! Ülkede hem rüşvet, hem de zorla istenen bahşiş, toplumu utandıran bir olaydır.
Bu yazdıklarımı, anılarından aldığımız, ll. Abdülhamit devrinde İstanbul Şehremini (İstanbul Belediye) mektupçuluğu (başkatipliği), Zaptiye Nazırlığı gibi devletin değişik kademelerinde görev yapmış, devrin aydınlarından Hüseyin Nazım Paşa anılarında aynen şunları yazmakta:
“-Rüşvet bilhassa Abdülhamid devrinde rezilane, bir surette revaç bulmuştu; hükümet, âleme karşı kepaze, rüsvay bir mevkide kalmıştı. Devletin esaslı menfaatleri mahvoluyordu. Çünkü rüşvetçi memurlar mabeyin (saray) tarafından kayrılıyor ve bizzat Abdülhamid tarafından himaye görüyorlardı.” (sf 93)
Bu teşhis, kendisi gazetecilik yapmış, anılarını yazmış, Osmanlının üst makamlarında görev yapmış bir paşası, memuru tarafından tespitle teşhis ediliyor, anlatılıyor. Bir ülkede rüşvet ve kayırmacılık çok yaygınsa, hele rüşvetçilik zirve yapmışsa, adaleti bozulmuşsa o ülkenin vay haline! Bilinen bir gerektir, sermaye-yatırım, adaleti, düzeni sağlam ve güvenilir ülkelere gelir, öyle yerlere yatırım yapar. Bu vesile ile ülkemizdeki 13 yıllık AKP-RTE düzenine bir bakın, Osmanlının bozuk düzeninden ne farkı var? Devletin temelini oluşturan yasama, yürütme, yargı çağdaş ülkelerdeki gibi mi? Bu üç erk, özgür, bağımsız değilse o ülkede düzen bozuktur, adalet susmuştur. Rüşvetçilik en alt kademeden bakanlara, başbakanlara kadar yaygınlaşmışsa; devlet mekanizması bilimsel kurallara göre değil de, dinsel hurafelere göre ayarlanıyorsa;  yandaş kişi ve kurumları beslemek, kollamak için İmar Kanunu zırtpırt değiştiriliyorsa,  bazı elit kişileri kurtarmak için yasa çıkarılıyorsa, yolsuzluk ve rüşvetçiliğin korunur ve üstü örtülür hale gelmişse, o ülke çürümeye başlamıştır. Osmanlıda, okuma yazma bilmeyenler bile, çok rüşvet vermişse vezir (paşa) yapılabiliyordu. Şimdi de öyle olduğunu, oraya buraya imtihansız alınan bakan, milletvekili yandaş çocuklarını ve yapılan bütün sınavların hileli olduğunu bir düşünün. Sınavda hile yapılması demek, tıpkı Osmanlı hilesi gibi hak etmeyeni yüksek yere getirmek demektir. Osmanlı işte bu çürümüşlükten ve bilimsizlikten yıkıldı.
Neyse, günümüze de ayna tutan bu parantezden sonra, Hüseyin Nazım Paşa’nın anılarından aldığımız rüşvetçilik olayına gelelim.
ll. Abdülhamit döneminde, İstanbul’un gazla çalışma ve dağıtım işletmesi, ülkenin menfaatine uygun olmayan şartlarla bir Avrupa’lı şirkete verilmek üzeredir. Bu durumu gören, bilen birçok vatansever İstanbullu buna itiraz ettiler. Fakat kurenadan (padişâhın yakınında bulunan ve onun sohbetine iştirak edenler; yakınlar. Arkadaşlar). bazılarının müşterek nüfuzlarından alınan kuvvete istinatla Şehremaneti Meclisi (İstanbul Belediye Meclisi) bu imtiyazı tespit etti. Bu konuda yazılan tutanak nüshasını, o sırada hasta olan Şehremini (Belediye Başkanı) Mazhar Paşa’nın yerine vekâlet eden Belediye mektupçusu (Başkâtip) Hüseyin Nazım Paşa incelemek için ister. İşin önemi nedeni ile bu müsveddeyi geri almak için günde birkaç kez müracaat edenler olur. Hüseyin Nazım Paşa, “Tetkik ediyorum, henüz bitirmedim” diyerek, işi uzatıyordu. Paşa’nın maksadı, bir yolunu bulup ülkenin aleyhine olan bu kararı değiştirmekti.
Rüşvetin bol ve yaygın olduğu bu dönemde bu dalavereyi savunan kimseler, adeta rüşvet komisyoncusu gibi etrafta fırıldak gibi dönerler. Hasta olan Belediye Başkanı Mazhar Bey’in yerine vekâleten bakan Belediye mektupçusu (Başkâtibi) Hüseyin Nazım Paşa, amirinin vekâletine saygı olarak olağanüstü gayret göstererek işini yürütür ve herkesten takdir toplar. O sırada, rüşvetçiliğe meyilli Başmabeyinci Osman Bey, hiç tanımadığı Hüseyin Nazım Paşa’yı yemeğe davet eder.
Osman Bey, yemekte söze, rüşvetin fenalığından, irtikâbın bir devlet ve millet için yıkım olacağından bahseder. Bu Osman Bey, Şişli caddesinde bedavaya yakın ucuz fiyatlarla arsa alır, hanlar, apartmanlar yaptırırdı. Doymak bilmeyen bu adam, Şehremini (Belediye Başkanı) Mazhar Paşa’yı azil ile tehdit ederek, “padişah adına bir çeşme yaptıracağım” diye, belediyeye ait olan arsaları zapt ederek, üzerine bahçe ve gazino yaptırır.

RÜŞVETİ HOŞ GÖRMEĞE ÇALIŞAN OSMANLI AYDINI 

 Şahsi menfaatini toplum menfaatlerden üstün tutan, tercih eden bu açgözlü, haris adamın, yemekteki sohbette, rüşvet ve irtikâbın fenalığından bahsedişine Hüsyin Nazım Paşa hayret eder, açıklamasını bekler. Konuşmasına şöyle devam eder:
“-Bu rüşvet ve irtikap illeti yalnız bize musallat olmuş değildir. Dünyanın her tarafında vardır; Avrupa’da irtikap bizden fazladır. Bu itibarla endişeye mahal görmez! Zatı Hazreti Padişahî bu mülkün sahibidir; Padişahızın ülkesinde bütün işler dürüst gitmez, geri kalırsa bundan en çok müteessir olacak tabiî velinimet Efendimizdir! Padişah Efendimiz elbette doğruları severler; fakat doğrular az, eğriler çoktur. Bir avuç doğru adımla bu koskoca devleti idare mümkün mü? (sf  90)
Bu adi görüşlere, irtikabı rüşveti teşvik eden bu bayağı, bu iğrenç safsataya karşı kendini tutamayan Hüseyin Nazım Paşa, şöylece cevap verir:
“-Evet mümkündür! İrtikâbın (Rüşvet almak)  bizde dal budak salmasına sebep, hükümetin mürtekiplere (Rüşvet alan ve yiyenler). karşı göz yumması, onları kayırmasıdır. İrtikapla şöhret almış adamlara ağır cezalar verilse onlar hiçbir memuriyete tayin edilmese, isimleri gazetelerle teşhir olunsa mümkün olduğu kadar suiistimal ve irtişanın (Rüşvetçilik. Rüşvet almak.) önü alınır. Bu maksadın temini için evvel emirde mabeyinden başlayarak merkezi temizlemek, sonar vilayetlere, mutasarrıflıklara hamiyet ve istikametle tanınmış adamlar göndermek lazımdır. Üçüncü dördüncü derecedeki memurlar ise amirlerinin eserlerine ve izlerine ayak uydurmak mecburiyetindedirler. Onlar, istikbal düşüncesiyle herkesin hakkını yemek isteyenlere alet olmaktan çekinirler”. (sf 90)
Hüseyin Nazım Paşa’nın tanımadığı başmabeyincinin davet ederek bir iki saat zarfında memurların irtikabına karşı hükümetin göz yummasını idari bir zaruret şeklinde kabul ile onu iknaya çalışması sebeplerini merak eder. Neticede anlar ki, bu hükümdarın emriyle tertip edilmiş bir oyundur; bundan gaye de, bazı suiistimallere, irtikaplara itirazda bulunmamanın temini idi!
Bu da gösteriyor ki, önemli ihalelerde padişahın bile rüşvet işinde rol aldığı açıktır. Sanki günümüzde öyle değil mi? Mahkeme kararı ile tespit edilen 17-25 Aralık olayları neydi? TBMM yargı organı mı da, aklayıverdiler. O zaman ll. Abdülhamit devrindeki rüşvetçilikle ne farkımız kaldı. Ya ayakkabı kutularında saklanan rüşvet milyanları nasıl açıklarız.

PAŞA’YA YÜZ BİN ALTIN FRANK RÜŞVETİN TAKDİMİ
Hüseyin Nazım Paşa, evinde henüz uyamıştı ki, bir ecnebinin beklediğini haber verdiler. Gelen ecnebi Hüseyin Nazım Paşa’ya şöyle dedi:
“-Bendeniz gazhane işi için geldim; yakında imtiyazımı alınca efendimizi ayrıca menmun ederiz. Şimdilik şu hediyeciği Kabul buyurmanızı rica ederiz”, dedi ve bir çek uzattı. “Gaz imtiyazının verilmesini müteakip bu çek hamiline yüz bin Frank verilmesi” emrolunuyordu. (sf 91)
H.Nazım Paşa, bu tür rüşvet teklif edenleri hemen hiddetle kovardı. Paşa’nın bu namuslu huyunu bilenler uzun zamandır böyle bir şeye teşebbüs edemiyorlardı. “Bu Frengi kovacaktım, fakat ecnebi idi” diyen Paşa, şu hazin sözleri söylüyordu: “O zamanki Türkiyemiz rüşvet ve irtikap dalavereleriyle şöhret almıştı”.  H.Nazım Paşa, rüşvet çeki ecnebiye iade ederken şöyle dedi:
“-Bunu başka yere, emanet meclisi reisine getirecek yerde yanlışlıkla bana veriyorsunuz!” Frenk telaşla şöyle der:
“-Aman efendim, böyle yanlışlık olur mu? Mektupçu bey zatıaliniz değil misiniz? Bu çek size aittir; hava olduğu için parayı afiyetle sarf edersiniz”. Ülkenin aleyhine olan bu imtiyaza itiraz edebilmek için zaten böyle bir belgeye ihtiyacı olan H. Nazım Paşa, çeki alıp cebine koyar, ecnebiye şöyle der:
“-Emanet meclisi azasından ve büyük memurlarından böyle çek almamış olanlar varsa nasıl olur?” 
Çeki veren frenk şöyle der:
“-Aman efendim! Hiç öyle şey olur mu? Biz budala mıyız? Biz memuru memnun, ötekini mahzun bırakır mıyız hiç? Müsterih olunuz, herkesin hissesi verildi”.
Frenk, işinin olduğu hükmüne vararak çok menmun oldu, gülerek, adeta göbek atarak Paşa’nın yanından çıktı, gitti. Anlaşıldığına gore, o konu ile ilgili olarak tüm yetkili memurlara, çekle rüşvet verilmiştir.
Sevgili okuyucu, yine buraya bir mim koyalım; görüldüğü gibi rüşvet karşılığı İstanbul’un gaz satışı bir frenk grubuna çok uygun fiyatla verilir, yani millet malı böylece peşkeş çekilir.   
 
RÜŞVET ETİKİSİ GÖSTERDİ KARAR ÇIKTI
  Ertesi günü H. Nazım Paşa, mazbata müsbettesinde kabul edilmiş olan şartlardan memleketin menfaatlerine uygun olmayanlar hakkındaki düşüncelerini yazarak makama gönderdi. Şehremini (Belediye) meclisi azalarını toplantıya davet etti. Yapılan müzakere sonucunda azaların ekserisi kararın aynen kabul edilmesinde ısrar ettiler. Demek ki azaların çoğuna rüşvet verilmiş, rüşvet etkisini bu kararla yansıtmış, ülkenin aleyhinde olan uygulama kabul edilmiş!
RÜŞVET ÇEKİ MEYDANA ÇIKINCA ORTALIK KARIŞTI
“Rüşvet tabii bir şeydir; hatta bir bahşiştir”
Bunun üzerine H. Nazım Paşa, belediye meclisi toplantısında bir bomba gibi ortaya çıkardı ve frenkin kendisine dediklerini de anlattı. Mecliste bir gürültü bir kıyamet koptu, netice apaçık meydanda idi ve mazbatanın iptaline karar verildi. Fakat bu hal, haliyle bazılarının özel çıkarlarına dokunmuştu. Paşa’nın aleyhine birçok entrikalar çevrilmeye başlandı. H. Nazım Paşa Belediye mektupçuluğundan istifa eder. İstanbul Şehremini (Belediye Başkanı) Nazım Paşa’nın evine gelerek ortalığı düzeltmeğe çalışır.  Başmabeyinci Osman Bey'in daveti, şüphe yok ki, bu meselelerle alakadardı; çünkü bir müddet sonra, Osman Bey’in dostu, gidiş müdürü Hacı Mahmut Efendi Hüseyin Nazım Paşa’yı saraya çağırtır; odasına girdiği zaman asabiyetle söylenmeye başlar:
“-Herkesle uğraşmaya iyiden iyi karar verdiğiniz anlaşılıyor. Bazı memurları irtikap ile itham ve tahkir ediyormuşsunuz. Dünyada rüşvet alınmayan bir yer gösterebilir misiniz? Rüşvet tabii bir şeydir; hatta bir bahşiştir.  Bizim memurların aldığı maaş azdır. Hükümetle işi olanların işlerini tahsil ederler. Bahşiş alırlar. Bunda bir fenalık bir fevkaladelik var mı? Velinimet efendimiz doğruyu ve doğruluğu severlerse de bu kadarından memnun olmazlar. (Yüz yirmi yıl sonraki Türk parlamentosunda, rüşvet ve yolsuzluk söz konusu olunca, bazı iktidar milletvekilleri rüşveti yumuşatmak için, “vatandaşlarla memurlar arasında ufak tefek hediye olabilir, bu rüşvet sayılmaz” diyerek, tıpkı Osmanlı aydını gibi, rüşveti küçümsüyorlardı)
“Ben şahsen mürtekip değilim, rüşvet kabul etmem, fakat sizin hareketinizi iyi göstermekse bunda yanılıyorsunuz. Şurasını iyice dikkat ediniz ki bu suretle lekelenecek memurları şevketmehap efendimiz (padişah efendimiz) himaye ederler. Şehremini ile meclis azalarıyla ve sair memurlarla hoş geçinmeniz hakkınızda hayırlı olur!”
Soğukkanlılığını muhafaza edemeyen Hüseyin Nazım Paşa sinirlice şöyle cevap verir:
“-Hayırlı olmazsa ne olur? Ben memleketin menfaati ötekinin berikinin hesabına feda edildiğini görürsem susamam! Geçen gün de bu sebeple mektupçuluktan istifa etmiştim. Şimdi de tekrar istifamı vermeğe hazırım! Siz gazhane rüşveti meselesini biliyor musunuz? Resmi Türkiye’nin dâhilde, hariçte beş paralık kıymeti, şerefi kalmıyor”! (sf 92)
Hüseyin Nazım Paşa, görevinden alınarak Beyoğlu mutasarrıflığına tayin olunur.
Görüldüğü gibi, Osmanlıda haklı da olsa, allame de olsa, görevliler, memurlar, zülfiyare dokununca görevden alınıp başka bir göreve, başka bir yere, tayin mi, sürgün mü biçiminde uzaklaştırılıyor. O olayların olduğu yıllardan 120 yıl sonra, güya “ileri demokrasi”li çağdaş Türkiye’ye bir bakalım. Görevini yasalara uygun yapan memurlar, imamlar, yargıçlar, savcılar, bakıyorsunuz hemen görevinden alınıp sürgün gibi başka yerlere atılıyor, ne ki hâkimler savcılar bile hapse atılıyor. Son 13 yıllık iktidarın antidemokratik, hukuk dışı uygulamalarına bakarsanız, Abdülhamit devrinden daha beter uygulamalara tanık olursunuz. Ülkemizin çağdaş dünyandan ne kadar ileri gittiğini siz yorumlayın.

Kaynak: Ermeni Olaylarının içyüzü Hüseyin Nazım Paşa 2003

Cevat Kulaksız
ckulksizster@gmail.com

MHP lideri Sayın BAHÇELİ'nin, HDP'ye oy verenlere yönelik şerefsiz suçlaması, günlerdir medyada tartışılıyor.

Aslında, çok tartışılan ve artık güncelliğini yitirmek üzere olan  bu konuya biz hiç girmek istemiyorduk, Zira, Devlet BAHÇELİ'nin ne söylediğinin bizim için hiç bir kıymeti yoktur, tutarsız ve istikrarsız bir siyasetçinin, her şeyi söylemeye hakkı vardır.Bize göre, BAHÇELİ'nin ne söylediği değil, ne söylemediği önemlidir. BAHÇELİ, gündemdeki meseleler hakkında  hiçbir şey söylemese ve sessiz kalsa, bize göre, ülke için daha önemli ve faydalı bir iş yapmış sayılmalıdır.

Bir hatırlatma yapalım, BAHÇELİ ne demiştir?

Googleden aldığımız demecinde, “......İzmir'de Marmaris'te yazlıklarında yatıp AKP'nin olmasın diye oyunu MHP'ye vermeyen; ama HDP'yi Meclis'e taşıyan zavallılar, Türkiye'nin kaymağını yiyenler, boğazda yalılarda viskisini yudumlayıp oyunu HDP'ye veren şerefsizler. Şimdi, HDP ile koalisyonu kurun.” dediğini görüyoruz.

Kelime anlamına baktığımızda, şeref'in; genel olarak, kişi ya da kişilere, toplumdaki  diğer kişilerin  gösterdiği saygının dayandığı kişisel değer olarak tanımlandığını görüyoruz.

Şerefin bu tanımından hareketle, şereften yoksun anlamına gelen şerefsiz kişi kavramını da; kendisine, başkalarınca saygı duyulması için gerekli olan kişisel değerlere sahip olmayan, aşağılık kişi olarak tanımlayabiliriz.

Bu tanımlardan yola çıktığımızda, Sayın BAHÇELİ bazı kişileri şerefsizlikle suçlarken, neyi esas almıştır,boğazda yalıda viski içmeyi mi, HDP'ye oy vermeyi mi, yoksa boğazdaki yalısında viski içmenin yanında, aynı zamanda HDP'ye oy vermeyi mi?

BAHÇELİ'nin beyanına baktığımızda, şerefsiz olmak için, hem boğazda yalı sahibi olacaksın, hem boğazdaki yalında viski içeceksin ve hem de HDP'ye oy vereceksin.

BAHÇELİ'ye göre, boğazda yalısı olmayan ve boğaza karşı viskisini yudumlamayan bir kişi HDP'ye oy verebilir ve şerefsiz sayılmaz. Bu ne biçim mantıktır? Boğazda yalısı olan ve viskisini yudumlayan kişinin siyasal özgürlüğü yok mudur?O da istediğ partiye oy verebilir, MHP'ye oy vermek zorunda mıdır?

Kaldı ki, boğazda yalısı olan ve boğaza karşı viskisini yudumlayan bir kişi, o yalıyı ve içtiği viskiyi, alın teri ile kazandığı, hiçbir yetimin üzerinde hakkı olmayan helal para ile meşru bir şekilde almışsa,bunun neresinde şerefsizlik vardır?

Yolsuzlukla, rüşvetle, makam ve mevkiinin nüfuzundan yararlanılarak elde edilen yalılarda, boğaza karşı viski içmeyen, buna karşılık, boğaza karşı kıbleye dönerek beş vakit namazını eda edip orucunu tutan, viski yerine boğaza karşı zemzem suyundan yapılmış şerbetini için ve HDP dışındaki partilere oy veren kişi, ya da kişiler mi namuslu ve şerefli olacaktır?

Veya, meydanlarda konuşarak mangalda kül bırakmayan, halkına ve seçmenine, yerine getiremeyeceğini bildiği halde, binbir türlü vaatte bulunan, söylemleriyle eylemleri birbirini tutmayan  kişi ya da kişiler, siyasi tercihlerini HDP'den yana kullanarak oy verenlerden daha mı şerefli sayılacaklardır?

Şeref kavramını kullanırken, kişi ya da kişileri, şerefli veya şerefsiz olarak bir ayırıma tabi tutarken, çok dikkatli olunmalıdır. Şerefsizlik; başkalarını haksız bir şekilde şerefsizlikle suçlayanların elinde patlayarak kendi üzerine yapışabilir.

Şerefli bir işi çok şerefsizce yapabilen kişiler olabileceği gibi, çoğumuzca şerefsiz bir iş  olarak kabul edilen,  örneğin fahişelik gibi bir işi, çok şerefli bir şekilde yerine getiren kişiler de mevcuttur.

Bizden naçizane bir tavsiye; herkes, başkalarını şerefsizlikle suçlayacağına kendi şereflerine mukayyet olmalıdırlar.

07/08/2015
Güner YİĞİTBAŞI
 İzmir Barosu Üyesi Avukat