Son Konular
Abbas Güçlü Ahmet Tan Alev Coşkun Ali Eralp Ali Sirmen Ali Tartanoğlu Alican Uludağ Altan Öymen Arslan BULUT Ataol Behramoğlu Atilla Kart Aydınlık yazarları Ayşenur Arslan Barış Yarkadaş Bedri Baykam Bekir Coşkun Bilim Teknik Bozkurt Güvenç Burak H. Özdemir Bülent Soylan Can Ataklı Can Dündar Celal Şengör Cengiz Önal Cengiz Özakıncı Cevat Kulaksız Ceyhun Balcı Coşkun Özdemir Cumhuriyet yazarları Cüneyt Arcayürek Deniz Kavukçuoğlu Doğan Kuban Dr. M. Galip Baysan Dünya haberleri Ece Temelkuran Ekonomi Emin Çölaşan Emine Ülker Tarhan Emre Kongar Erdal Atabek Erdal Atıcı Eren Erdem Ergin Yıldızoğlu Erhan Karaesmen Erol Manisalı Ertuğrul Kazancı Eğitim Ferhan Şensoy Fikret Bila Fırat Kozok Gündüz Akgül Güner Yiğitbaşı Güngör Mengi Güray Öz Gürbüz Evren Hakkı Keskin Hasan Pulur Hayrettin Ökçesiz Hikmet Sami Türk Hikmet Çetinkaya Hulki Cevizoğlu Hüner Tuncer Hüseyin Baş Işık Kansu Işıl Özgentürk Kemal Baytaş Kemal Kılıçdaroğlu Kurtul Altuğ Köşe Yazıları Kürşat Başar Levent Bulut Levent Kırca Leyla Yıldız Mehmet Ali Güller Mehmet Faraç Mehmet Haberal Mehmet Halil Arık Mehmet Türker Melih Aşık Merdan Yanardağ Meriç Velidedeoğlu Mine Kırıkkanat Miyase İlknur Mustafa Balbay Mustafa Mutlu Mustafa Sönmez Mümtaz Soysal Müyesser Yıldız Necati Doğru Necla Arat Nihat Genç Nilgün Cerrahoğlu Nuray Mert Nusret Ertürk Oktay Akbal Oktay Ekinci Oray Eğin Orhan Birgit Orhan Bursalı Orhan Erinç Rifat Serdaroğlu Ruhat Mengi Rıza Zelyut Sabahattin Önkibar Saygı Öztürk Sağlık Selcan Taşçı Serpil Özkaynak Sevgi Özel Sinan Meydan Siyaset Soner Yalçın Spor Sözcü yazarları Süheyl Batum Tarih Tarım Tayfun Talipoğlu Tekin Özertem Tülay Hergünlü Tülay Özüerman Tünay Süer Türey köse Türkiye Türkkaya Ataöv Utku Çakırözer Uğur Dündar Uğur Mumcu Vatan Yazarları Video Yakup Kepenek Yazı Dizileri Yaşar Nuri Öztürk Yaşar Öztürk Yener Güneş Yeniçağ yazarları Yurt Yazarları Yüksel Pazarkaya Yılmaz Özdemir Yılmaz Özdil Zeki Tekiner Zeynep Göğüş Zeynep Oral Zulal Kalkandelen chp genel lozan muharrem ince Çiğdem Toker Ömer Yıldız Özdemir İnce Özgen Acar Özgür Mumcu Öztin Akgüç Ümit Zileli İlhan Cihaner İlhan Selçuk İlhan Taşçı İnci Aral İrfan O. Hatipoğlu İsmet İnönü Şükran Soner

1960’lı yıllar. Pembe Konak’tayız.
O yıllarda bütçe görüşmeleri şubat ayında yapılır ve 1 Mart’ta yürürlüğe girerdi. Bu nedenle fazladan bir de mali yılımız vardı.
Cumhuriyet’teki çalışma ağabeylerimizden biri de Türkiye’nin önemli naif ressamlarından Agop Arad’dı (Resmi soyadı Büyükandonoğlu).
Türkçesi de güzeldi ama zaman zaman Ermeni lehçesine öncelik verirdi. Daha çok da çocuklaşmaya niyetlendiği dönemlerde...
Martın ilk günleri de böyle dönemlerdi .
İstihbarat servisine gelir ve sorardı:
- Mayrik merak edoor. Tütün ikramiyesi belli oldu mu?
Nedeni şuydu:
Yine o yıllarda sigara, puro, tömbeki, enfiye gibi tütün ürünlerinden alınan vergilerin bir bölümü ayrılır ve hayattaki şehit yakınlarına eşit olarak bölüştürülürdü. Yanlış hatırlamıyorsam ödemeler de mal müdürlükleri ya da askerlik şubelerinden yapılırdı.
İşte Agop Arad’ın annesinin merakının nedeni buydu. Çünkü oğullarından biri Çanakkale’de ya da Kurtuluş Savaşı’nda şehit düşmüştü.
Nereden nereye geldik? Ya da getirilmek isteniyoruz?
Dinin devletin her kademesinde eylemli olarak yer almasını yaşama geçirme çabaları bir başka ayrımcılığı da gündeme getiriyor.
Vatan sevgisi zaten “tu kaka” edilmişti. Vatan görevi de sıraya girmiş gibi.
Ey laik devletin ruhu, geldinse üç kez vur...
***
Çok partili siyasal yaşamın ilk kez 1946’da sandığa yansıdığını kabul edersek bu süreçte dört ayrı olağan dışı mahkemenin var olduğunu görürüz.
Birincisi sıkıyönetim mahkemeleridir. İkincisi Yüksek Adalet Divanı’dır. Üçüncü olarak hukuka aykırı diye kaldırılan Devlet Güvenlik Mahkemeleri anılabilir.
Dördüncüsü de kimi hukukçunun “özel yetkili”, kimisinin de “özel görevli” olarak adlandırdığı şimdiki mahkemelerdir.
Birincisinde üç kez yargılandım.
İkincisini de adliye muhabiri olarak izledim.
Üçüncüsü yüzünden İlhan Ağabey’le birlikte ağır ceza heyetinin karşısına çıktım.
Dördüncüsünde ise terörist(!) meslektaşlarım ve arkadaşlarım yargılanıyor. Hasbelkader hepsi ile de bir ilişkim olduğu için karşılaştırma yapabileceğimi sanıyorum.
Peşinen söyleyeyim. Yargı için “bağımsız” derler ama, hem yargılayacağı sanıklara ilişkin suç tanımlarını, hem yargılama koşullarını, hem de kimlerin atanacağını dolaysız ya da dolaylı olarak egemen siyasal güç belirler.
Demokrat Parti iktidarı ile suç ortağı olduğu iddia edilenleri Yassıada’da yargılayan Yüksek Adalet Divanı da özel bir yasayla oluşturulmuş ve görevlendirilmişti.
18 ayrı iddianın davasını gördü. En kalabalık dava Anayasayı İhlal Davası idi. Savunmalar bitince divan toplandı. İncelemeye başlarkenki yaklaşımını teksirle çoğaltılan karar gerekçesinin 70’inci sayfasında aynen şöyle yansıttı:
“Bu yazılı müdafaalar, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Profesörlerinden Ord. Prof. Sulhi Dönmezer, Ankara Üniversitesi Ceza Hukuku Prof. Burhan Köni, Prof. Faruk Erem, İstanbul Üniversitesi Profesörlerinden Nurullah Kunter, Prof. Naci Şensoy, Prof. Sahir Erman’dan müteşekkil 6 kişilik bir heyete tevdi edilerek (Bu yazılı müdafaalarda ceza hukuku sahasındaki yabancı mevzuat ve müelliflere yapılan atıfların doğru olup olmadıklarının, yabancı müelliflerin bahis konusu hususlarla ilgili görüşlerinin ve gerektiğinde yabancı mevzuatın ilgili maddelerinin şahsi herhangi bir mütalaa ve kanaat katmadan aynen tercümesi ile yazılı olarak tevdii) hususunda vazifelendirilmiş ve bu heyet tarafından imzaları altında 53 sahifeden ibaret yazılı bir tetkik Divan’a tevdi edilmiştir.”
***
Yüksek Adalet Divanı’nın kararları haklı haksız eleştirilmiştir. Hâlâ da eleştiren, hatta kızanlar vardır.
Ama Divan’ın yukarıya alıntıladığım bölümdeki yaklaşımına bugüne kadar hiçbir özel görevli mahkeme ulaşamamıştır.
Benzerlik ne kelime! Günümüzde kimi iddiaların dayanaklarının kurmaca ya da düzmece olduğuna ilişkin resmi raporlar bile tutuklu sanıklar yönünden ele alınmayı beklemektedir.
Olağandışı denilince durup düşünmek gerekiyor. Ama Yüksek Adalet Divanı’na kızanların büyük çoğunluğundan çıt çıkmıyor. Hatta mutlu olanlar bile var.
Yazıya noktayı, ünlü(!) Mussolini’nin bir vecizesi ile koyalım:
“Fiil önden gider; doktrin onu takip eder.”

Köşe yazarlarının bir bölümü, “Ergenekon” diye bir örgüt olmadığını, bunu Hükümet’in, muhalifleri içeri tıkmak için uydurduğunu düşünüyor.
Bir bölümü ise Sivas yangınından darbe hesaplarına, Danıştay baskınından şike davasına kadar her şeyin altında Ergenekon olduğuna inanıyor.
Bir de benim gibiler var. Yani “Ergenekon diye tehlikeli bir derin devlet yapılanması var; ama Hükümet, bununla uğraşmak yerine, muhaliflerine ‘Ergenekon’ yaftası yapıştırarak davayı başka bir hesaplaşmaya alet ediyor” diyenler...
Dava ilerledikçe bu sonuncu grup giderek kalabalıklaşıyor .
* * *
Metropol araştırma şirketinin yeni açıkladığı veriler, halkın çoğunluğunun da böyle düşündüğünü ortaya koydu.
Buna göre kamuoyunun yarısından fazlası Ergenekon’u “terör örgütü değil, çıkar amaçlı bir suç örgütü” sayıyor.
“Rejimi kurtarma amacıyla kurulmuş vatansever bir örgüttür” diyenlerin oranı yüzde 16’da kalıyor.
Davayı “hukuki” sayanlar yüzde 33...
“Siyasi bir dava” diyenler yüzde 54...
Kamuoyunun yarısı bu davadan etkili bir sonuç çıkmayacağına inanıyor. “Sonuç çıkar” diyenler yüzde 37...
Halkın yarısı “Bu dava, bizi dünyaya rezil etti” fikrinde...
Yani savaş, kamuoyu nezdinde kaybedilmiş vaziyette...
* * *
Milliyet’in dünkü manşeti, “Siz Ergenekon’u değil, muhaliflerinizi ezmeye çalışıyorsunuz” diyenlere yeni bir kanıt sundu.
Hrant Dink davasının savcısı, suikastın ardında örgüt bulamayan mahkemenin kararına itiraz etti.
“Trabzon merkezli bir örgüt var ve bu örgüt, Ergenekon’la aynı DNA ve gen özelliklerine sahip” dedi.
Bu irtibatları delillerle ortaya koyduklarını belirtti.
“Ancak mahkeme ‘Ergenekon’ adını bile anmamaya özen göstermektedir” diye itiraz etti.
* * *
Her taşın altında Ergenekon’u arayan bir iktidarın, buradaki örtbas çabası karşısında suskun kalması tuhaf değil mi?
Birçok davada yaptıkları gibi “Suç örgütü gizleniyor. Suçluların örgüt bağları görmezden geliniyor” diye feveran etmeleri, sipariş yorumlar yazdırmaları, her zamanki yöntemleriyle kamuoyu oluşturmaları gerekmez miydi?
DNA testlerinde “Ergenekon ailesinden” olduğu belgelenen bir örgüte ilişkin bu sessizlik niye?
Nasıl oluyor da o örgütün eline bayrak verip fotoğraf çektirtenler AKP tarafından “Ergenekoncu” diye yaftalanmadığı gibi bir de üstüne üstlük terfi ettiriliyor?
* * *
Cevabı, yine Milliyet’in dünkü 1. sayfasında bulabilirsiniz:
“Kırmızı bültenle aranan Sivas katliamının firari hükümlüsü Polonya’da yakalandığı halde iade talebi zamanında yollanmadığından salıverildi.”
Oysa “Sivas yangını da Ergenekon tezgâhı” demiyorlar mıydı? Niye bunu kanıtlama fırsatını teptiler?
Diyelim Deniz Feneri savcılarını yargılamakta gösterilen cevvaliyetin burada yerini “ihmalkârlığa” terk etmesi niye?
İşte başta söylediğim nedenle:
Mesele, Ergenekon’u çözmek değil... Mesele, çoğu kez Ergenekoncuları kollama, örgütü saklama pahasına yargıyı siyasi hesaplaşmaya alet ederek muhalifleri ezme, iktidarı perçinleme meselesi...
Neyse ki artık halk da yemiyor bunları...

Bizim lise yıllarımızda gösteri yürüyüşleri ve protesto eylemleri ünlüydü. Lise çıkışında topluca yürüyüş yapılıp marşlar söylenmesi, sloganlar atılması, bazen iki karşıt görüşlü okulun karşılaşıp kıyamet kopması alışılmış şeylerdendi.
Demirel’in ünlü sözü, “Yollar yürümekle aşınmaz” bu döneme aitti.
Ardından 12 Eylül darbesi geldi. Protestoyu, gösteri yürüyüşünü bırakın, üç kişiden fazla insanın sokakta bir araya gelmesi bile suç sayılmaya başlandı .
Aradan 30 yıl geçti, “yollar yürümekle aşınmaz”dan, “yollar yürümekle aşınır” demokrasisine geldik.
Artık yürüyüş yalnızca sağlıklı yaşam için ve tek başına yapılınca kabul görüyor.
Herhangi bir protesto, herhangi bir konuda talep dile getirmek için yapılan gösteri, herhangi bir konuda ses duyurmak için yapılan bir yürüyüş demokratik bir tepki değil bir suç olarak görülüyor.
***
Emniyet güçleri, biber gazından tazyikli suya tam teçhizatlı olarak göstericilere saldırmaya hazır bekliyor.
Oysa demokratik toplumlarda emniyet güçleri, gösterinin olaysız geçmesi için tedbir almakla, göstericilerin başkalarına zarar vermesini olduğu kadar kendilerinin de zarar görmesini önlemekle görevlidir.
Göstericilerin yanına artık milletvekilleri gidiyor ama o da fayda etmiyor.
Belli bir noktada yolu kapattığı gerekçesiyle dağıtılan göstericileri ara sokaklarda kovalamaya devam etmek durumun yalnızca gösteriye izin vermemekten öte bir şey olduğunu gösteriyor.
Korkarım yakında Meclis’te fazla gösteri yaptı diye bazı milletvekillerinin başına da iş açılabilir.
***
Demokrasinin en önemli özelliklerinden biri, duymaktan hoşlanmayacağımız görüşlerin de dile getirilmesini kabullenmekse bizim böyle bir durumumuz olmadığı ortada.
Katılımcı demokrasi sözü zaten tarih oldu. Kimsenin bir şeye katılması söz konusu değil. Eğer politikayla uğraşacaksan “İşini gücünü bırak seçimlere gir, yoksa karışma” düsturu ağır basıyor günümüzde.
Politika, bütün toplumu ilgilendiren kararların alındığı, çocuklarınızın geleceğini etkileyen reformların yapıldığı bir alan değil de sanki profesyonel bir iş gibi algılanmaya başlandı galiba...
Eğitim reformu yapılırken, öğretmenlerin, velilerin ve tabii öğrencilerin görüşlerinin sorulmaması, onların sorulmadan dile getirmesine de izin verilmemesi, “reform” kavramının zaten içini boşaltmış olmuyor mu?

Yalancının mumunun en fazlası ile yatsıya kadar yanacağından kuşkumuz yok. Sorun yatsıya kadar yaşanabilecek ağır insan hakları ihlallerinde, kayıpların geri dönülemez, onarılamaz boyutlarında....
Bugün geldiğimiz noktada geçmişin insan hakları ihlalleri üzerinden ağıt yakmanın, günün moda deyimi ile “tarihimizle hesaplaşmanın” şüphesiz demokrasi, insan hakları, hukuk devleti düzeni kültürü edinme boyutunda bir yararı, işlevi olsa da geri dönülemez, onarılamaz yaraları kapatmada yetersiz kalması kaçınılmaz. Kaldı ki kirli siyaset oyunlarında söz konusu kavramlar üzerinden de gerçekleri çarpıtma, yeni kirli çıkarlar sağlama uğruna çok fazla yeni yalanlar söyleniveriyor... Doğrusu gerçekten hukuk devleti düzeni, demokrasi, insan haklarından yana yol alış için, öncelikle bugün yaşananlar üzerinden, yalanlardan yola çıkılmasının önünün alınması gerekiyor...
12 Mart, 12 Eylül askeri derbe hukukunun yaşattığı ağır hukuk, insan hakları ihlallerine, gazeteci kimliği ile tanıklıklarım olmuştu... İleri demokrasiye doğru yol alma adına gündeme getirilen Erdoğan hükümetleri iktidar icraatlarının, geçmişle hesaplaşma gündemli yargının işletilmesinin daha ilk örneklerine bakarak, “İnsan hakları, demokrasiye ters, sivil darbe hukuku örnekleri... Birbirinden ağır geri dönüşü olmayan yaralar açacaklar..” kaygılarımı güncel örnekleriyle, elden geldiğince sizlerle de paylaşmaya çalışmıştım... Yine de şeklen demokrasi düzeninde, sivil iktidar eliyle ortaya çıkacak sonuçların, askeri darbeler süreçlerini mumla aratacak ağır boyutları olabileceğini öngörememişim...
Yandaş, cemaat, teslim alınmış medya gücü ile işleyen, çok ağır gerçekleri çarpıtan yönlendirmeler, bilgi kirliliği, otosansür duvarlarının aşıldığı, gelişmelerin giderek daha görülür yaşandığı günlere geliyoruz... Daha doğrusu gerçeklerin çarpıtılarak kolayca pazarlanabildiği günler geçiyor, kaçınılmaz yatsı zamanı geliyor. Hak-hukuk çiğnenmiş, suç-ceza ilişkileri çarpıtılmış, tersyüz edilmiş, yalanlar üzerinden yazılabilen senaryoların gerçek olamaması ile bir bir yüzleşiliyor... Sistemin çarklarının işletilmesinde sıkıştıkça, sistem adına yeni yalanlara, yeni senaryolara gereksinim artıyor... Askeri darbeler, diktatörlüklerde kaba gücün, baskının kolayca kullanılabilir olmasının doğal avantajları bir yana, sivil iktidarlar sürecinde yalanların, haksızlıkların kapatılmasında farklı yöntemlere, stratejilerle, daha da ağır baskı gücüne gereksinim ortaya çıkıyor...
***
Doğrusu en başında askeri darbelerle hesaplaşma, sivil iktidarlarla sürekli demokrasiye geçişi sağlama adına yola çıkma senaryoları çok çekiciydi. Medyanın da katkısı ile doğal toplumsal destek de alması kaçınılmazdı. Toplumun yetersiz insan hakları, demokrasi kültürü, medya güdülemesinde, sivil iktidarlar, demokrasi düzenlerinde yeri olamayacak hukuk devleti düzeni, insan hakları ihlallerinin hafife alınmasını da getirdi. Hukuk devleti düzeni, bağımsız yargının olmazsa olmazları, suçlunun yargılanmasında suç-ceza ilişkisinin bire bir kurulması ilkesi, pek çok hukuk ilkesi ile birlikte bol bol çiğnendi...
Aslında gerçek suçluların yargılanması amacına da zarar veren bir genel tabloya, toptancı suçlamalara, sivil diktatoryal boyutlardaki baskı gücü kullanılmasına, her türden demokratik çıkışı susturmaya yönelik tırmanışa nerede ise alkış tutuldu. Yerleşik demokratik düzenlerde bile güçlü iktidarlar için hep geçerli, iktidar gücü sarhoşluğunda, demokratik denetim çarklarının bir bir kırılmasından beslenen diktatoryal eğilimlerle bugünün işin içinden çıkılmaz boyutlarına gelindi...
Dünün gelişmelerini, haberlerini veren gazeteci arkadaşlarımız; “Meclis’te eğitimdeki değişiklikler, çocuklarımızın ortak geleceği görüşülürken, yaşanan çatışmaları, ağır suçlamaları, bu konuda söz söyleme hakkı olan eğitimcilere sokaklarda uygulanan şiddeti açıklamakta zorlandıklarının” altını çizip duruyorlar... Aynı türden şaşkınlıklar, özel yargıda süren davalar üzerinden gelen yeni haberlerde yaşanıyor. İddianamelerde yer alan suç kanıtı olarak kullanılmış belgeler için bilirkişi raporları, “suçun işlendiği tarihte değil yıllar sonra kayda alınmış, geçerli kanıt niteliği taşımıyor..” sonucuna varmışken, mahkemeler yıllarca tutuklu kalmış sanıkların lehlerine olacak tanıklıkları, belgeleri de almadan, hukukun olmazsa olmaz pek çok ilkesini çiğneyerek, sonuç savcılık görüşünü almaya kalkışıyorlar... Özel yargılamaların gelinen yeni sürecinde, yıllardır yapılmış tek yanlı suçlamaların tersine, insan hakları hukuk ihlalleri için vahim sonuçları olan bilgi, hukuksal belgelerin her yerden birden adeta fışkırıyor olmasının önü alınamıyor...
Türkiye zamanla bağlantılı işleyen gelişimi yaşıyor. İktidarın gündem, strateji değiştirerek, toplumu sindirerek, örgütleri teslim alarak, diktatoryal eğilimleri katlayarak istediği yolda yürüyebilme gücü, çarkların işleyişi bir biçimde kırılıyor...

Bilgim yetersiz. Hukukçulara sormak istiyorum.
Diyelim ki bir nedenden ötürü birine çok öfkelendiniz ve onu öldürmeye karar verdiniz.
Bunun için pusuya yattınız .
Öldürmek istediğiniz kişi geliyor.
Tüfek elinizde, nişan alıyorsunuz, parmağınız tetikte.
Tetiğe tam dokunacakken bir nedenle vazgeçiyorsunuz.
Vazgeçme nedeniniz önemli değil, vicdanınız elvermemiş olabilir, yakalanıp hapiste ömür tüketmekten çekinmiş olabilirsiniz, öldürdüğünüz kişinin ailesinin kan davası güdeceğinden korkabilirsiniz, yani neyse ne.
Sonuçta pusu kurduğunuz, nişan aldığınız ve tetiği çekmeye hazır olduğunuz halde vazgeçmişsiniz.
Aradan 3-4 yıl geçmiş.
Bu süre içinde belki de o öldürmek istediğiniz kişiyle tekrar dost olmuşsunuzdur. Ortak işiniz bile vardır.
Ama hiç hesaplamadığınız bir şey oluyor.
Meğer siz pusuya yatmış, nişan almış, tetiği çekmeye hazır olduğunuz sırada biri sizi görmüş. Sizi izlemiş.
3-4 yıl sonra da polise gitmiş ve “Şu adam var ya, bu adamı öldürecekti, pusu kurdu, nişan aldı.”
Herhalde polis soracaktır: “Peki sonra?”
Sizi ihbar eden “Sonrası yok, öldürmedi, silahını toplayıp gitti” diyecektir büyük olasılıkla.
Sorum şu: Bu ifade üzerine savcı sizin için cinayete teşebbüs suçundan dava açabilir mi?
Konu şuradan aklıma geldi.
Yıllardır devam eden bazı siyasi davalar hep “eksik teşebbüs” olarak değerlendiriliyor.
“Yapacakmışlar ama yapmamışlar.”
Yine hukuk bilgimin eksikliğine rağmen şunu biliyorum, “bir suça teşebbüs, eğer o an yakalanırsa teşebbüs sayılır.”
Yani suç işlemeyi düşünmüş olabilirsiniz, bunun için hazırlıklarınızı da tamamlarsınız, ama sonuçta suçu işlemezsiniz.
İşte tam bu sırada yakalanırsanız “teşebbüs” olarak nitelenebilir bu.
Çünkü siz “vazgeçtim” deseniz bile görüntünüz suç işlemeye hazır görüntüsüdür.
Ama suç düşünülmüş fakat hiç harekete geçilmemiş, üstelik o suçu işleme kabiliyetiniz ancak belli bir görevde bulunduğunuz sürece geçerli ve emekli olarak bu kabiliyeti tamamen yitirmişsiniz.
Yine de “teşebbüs” olarak nitelenebilir mi?
“Darbe yapacaklardı” iddialarına bir de bu gözle bakmak gerek diye düşünüyorum.
*****

Demokrat paşalar sahnede
Hiç kuşkusuz Cumhuriyet tarihinin en ilginç Genelkurmay Başkanları’ndan biri Hilmi Özkök’tür.
Önce Ergenekon sonra Balyoz davaları ile yüzlerce Türk subayının tutuklanmasına neden olan “darbe yapılacaktı” iddialarının tam odağında olmasına rağmen kayda değer, dişe dokunur hiçbir şey söylemiyor.
Oysa asker kişiler arasında en rahat konumda olan O.
İktidar seviyor, yandaşları seviyor, öyle ki “Türk Silahlı Kuvvetleri’nde demokrasiye ve hukuka inanan tek komutan” olarak bile niteleniyor.
Yani konumu gereği Hilmi Özkök’ün ille de mahkemeye gidip ifade vermesine bile gerek yok.
Şimdi de bir dönemin Kara Kuvvetleri Komutanı Aytaç Yalman “gizemli” duruşu ile bir yerlere selam çakıyor. “Çağırsınlar konuşurum” diyor, tabii biliyor ki mahkeme onun da tanıklığını istemiyor.
Oysa bu iki “demokrat” paşanın ille de mahkemeye gitmelerine gerek yok. Lüzumlu lüzumsuz herkes televizonlarda konuşuyor. Madem sizi mahkeme çağırmıyor, çıkın bir televizyona ve konuşun.
“Efendim, yargıyı etkilemek istemiyoruz.” Yapmayın. Ne mahkemeyi etkilemesi Allah aşkına.
Yapacakları sadece üç kelimelik bir açıklama; “Darbe girişimi olmuştur” ya da “darbe girişimi olmamıştır” diyecekler.
Bu kadar basit bir beyanda bulunmaktan kaçınıyorlar.
Şerefli birer asker olarak belki birçoğuyla ta ortaokul yaşlarından beri birlikte oldukları arkadaşlarının hapislerde süründürülmesinden, itilip kakılmasından ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin bu kadar hakarete uğrayıp aşağılanmasından keyif almıyorlardır herhalde.
Peki, hayattan ne bekliyorlar acaba?
*****

Kuran dersi kurnazlığı
AKP ve MHP Kuran’ın okullarda seçmeli ders olmasını kabul etti. İki parti bu kararı “Bugün tarihi bir gün onur ve gurur günü” diyerek kutladılar.
İsteyen herkesin dinini, Kuran-ı Kerim’i, peygamberimizin hayatını öğrenme hakkı var mı? Elbette. Ama eğer bunu yaygın eğitim sisteminin içinde yapmaya kalkarsanız hem dini siyasete alet etmiş olursunuz hem de bizzat dine zarar verirsiniz.
Ancak oy kaynaklarını dini istismardan alan iki parti çağdaş dünyanın kabul ettiği bu gerçeği görmezden geldiği gibi bunu bir gurur vesilesi olarak da kutlayabiliyor.
Daha da önemlisi ve vahimi, safiyane dini duyguları olan milyonlarca insanın önünde bunun doğru olmadığını söyleyenleri “İslam dinine karşı çıkmakla” suçlamaları.
“Sen neden İslam dininden korkuyorsun?” veya “Çocukların dinlerini öğrenerek büyümesi seni neden rahatsız ediyor?” türü popülist sorulara verilecek bir cevap yoktur.
İşte AKP ve MHP bu kurnazlıkla hareket ederek milyonların duygularını istismar etmekten çekinmiyor.
Bunun adı da “siyaset” oluyor, “milli irade” oluyor.
*****

Kapatalım okulları, hepsi özel olsun
Başbakan Kore-İran gezisine çıkmadan önce “Ben yokken gündem sıkıntısı çekmeyin” diye düşünmüş olacak ki, “Üniversitelere sınavsız girilecek, dershaneler kalkacak” demişti.
Gerçi tam iki yıl önce yine aynı cümleleri sarf etmişti ama, Menderes’in “hafızayı beşer nisyan ile maluldür” sözüne inandığımızdan, iki yıl sonra gelen aynı gündem maddesine yine kurtarıcı gibi sarıldık.
Böylelikle Başbakan yurt dışındayken oyalanacak bir gündem maddemiz oldu.
Başbakan bu konudaki görüşlerini belirtmeye uzun yurt dışı gezisinde de devam etti.
Örneğin “4+4+4 sistemi ile herkese özel okul fırsatı sağlayacağız” dedi. Başbakan “özel okula” özel vurgu yaptığına göre, özel okulların devlet okullarından daha iyi olduğuna inanıyor.
O halde boşuna uğraşmaya ne gerek var, Milli Eğitim kendi okullarını kapatsın, hepsini özel girişimcilere devretsin, her çocuk özel okula gitme şansı bulmuş olur zaten.
Ama sorun özel okul-devlet okulu ayrımında değil ki, sorunumuz kalite.
Özelde ya da devlet okullarında çocuklarımız nasıl yetişiyor? Eğitim ve öğretmen kalitesi ne alemde?
Özel okulların daha iyi olduğunu varsayanlar olabilir, çünkü bu okullar paralı olduğu için daha iyi öğretmenlere daha yüksek maaş verebiliyorlar. Ama özel okul sayısı arttıkça kaliteli öğretmen sayısı da artmış olmayacak ki.
Bu iş sonunda yine parası olana yarayacak demektir.

“Financial Times” (FT) geçen güz, Erdoğan’ı “sultan” yapmıştı...
“Erdoğan’ın kusurlarını görmezden gelmeyin” başlığı ile yayımlanan ve yorum sayfasının neredeyse tamamını kaplayan FT makalesi yanında yer alan iri bir karikatür, Erdoğan’ı Boğaz’a kondurulmuş bir taht üzerinde gösteriyordu.
Tahtın yanında minareler yükseliyor, altında da demir parmaklıklardan elini uzatan bir kişi seçiliyordu…
FT, sultan çizimiyle sunduğu yazıda Erdoğan için “Daha otokratik ve pervasız davranıyor. Bu kusurlar ileri giderse Türkiye’nin demokrasisi tehlikeye girer!” diyordu….
Anglosakson dünyasının en etkili finans ve siyaset gazetesi şimdi “bu kusurların ileri gittiğini” görmüş olacak ki, bu defa tam sayfa verdiği son yazısında “karikatür” yerine doğrudan “fotoğraf” kullanıyor.
Başka söze gerek bırakmayacak denli güçlü bir yorum içeren “fotoğraf”, “foto-shop” değil.
Arka planda, dev boyutlu bir Erdoğan resmi sergileyen AKP’nin propaganda afişlerinden biri seçiliyor…
Afiş üzerinde, meydanlarda insanların coplandığı bir ülke için acı bir “ironiye” dönüşen “istikrar” sözcüğü okunuyor.
“İstikrar” parolasının önünde de yarım düzine çevik kuvvet polisi göze çarpıyor.
Bir zamanlar Türkiye ile ilgili makalelerin yanında mutlaka asker portresi olurdu.
Bu defa polis resmi görüntüleniyor. Başka deyişle “Erdoğan’ın istikrarı, polis devleti temelleri üzerinde yükseliyor!” mesajı veriliyor. Bu görsel mesaj yanında iri puntolarla ayrıca “Erdoğan’ın Türkiyesi daha acımasızlaştı” sözleri okunuyor.
Denge - fren yok
Açıktan bir “diktatör” demediği kalmış İngiliz gazetesinin. Yerine, “acımasız” sözcüğünü kullanmış. Özetle birkaç ay önce “sultan” ilan ettiği Erdoğan’ı, bu defa bir nevi “acımasız sultan”lığa terfi ettirmiş..
Zaten “tek adam” vurgusuyla başlayan yazı, konuya Erdoğan portrelerinin Türkiye’de artık “TC’nin kurucusu” Atatürk denli yaygın olduğunu söyleyerek giriyor...
“Yalnız alkış, sadakat isteyen” ve “her şeyi bildiğini sanan” bir “tek adam” portresi çizen yazıda “otoriterleşmede” iki temel unsur irdeliyor:
1. Yürütme üzerindeki denge-fren mekanizmalarının ortadan kalkması... FT, “AB müzakereleri ile ordu, Türkiye’de yürütmeyi frenleyen bir denge unsuruydu. AB müzakerelerinin felç olması ve askerin devre dışına çıkarılmasıyla, hükümeti denetime tabi tutan denge mekanizmaları iflas etti” diyor…
2. Bu iflasın ardından “hoşgörü” azaldı ve yargı siyasallaştı. Türkiye’nin AİHM’deki davalarının sayısı Rusya’yı aştı. Hapisteki gazetecilerinin sayısı da İran (42) ve Çin’dekilerin (27) toplamını arkada bıraktı.
Anafikir bu.
Hapisteki gazeteciler
On gün önce Erdoğan’ın Almanya’da yarattığı isyan dalgası yüzünden alamadığı “Bochum ödül skandalını” yazarken TC Başbakanı’nın uluslararası planda bir “imaj çürümesi” yaşadığını yazmıştım…
Eski Kıta’nın “yerleşik düzen” gazetelerinden FT’nin sert eleştirisi istisna değil.
Hatırlayacağınız gibi “12 Haziran” seçimleri arifesinde, gene FT gibi bir başka “yerleşik düzen” yayın organı “Economist” de; Türk seçmenine seslenerek, “Demokrasi için AKP’ye değil, CHP’ye oy verin!” demişti.
“Economist” de, tıpkı FT gibi, denge ve fren mekanizmalarının yok olmasının yarattığı iktidar sarhoşluğuna dikkat çekmiş, “Erdoğan’ın ordu ve yargıya karşı mücadelelerini kazandıktan sonra, çok az sınırlandırmayla karşılaştığını” söylemişti.
“Bu durum Erdoğan’ın doğasından gelen eleştiriye karşı hoşgörüsüz tutumunu şımartmasına izin verdi ve otokratik içgüdülerini besledi” demiş; listenin gerisini şöyle getirmişti: “Yolsuzluk artıyor gibi görünüyor. Basın özgürlüğü saldırı altında. Türkiye’de Çin’dekinden daha fazla sayıda gazeteci hapiste!”
Bu son cümleyi, o günden bugüne Batı basınında artık kurmayan organ kalmadı.
“Hapisteki gazeteciler”; Erdoğan’ın imaj kaybındaki en birinci unsur olarak temayüz etti.
AB, İsrail krizi, referandum dönemeci
Ancak Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı’nın imajındaki düşüşün ilk büyük dönüm noktası gerçekte AB müzakerelerinin donması oldu.
Bunu İsrail’le yaşanan “one minute” krizi izledi…
Dış politikadaki büyük kırılmayı; içeride 12 Eylül referandumu sonrasında Kopenhag kriterlerinin yerine geçen Ankara kriterlerinin yaygınlık kazanması takip etti. Erdoğan ile Batı arasındaki “büyü” bozuldu.
Bugün artık çok ciddi sağlık sorunlarıyla mücadele eden ve kendi cephesinde Fethullah Gülen gibi kontrol edilemez bir rakiple baş etmek durumunda olan Başbakan’ın sorunlarına bir de dışarıda tuz buz olan bu “imaj” sorunu eklendi…
Türkiye’de “istikrarın güvencesi” olarak görülen Erdoğan üzerinde soru işaretleri arttı.
FT makalesini, bakın görün, daha böyle nice yazı izleyecek.

Kemalın Askeri

İletişim Formu

Ad

E-posta *

Mesaj *

Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget