Haber Güncel

(Burak’ın gemicikleri)
https://www.kimkimdir.gen.tr/kimkimdir.php?id=130

Bunun dışında konuşmak abesle uğraşmaktır. Geçen gün Boğaziçi anayolunda, otomobillerin üzerinde yarış ettikleri ana trafik yolu üzerinde, ayaklarını asfalta uzatarak kaldırıma oturan iki genç kız gördüm. Köylerde yol kenarına oturup gelip geçen arabalara bakan köylülerden farklı değillerdi. Uygarlık dumanlı (İngilizce ‘elusive’) bir kavramdır, özellikle bunun ne anlama geldiğini zaten bilmeyenler için. Eğer İstanbul kaldırımlarını düzgün yapamıyorsanız, uygarlıktan söz edemezsiniz. Elli yıl önce yazdığım makalelerdeki eleştirileri bugün de yapıyorsam uygarlık yoktur.Kadınlar biz erkeklerle eşit değil miyiz? diye sormuyorlarsa uygarlık yoktur.

---

1950’den bu yana Türkiye’de 100.000 cami yapıldı. Örnek 1617. yüzyıllar. Osmanlı camisinin anlaşılamamış, betonarme, oransız ve çirkin taklitleri... 400 yıl sonra yeni cami tasarlayamayan toplum uygar değildir. Eğer mimar para kazanmak için bunu yapıyorsa mimar değildir. Toplum, özel ya da kamu kaynaklı, camilerini bu konuda güvenilecek mimarlara yaptırmıyorsa çağın düzeyin ulaşamamıştır. Eğer 100.000 cami yapan toplum 200.000 okul yaptırmıyorsa Ortaçağda yaşamaktadır. Uygar değildir.

Bu, toplumun din konusunu da iyi bilmediğini gösterir. Caminin dini bir işlevi vardır. Ama kutlu bir yer değildir. Bunu anlamak için peygamberin evini bile cami olarak kullandığını bilmek yetişir. Namazın her yerde yapılabilmesi de caminin değil, namazın önemli olduğunu gösterir. Bu camilerin dört yüzyıl öncesini taklit etmeleri nedeninin dinle ilişkili olmadığını gösteren açık bir kanıttır.

Toplumun cahilliğini gösteren bir başka olgu “selamın aleyküm, aleyküm selam” sözleridir. Arapça bilmeyen halk bunları dindarlığını ifade için kullanır. Halkın çoğu “selam sana!” anlamına gelen bir Arapça sözcüğünü, İnşallah, Bismillahir Rahman er Rahim gibi bir söz sanıyor. Peki, Türkler de Araplar kadar eski bir ulus olduklarına göre birbirlerini selamlamıyorlar mıydı?

AK TARAFKARA TARAF
Sevgili okuyucular
Seçim sonuçları değil, fakat seçim olayları, uygar toplum olmak bağlamında, kâbus görmek için yeterlidir. Ülkenin sorunu uygarlığın ak ya da kara tarafında kalmakla ilgili. Adalet açısından bakarsanız (bu hukuksal, parasal, kültürel, politik ne tür adalet olursa olsun!) bu nadir nesne sadece Avrupa’nın bazı ülkelerinde, Kanada, Avustralya, bir ölçüde Birleşik Amerika’da var. Asya’da, Japonya dışında yok. İslam dünyasında yok, Afrika da yok, eski komünist ülkelerinde yok. Dünyanın onda birinde bile demokrasi, zenginlik, hak, hukuk, eğitim açısından eşitlik yok. Uygarlık da buna paralel olarak neredeyse bir lüks. Türkiye bu ülkelerden biridir.

Bugün dünyanın fiziksel olarak karşısında bulunduğu iklim değişiklikleri, enerji sıkıntısı, fakirlik, fazla nüfus, tarımsal üretimin artan nüfus karşısındaki yetersizliği tüketim tutkusunun fakirleri ve zenginleri soktuğu cendereyi düşünürseniz, ülkenin geleceğine güvenemezsiniz. Biz de insanlığın onda dokuzunun geleceğiyle aynı kazanda kaynıyoruz. Fakat toplum bunu algılayacak, geleceği sorgulacak bilgiye sahip değil. İleriye değil, geriye bakıyor.

Alışveriş merkezinin uygarlık olmadığını bu toplum daha anlamadı. Kuşkusuz insanların sorunu yaşamdır. Fakat bu yaşamı dünyadan bağımsız elde etmek şansı yok. Eğer dünyada sadece 700 milyon kişi demokratik bir ortamda sorunlu bir gelecek endişesi taşımıyorsa, 700 milyonu da şikâyet etmiyorsa, geri kalan fakir 5.5 milyar insan cehalet karanlığındadır. Buna bizim dahil olduğumuzu, bu toplum biliyor mu?

Televizyonlara, gazetelere pek bakmıyorum. Yapay, jurnalcı, papağan bir politik haber ortamında çene çalmak Türkiye’nin geleceğini hazırlamaz. İnsanlara her gün ‘hırsız var, açlık, gelecek, adalet yok, ipin ucu kaçtı, kaçar’ demek onları aptala çeviriyor. Bir çağ bitti. Yenisi yalan ve hamasi sözlerden geçmiyor. Gelecek olmakla ilgili, yapmakla değil!

Eğer dünyanın onda sekizi yalanla uyutuluyorsa ‘doğruyu nasıl öğreneceğiz?’ diye düşündünüz mü? Bu günden yarına erişilemezse bile, doğru olan tek bir olgu var: Bir evde oturan 10 kişinin sekizinin sonu iyi gelmeyecekse öteki ikisinin de sonu onlarla birlikte gelecektir. Türk toplumu bunu anlayacak kadar aydınlanmadı. Bu ülkede 60 milyon kişi bunu bilmiyor.

Özgürlük ithal eşya markası değil. Uygarlık bu noktada soru sorarak başlıyor: Soru sormak yaşadığınız dünyadan haberi olmak isteğinin ifadesidir. Çağdaşlık, soru sorarak dünyayı tanımaktır. Bu kendi geleceğinizi sorgulamak demektir. Bugünkü iletişim olanakları bunu sağlayacak güçtedir. Ulaşamıyorsanız, cahilsiniz ve engelleniyorsunuz.

Bu noktada iletişim, çağdaşlık, özgürlük ve demokrasi birleşiyorlar. Türkiye’de bunların hiçbiri yan yana gelmiyor! Bunların hepsi kısıtlı, ya da yok! Uygar değiliz. Üçyüz yıl çaba gösterip Avrupa’ya bilgi, teknoloji, özgürlük düzeyinde katılamıyorsak bir komplo olmalı! Yapan, kendimiz olmayalım? Bütün bunlar uygarlıkla çağdaşlığın sinonim olduğu bir aşamada olduğumuzu anlamamaktan kaynaklanabilir. Bir uygarlık gösterisi daha anlatmak istiyorum :

BİR UYGARLIK GÖSTERİSİ
Ünlü Avusturyalı orkestra şefi Herbert Von Karajan 1994’de öldü. Geçen gün onun Viyana’da 1988 tarihli bir konserinin filmini seyrettik. 80 yaşındaki Karajan Viyana orkestrasını idare ediyordu. Karajan’ın son çaldırdığı parçalar, Viyanalıların çok sevdiği
Strauss Valsleriydi. Bir valsini Amerikalı bir soprano seslendirdi. Bir diğerine de Viyana bir bale grubu, olağanüstü bir performansla, eşlik etti. Amerikalı sopranonun sesi heyecan verici güzellikteydi. Balenin koreografisi ve danslar ise estetik denen olgunun bütün boyutlarını sergiliyordu.


SANAT YOM BİLİM YOK
Bu konseri seyredip dinleyince, seçim sonuçları ya da ilk okullara mescit inşaatı projelerin tartışıldığı bir toplumun uygarlığından söz etmenin anlamsız olduğunu düşündüm. Türkiye’deki laf ebelerinden kaç tanesi musiki, resim, heykel, müze olmayan bir ülkede bilim olmayacağını düşünür, bilmiyorum. Sanat olmayan yerde bilim olamaz. Çünkü entelektüel kökenleri aynı. Bilim olmayınca teknoloji de yok. İthal edilen malların kredilerini ödeyip tok kalma şansı da yok!

Savaşlardan kurtulan bir ülke çocuğu olarak büyüdüm. Beni Cumhuriyet yetiştirdi. Umutlu ve iyimser çalıştım. Doğru şeyler işiterek büyüdüm. Çal(ma) ile Çal(ış)mak arasındaki ilişkiyi öğrenmeden adam akıllı yaşlandım. Gençlere güvenmenin gerektiğini söylemişlerdi. Ben de onlara inanıyorum. Çağdaş dünyayı en çok onlar anlıyorlar ve anlayacaklar. Ona uyumu sağlayacaklar! Çürümüşlüğün ne olduğunu bilmiyordum. Şimdi cehaletin ve geri kalmış politik söylemin içinin boşaldığına inanıyorum.

İklim, enerji, ekoloji ve kapitalizm üst üste gelince dünya sıkıştı. Çürüyen ağacın ne zaman yıkılacağı bilinmez. Fakat gençlere yakın geleceği doğru anlatmak gerek, geçmişi değil. Fırtına yaklaşıyor. Esintileri geldi. Aptal ideoloji ve doymayan kapitalizm çağı sona erdi. Eğer biraz insanlığı kalmış olanlar elele vermezlerse, yüzlerce, binlerce yıllık toplumlar 21.yy.da Ortaçağa dönebilirler.

Yineleyelim. Biz uygar değiliz.. Çünkü tarihin bir birikimin sonucu olduğunu öğrenemedik. Uygarlık da bir birikimdir. Onun için İstanbul’a sahip olamadık. İstanbul Anadolu üzerine oturmuyor. Tepeleri düzlemek, ağaçları kesmek, köyde yaptığımızı kentte yapmak olanaksız. Yasasız, kuralsız, zorba toplumlar uygar olamamış! Dünya bizi de yola getirecek! Bunda kuşkunuz olmasın! Ama cehaletin çektirdiği eziyetlerin üstesinden neden gelmeyelim?

Doğan Kuban/Bilim Teknoloji/Cumhuriyet

Televizyonların en çok izlenen dizilerinden olan Muhteşem Yüzyıl’ın, bazı ülkelerde de yayınlaması sonucu, Türkiye’ye 1 milyon turist gelmiş. Bunu nasıl hesap ettiler bilmiyorum. Belki de pasaport kontrolü sırasında, geliş nedenini sordular. Muhteşem Yüzyıl, Sultan Süleyman, Hürrem Sultan diyenleri ayrı bir kapıdan geçirdiler. Ya da uçakta anket formu dağıtarak öğrenmiş olabilirler.

Gelenler, şehzade evlatlarını boğdurtan, geride kalan el kadar erkek torunları ortadan kaldıran, damat sadrazamların kellesini alan padişahların yaşadığı sarayları, harem entrikalarının sonucu olmadık cinayetler işlendiği mevkileri göreceklerini mi sanıyorlar diye düşünmeden edemedim. Neyse turist geldi ya, gerisini karıştırma diyerek geçiyorum.

Dizinin topluma yansımalarından biri de sakal modası oldu. Yaşları daha yeni 20 olmuş gençler, şehzadelere ve Kanuni Sultan Süleyman’a özenerek, göğüslerine kadar inen sakal bırakıyor.

Bu tuhaf sakal modası futbolcuları bile etkiledi. Yeşil sahalarda uzun sakallarıyla top koşturan oyuncuları görmek, sizi bilmem ama bana garip geliyor.

Ayrıca günümüzün kıyafetleriyle o uzun sakallar tuhaf bir görüntü oluşturuyor. Bu uzun sakallar, Afganistan’daki Taliban ve Suriye’deki El Kaide üyelerini hatırlatıyor, ama kimin umurunda. Moda olunca akan sular duruyor. Kim kime benzemiş hiç önemli değil.

Dizide, Osmanlı şehzadeleri ve onların gözdeleri arasındaki kavgaların yanı sıra, sadrazamlar ve vezirler arasındaki güç kavgası da dikkat çekiyor. Başbakanların yani Sadrazamların (Veziriazam) büyük bir bölümünün devşirme olması ise konuyu daha ilginç bir hale getiriyor.Bazı vezir ve sadrazamların Padişah kızlarıyla evlendirilmesi, onların güç dengelerinde oynadıkları rolü de önemli kılıyor. İsimlerinin başına “Damat” tanımlamasını alan bu sadrazamlardan bazıları, ulaştıkları güç sayesinde kimi zaman Padişahların da önüne geçerek devletin 1 numaralı yöneticisi haline gelmişlerdir. Ama içlerinden bazıları da, başlarını döndüren güç sonucu kontrol edilmez olduklarında, Damatlıklarına, sultanların dul kalacağına bakılmaksızın ya kelleleri alınmış ya da cellatlar tarafından boğulmuşlardır. Hemen belirtelim, toplam 44 sadrazam İdam edilmiştir.

Padişah analarının yabancı köle, vezir ve sadrazamların devşirme olduğu, saray entrikaları ile yönetilen bir devletin eninde sonunda yıkılacağı belliydi.

Yaklaşık 622 yıllık ömrü olan Osmanlı Devleti’nde, 36 Padişah tahta çıkmış, toplam 218 sadrazam görev yapmıştır. Padişah başına ortalama 6 sadrazam düşmektedir ki, bu sayı, ne kadar çok sadrazam değiştirildiğini ya da tüketildiğini göstermektedir.

Alaüddin isimli ilk sadrazam Orhan Gazi döneminde, 1323 yılında göreve getirilmiş, son sadrazam ise 1920’de sadece 25 gün görevde kalan Abaza kökenli Salih Hulusi Paşa olmuştur.

Böylesine önemli bir makama getirilenlerin 101’i Türk kökenli iken, geri kalan 117’si farklı etnik kökenlerden gelmektedir.

117 sadrazamın etnik kökenlerine bakıldığında ise 32’sinin Arnavut, 12’sinin Boşnak, 11’inin Gürcü, 9’unun Abaza, 8’inin devşirme, 6’sının Rum, 4’ünün Çerkez, 4’ünün Hırvat, 2’sinin Arap, 2’sinin Ermeni, 2’sinin İtalyan, 2’sinin Slav, 2’sinin dönme, 1’inin Rus, 1’inin Bulgar, 1’inin Sırp, 1’inin de Çeçen olduğu görülecektir. Ayrıca, Rum ya da Fransız 1, Rum ya da Arnavut 1, Hırvat ya da Macar 1, Boşnak ya da Hırvat 1 sadrazamın yanı sıra, 13 sadrazamın da kökeni bilinmemektedir.

Bazı sadrazamların etnik kökenleriyle anılmıştır. Rum Mahmut Paşa, Rum Mehmet Paşagibi sadrazamlar bu durumun en iyi örnekleridir.

Pargalı Damat İbrahim Paşa, Damat Lütfi Çelebi Paşa, Damat Rüstem Paşa, Nevşehirli Damat İbrahim Paşa, Damat İznikli Ali Paşa, Damat Hemşinli Mehmet Ali Paşa, Damat Mehmet Ferit Paşa Damat sadrazamlara en iyi örneklerdir.

Sadrazamlar yani Başbakanlar arasında en hırsızı ise Damat Rüstem Paşa olarak bilinir. Rüstem Paşa’nın mal varlığının Padişahı bile geçtiği öne sürülür. Mal varlığını sıralamaya sayfaların yetmeyeceği iddia edilir.

Bir başka yazıda, Osmanlı Başbakanları ile günümüz Başbakanları arasındaki benzerlikleri ve de hırsızlıkları aktaracağım.

  Gürbüz Evren /yarimadaninsesi

Hukuk devletinin birinci görevi yurttaşlarının can ve mal güvenliğini sağlamaktır.
27.04.2014 gecesi Lice’de yapımı devam eden Abalı Jandarma Karakolu inşaatını protesto eden bir grubun Diyarbakır-Bingöl karayolunu trafiğe kapatmasıyla, mahsur kalan yolcu otobüsündeki iki uzman çavuş silahlı kişilerce kaçırılıyor.
Devletin görevi;
-Öncelikle, yasa dışı gösteri yaparak Karakol inşaatını protesto eden ve yol kapatan grubu dağıtması.
-Sonra, kaçırılanların can güvenliği için devletin derhal harekete geçerek bunları kurtarması gerekiyor.
Ama devlet ortada yok!
Güneydoğuda devlet gücünün olmadığı, orada terör örgütünün istediği gibi hareket ettiği, sınırların yolgeçen hanına döndüğü yazılıp, söylenince devlete olan güvenimizden ötürü inanmak istemiyorduk!
Meğer yazılanlar doğruymuş.
Çok şükür, bu iki askerimiz sağ salim kurtarıldı.
Devlet görevlileri mi kurtardı?
Yok canım.
Ya kim?
İşte 01.05.2014 tarihli gazete haberi.
“HDP Grup Başkan Vekilleri Pervin Buldan, İdris Baluken ile HDP’nin Genel Başkan Yardımcısı Sırrı Süreyya Önder, BDP Diyarbakır İl Başkanı Zübeyde Zümrüt, dün Lice’ye giderek, Karakol çevresinde çadır kurup eylem yapan göstericilerle görüşüp taleplerini dinledi.
HDP Grup Başkan Vekilleri Pervin Buldan, İdris Baluken ile HDP’nin Genel Başkan Yardımcısı Sırrı Süreyya Önder, BDP Diyarbakır İl Başkanı Zübeyde Zümrüt, kaçırılan 2 uzman çavuşu Lice’nin kırsal alanında teslim alarak Lice Kaymakamı ve bekleyen askeri heyete teslim etti.”
İyi mi?
Peki, Devlet nerede?
Polis ordusuyla, İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de ve diğer illerde, iktidarı döneminde 2008 ylında “Emek ve Dayanışma Günü” günü, 22 Nisan 2009 tarihinde TBMM tarafından kabul ettiği yasa ile resmi tatil olarak kabul ettiği, 1 Mayıs Emek ve İşçi Bayramını, kutlamak isteyen emekçileri, TOMA, tazyikli su, gaz bombası ve copla engellemekle meşgul.
Hem “Emek ve Dayanışma Günü”, hem “resmi tatil” olarak kabul edeceksin, sonra kutlanmasını yasaklayacaksın.
Neden?
Nedeni gayet açık.
Korku.
Ne korkusu?
Gezi ruhunun Taksim’de tekrarlanacağı korkusu kardeşim.
Diğer bahaneler laf-ü güzaf…
Hala anlamadın mı?

02.05.2014
Gündüz AKGÜL
Emekli Cumhuriyet Savcısı

Tünay Süer

“Müflis tüccar eski defterleri karıştırırmış.” Güzel özdeyişlerimizden biridir.
2001 yılından bu yana aralıksız amatörce yazıyorum. Yazma azmim hala iflas etmemekle birlikte, 30.04.2014 günlü Hürriyet gazetesinde Midyat İlçesi Kaymakamı ile ilgili çıkan bir haber nedeniyle eskiyi karıştırma gereği duydum.
Bu haberde Kaymakamın;
Belediye Başkanvekili, Emniyet Müdürü, Jandarma Komutanı, daire müdürleri ve Müftünün de katıldığı bir toplantı yaptığı, bu toplantıda mahalle ve köy muhtarları ile din görevlilerini faiz, kız çocuklarının okula gitmesi konusunda uyardığı ve “sizler kız çocuklarınızı, imam hatip okullarında okutmak istiyorsanız, sizler için bu alternatifi de oluşturacağız. Yatılı bölge ortaokulumuzu, bundan sonra sadece kız çocuklarımıza tahsis edeceğiz. Kız İmam Hatip Ortaokulu ve Kız İmam Hatip Lisesi olacak” dediği, hayatları pahasına Doğuda ve Güneydoğuda görev yapan vefakâr öğretmenleri unutarak, "Devlet olarak her köyün, her mahallenin en kılcal damarlarına kadar işleyen, ulaşan tek kesim bizim Diyanet görevlisi ağabeylerimizdir.” Hatırlatmasında bulunduğu yazılıydı.
Bu haber üzerine eskiyi karıştırırken, bir Kaymakam ile ilgili yazdığım bir yazımı anımsadım.
Aşağıda, sizinle paylaşmak gereğini duyduğum o yazıda adı geçen Kaymakam’ın, köylere giderek okuma olanağından yoksun bırakılmak istenen kız çocuklarına (Selcan Güneş, Nihal Gerizli)  nasıl okuma olanağı sağladığını yazmış ve 23. 08. 2011 tarihli Hürriyet gazetesindeki haberde ise o kızlardan Nihal Gerizli’nin okuyarak öğretmen olduğunu ve Kaymakam’ın da, armağanlarla ödüllendirildiğini okuyunca çok mutlu olmuş ve “BU KAYMAKAMA HEDİYE YAĞIYOR...” başlıklı ikinci bir yazı yazmıştım.
Ülkemde, işçi ve emekçinin resmi bayramı olan 1 Mayıs kutlamalarına yasak getirilirken, hala Vezirköprü Kaymakamı gibi önceliği Eğitim ve Öğretime tanıyan Kaymakam var mı?
Bilmiyorum.
1 Mayıs İşçi ve Emekçi bayramı kutlu olsun

01.05.2014
Gündüz AKGÜL
Emekli Cumhuriyet savcısı

İşte o yazı:
Sayın Kaymakamım  (Şevket Cinbir Vezirköprü )
Ben 62 yaşında Emekli bir Cumhuriyet Savcısıyım. Üstünüze afiyet nefes darlığım olduğu için, 08.05.2001 günü saat 03.30 sıralarında bu rahatsızlığım nedeni ile uyanıp Televizyonu açtığımda ATV deki programa takıldım. Orada çok sevdiğim sanatçı Sayın Belkıs Akkale’yi görünce normal bir müzik programı sanarak izlemeye başladım. Çok geçmeden programın içeriğini anlayınca büyük bir heyecan duydum. Bu heyecanlarımın nedenlerini, yazıp bitirdiğim “Hayatım ve Anılarım”ın önsözünü göndererek belirtmekle yetineceğim.
Sayın Kaymakamım, Ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik, sosyal ve siyasi çıkmazları aşmak için, siz ve sizin gibi duyarlı yetkililerin çoğalması ile mümkün olacağına inananlardanım. Ulu Önderimiz bir konuşmasında “Ben manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir doğma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım ilim  ve akıldır……Beni benimsetmek isteyenler bu temel eksen üzerine akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse manevi mirasçım olurlar” demektedir.
Vezirköprü ilçesinde başlatmış olduğunuz Eğitim ve öğretim çalışmalarınız için sizi yürekten kutluyorum. Konuşmalar arasında sizin de benim gibi köy kökenli olduğunuzu öğrenince, 13 yaşında elektriği ve sinemayı tanıyan, okumak için Muş’tan Erzurum’a stabilize (oturtulmuş) yollarda kamyon kasasında yolculuk yapan, okuyup aydınlığı yakalamak için o yaşta sekiz ay aile hasreti çeken biri olarak, çocukluğuma döndüm ve göz yaşlarımı tutamadım. Zaten duygusal ve gözü yaşlı biriyim. Köy karanlığından, cehaletten ve yoksulluktan kurtularak, aydınlığa doğru koşmanın ne olduğunu ve bunun heyecanını çok iyi bilirim. Tıpkı kendisine aydınlığa giden yolu engellerden temizlediğiniz Selcan Güneş’in duyduğu heyecanla Kaymakam diyemeyişi gibi.
Konuşmalarınızda büyük bir alçak gönüllülük ile ve tertemiz köylü çocuğu yüreğinizle “hangi yönetici arkadaşım olsaydı bu olayda benim gibi duyarlı davranırdı” şeklinde bir açıklamada bulundunuz. İzninizle ülkenin birçok bölgesinde ve birçok yönetici ile çalışan bir ağabeyiniz olarak, bu açıklamaya katılmıyorum.
 Yukarda da belirttiğim gibi her yetkili bu duyarlılığı gösterseydi, güzel ülkemiz bu günlere gelmezdi. Siz ve sizin gibi davrananlar, Ulu önderin Cumhuriyeti teslim (emanet) ettiği sayısı azalmış gençlersiniz. Bu sayının her gün artmasını diliyorum.
Program sırasında telefon etmeyi düşündüm. Ancak telefonda söyleyeceğim birkaç sözün yetersiz olacağını düşündüğümden, program bitiminde bilgisayarın başına geçerek yazmaya karar verdim. Şu anda o kadar duygu doluyum ki nefes darlığımı bile unuttum. Sağ olasın Kaymakamım, sana binlerce teşekkür ve şükranlarımı sunuyorum. Başarılarının devamını diliyor gözlerinden öpüyorum.

 08.05.2001 saat 04.45
Gündüz AKGÜL