SON EKLENENLER :

Boykot ve Faşizm - Nilgün Cerrahoğlu

 Boykot ve Faşizm
Meclis’teki restleşme; kör topal da olsa demokrasisıfatıyla kendisini tanımlayan bir ülkede düşünülebilecek en talihsiz krizlerden biri…
Benzetmek gibi olmasın Çizme’ye faşizm böyle geldi!
27 Haziran 1924 tarihinde; tam bizim 28 Haziran’a isabet eden yemin bunalımından 87 yıl önce, İtalyan parlamentosunda muhalefet milletvekilleri,protesto maksadıylameclis çalışmalarından ayrılmışlar, yasa/legalitenin gerekleri yerine getirilinceye dekboykot kararı almışlardı.
Secessione dellAventino(Aventino bölünmesi) olarak adlandırılan bu tarihi olayın ardındaki protesto gerekçesi”, Giacomo Matteotti isimli bir sosyalist vekilin, konu edilen tarihte Çizme’de sırra kadem basmış olmasıydı.
Sandıkta hile yapıldığını açığa vuran ve bu nedenle seçimlerin iptalini isteyen Matteotti, gerçekte devletteki faşist çeteler tarafından infaz edilmişti...
Muhalefet ‘bölündüğü’ için kaybetti
Matteotti’nin akıbetinin meçhul olduğu günlerde eylemi başlatan muhalefet milletvekillleri, ülkedeki bu genel geçer hukuksuzluk ortamınıprotesto ediyor ve özelde Matteottinin kayıp olayınadikkat çekmeye çabalıyorlardı.
Ancak ne var ki muhalefet kırılgan ve zayıftı…
Komünistler her şeyden önce, protestoya destek vermeyi reddetmişlerdi…
Eyleme katılanlar arasında da ayrışmalar vardı.
Başbakan Mussolini, muhalefetteki bu bölünmüşlük zaafındanyararlandı. Ve muhalefet vekillerinin parlamentodaki yokluğunu fırsat bilerek; dikensiz gül bahçesinedönüşen meclisten faşizmin yasal çerçevesini oluşturan tüm kanunları birer birer geçirmeye başladı.
Süreçte Başbakanın bizatihi kendi partisi ve kamuoyundan yükselençatlak seslerekarşı devreye sokulan mazeret, istikrar”(!) sözcüğüydü.
Mussolini attığı her adım ve muhalefet yokluğunda meclisten geçirdiği her yasa için; normalleşmeile istikrarkavramlarını kullanarak meşruiyet kazanıyordu...
‘Diktatör’ boykottan istifade etti
Parlamento boykotu süresincefaşist çizgisiniiyice tahkim etmek şansını yakalayan ve yasaları bildiğince meclisten geçiren Mussolini’nin boomrange dönüşen bu atağı karşısında, İtalyan muhalefeti kendisini hepten köşeye sıkışmış buldu ve giderek de yok oldu!
Konu üzerinde daha ayrıntılı bilgi isteyen okurlar Wikipedia’nın secession aventinianabaşlığına başvurabilir. Her halükârda İtalya’da 1920’li yıllarda işte böyle bir boykot mekanizmasıüzerine kurulan faşizm sonraki yirmi yılboyunca yerinden oynatılamadı ve nihayet büyük bir dünya savaşı macerasının ardından defedilebildi.
‘Uçurumun kenarından döner mi?’
Bu örnekten hareketle; öyle ya da böyleyemin boykotunda yer alan muhalefet partilerinin gerekçelerini sonuna dek haklı bulmakla birlikte; girişilen inisiyatifin, Türkiye gibi az gelişmiş -hibrit!- bir demokraside tehlikeli sonuçlara gebe olabileceğini düşünüyorum.
Bu tür bir boykotun istenilen sonuçları alabilmesi ve başarıya ulaşabilmesi için muhalefetin ortak hareket edebilmealışkanlığının olması lazım - ki bizde böyle bir alışkanlık yok.
BDP-CHP işbirliği bir yana, ana muhalefet partisi CHP malum nedenlerden… kendi içinde -maalesef, ne yazık ki!- bölünmüş durumda.
CHP grup toplantısında herkesin ayakta alkışladığıyemin etmeyeceğizaçıklamasını, oturduğu yerden sfenks gibi izlemekle yetinen Deniz Baykal’ın resmi çok yeni daha… hatırlarda…
Bir diğer sorun; artık tümüyle iktidar partisi etkisinde olan medyaya rağmen, kamuoyuna boykotun ardındaki demokrasi mücadelesinianlatabilmekte!
Meclis’teki yemin töreni ardından sinirlerimin elverdiği ölçüde!- izleyebildiğim TV programlarında gözlemlediğim manzara ağırlıklı olarak iktidar propagandasının hâkim olduğubir kakofoni estiriyor.
Böyle bir kakofoni ortamında muhalefetin kamuoyunu etkili biçimde yanına alması kolay görünmüyor…
Bu ve bunun gibi nedenlerden ötürü; seçim arifesinde Başbakan’ın otokratik yönelimlerigerekçesiyle CHP’ye oy isteyen” “Economistdergisi; parlamentodaki yemin krizininardından bu defa da AKP-MHP ittifakının tehlikelerine parmak basıyor.
İki partinin milletvekili sayıları bir arada düşünüldüğünde yeni anayasa çantada(!) diyen dergi, bu tablonun yol açacağı ağır bedellere işaret ediyor.
Derginin sıraladığı bedellerekarşın, yaptığı önerme inanılmaz sığ:
Erdoğan uçurumun kenarından ne zaman dönmesi gerektiğini her sefer bildi. Umut edilen bunu tekrar yapabilmesidir!diyor Economist”!
Tutuklu milletvekillerinin Meclis kürsüsünden isimlerinin bile okunmasına tahammül göstermeyen ve Balbay’ın adı okunurken salonu terk eden Erdoğan ne dersiniz, kolayına öyle uçurumun kenarından döner mi?

Paylaş :
Ekleyen | Kemalın Askeri | Cumartesi, Temmuz 02, 2011 | Katagori= , , | Bu yazıya yapılan yorumları takip edebilirsiniz RSS 2.0

0 yorum :

Boykot ve Faşizm - Nilgün Cerrahoğlu

Yorum Gönder